printlogo


دست‌نوشت برای بارسا / هنرمندان لالیگا
دست‌نوشت برای بارسا / هنرمندان لالیگا
کد خبر: 96526 تاریخ: 1398/1/18 11:04
هنر تعیین تکلیف سریعتر قهرمانی لالیگا در دشوارترین فصل سال‌های اخیرش، جدا از اعتباری که به تیم والورده می دهد یک مزیت بزرگ خواهد داشت.حالا بارسا با خیال راحت از لالیگا به قهرمانی CLمتمرکز می شود.

 

محمد قراگزلو/ یک)فینال لالیگا.این اسمی بود که برای مسابقه شنبه شب نوکمپ گذاشته بودند.دقایق آخر مسابقه وقتی اتلتیکوی ده نفره صاحب یک ضربه ایستگاهی شد یاد آن روزی افتادم که تیم خراردو مارتینو چه مفت در نوکمپ قهرمانی را به حریف مادریدی‌اش تعارف زد.آن روز گودین آمد ، سر زد و لالیگا پرید اما این بار نوبت اروگوئه ای دیگری بود که سکه قهرمانی را – حداقل 70 درصدش  را – به اسم بارسا ضرب کند.بارسا فینال لالیگا را برد  و حالا از هفت بازی باقیمانده ]چهار برد دیگر (در صورت پیروزی های اتلتیکو)می خواهد تا مثل فصل قبل پایانی شکوهمندانه بر لالیگا رقم بزند و همچنان قدرت اول دشوارترین لیگ فوتبال اروپا طی یک دهه اخیر باشد.

 

2)با تماشای بیست دقیقه اول بازی مدام به این فکر می کردید که بازیکنان دو تیم را توی یک کیسه ریخته اند ، تکانی داده اند و روی زمین رها کرده اند .این رها شدن  به نوعی با جابجایی نقش دو تیم در مدل بازی توجیه می شد ؛جایی که اتلتی  با پاس‌های متوالی و دقیق نبض بازی را در دست گرفته و بارسا با تجمع در نیمه خودی دنبال ضدحمله بود.این شوک اولیه فینال لالیگا بود که  مسابقه بزرگ نوکمپ را تبدیل به شطرنجی دیوانه وار می کرد و البته فقط دیگو کاستا می توانست خرابش کند.کاستا خیلی زود رل خودش را بازی کرد و اتلتی مجبور شد دو سوم زمان مسابقه را با یک بازیکن کمتر ادامه دهد و اینچنین سیمئونه هر نقشه‌ای که داشت خراب شد.

 

3)بازی مالکانه اتلتی در بیست دقیقه ابتدایی و مالکیت 54 به 46 این تیم باور کردنی نبود اما یادمان افتاد بارسا امسال در برنابئو همین طوری رئال را شکسته بود.اینجا در نوکمپ و پیش چشم 92435 تماشاگر که حتما  بیش از 90 هزار تایشان خودی بودند این مدل بازی برای بارسا چندان پذیرفتنی نبود حتی اگر در همان دو سه ضدحمله بیست دقیقه ابتدایی تیر دروازه اتلتی لرزید و مشخص شد از این راه بهتر و راحت‌تر می‌شود به حریفی که در نیمه خودی کوچکترین فضایی به ستاره‌های بارسا نمی‌دهد ، ضربه زد.شاید این روش معقولانه و هوشمندانه بود اما با فلسفه بارسا یه هیچ وجه مطابقت نداشت و اخراج کاستا همه چیز را به روال عادی‌اش برگرداند.نیمه دوم بارسا خودش شد و اتلتی خودش.اینطوری روند بازی طبیعی تر به نظر می‌رسید اما انتظار هر اتفاقی را می‌شد داشت.

 

4)تیم سیموئنه حریف بشدت پیچیده و سختگیری است.آنها در دفاع  و تجمع در نیمه زمین خودی احتمالا بهترین تیم اروپا هستند و در حمله خیلی خوب نیش می زنند.اقتدار خط میانی مهمترین تعقیب کننده بارسا در تمام لحظاتی که هافبک‌های این تیم به راحتی توپ را در زمین بارسا می چرخاندند به وضوح مشخص بود.هر چند این اقتدار خیلی کم منجر به خلق موقعیت شد  و تراشتگن برخلاف بسیاری از بازی های این فصل تقریبا هیچ سیوی نداشت اما تیم ده نفره سیمئونه حتی در آن یک ساعت محدودیت نفری فوق العاده بود و هیچ وقت نمی شد به عنوان یک حریف تسلیم شده و محبوس در نیمه خودش رهایش کرد.معمولا تیم‌های ده نفره سختکوش تر، متحدتر و محکم تر می شوند و گل زدن به این تیم ها دشوارتر هم می‌شود ؛ این خصیصه در تیمی مثل اتلتیکومادرید که به نوعی سختکوش‌ترین وشاید یکدست‌ترین تیم اسپانیا باشد دوبل عمل می‌کند و اینچنین شد که حتی بعد از اخراج کاستا نمی‌شد به پیروزی در این مسابقه یقین داشت.

 

5)یان اوبلاک شکست ناپذیر و مدافعان سختگیری مثل گودین ،خیمنز و توماس تسلیم نشدنی به نظر می‌رسیدند.آنها تا دقیقه 85 حتی جادوی مسی را خنثی کرده و با یک بازیکن کمتر حریف را در کنترل داشتند تا اینکه لوئیزیتو مثل یک فرشته در نوکمپ بال هایش را گشود و سرانجام ستون اسلوونیایی اتلتی سقوط کرد.سوارز تا قبل از این گل سرنوشت ساز چندین تلاش نافرجام برای گلزنی داشت و مثل مسی و کوتینیو در دام مدافعان سختگیر حریف اسیر و البته عصبی شده بود .شاید به همین خاطر بود که او تمام دقت و هنرش را روی آن شوت گذاشت تا بیستمین گل فصلش در لالیگا مهمترین و احتمالا زیباترینش باشد.دومین گلزن برتر لالیگا در همین صحنه و با مرور تصویر آهسته لحظه نواختن توپ وجه ستارگی اش را به رخ کشید  و البته تفاوت‌هایش با گریزمان – مهمترین گزینه جانشینی اش در آینده -  را نشان داد.به راستی گریزمان می تواند در آینده چیزی مثل سوارز امروز برای بارسا باشد؟

 

6)از مسی و هنر تمام کردنش هر چه گفته شود کلیشه است.اول بازی پاتریک کلایورت جایزه ماه مارس لالیگا را به او داد اما شاید از حالا جایزه آپریل را هم برایش رزرو کنند .لئو سد گودین را دو دقیقه بعد از شوت خرد کننده سوارز شکست  و وسعت  و عمق دید خود را نشان داد تا تفاوت‌ها را آشکار کند.لئو بعد از این گل و بردی که رقم زد دوباره چند رکورد و عنوان را تکان داد و به دهمین جام لالیگایی اش نزدیک شد.جامی که هر سال با هنر و نبوغش به بارسا تقدیم می کند و عجیب نیست که بعد از هر برد بزرگ فینال گونه تصویربردار وسط زمین به فاصله چند سانتیمتری از صورت لئو قدم به قدم با او حرکت کند و خطوط چهره اش بعد از تمام کردن لالیگای این فصل را به قاب بکشد.

 

7) پیکه – لنگله .آنها فوق العاده اند .حتی بهتر از گودین و خیمنز.شاید خشونت و سختگیری زوج اروگوئه‌ای اتلتی را نداشته باشند اما ظرافت و تکنیک دفاعی بالاتری دارند  و در اوج هماهنگی بارسا را در اوج نگه داشته اند.لنگله جوان این فصل رل اومتیتی فصل قبل را بازی می کند و در هر مسابقه بهترین فرم خودش را می آورد.پیکه هم احتمالا بهترین فصل فوتبالی‌اش طی 5 سال اخیر را پشت سر می گذارد پس شایسته است به اندازه ستاره‌های تعیین کننده ای مثل مسی و سوارز از دو مدافع مرکزی بارسا قدر ببینند و به عنوان دو عنصر مهم در بردن فینال لالیگا از آنها یاد شود.

 

 

8)هنر تمام کردن زودتر از موعد لالیگا ،تیم منسجم و قدرتمند والورده را حتی جلوتر از مجموعه موفق انریکه قرار می دهد اما این تیم هنوز از تیم انریکه یک چیز مهم کمتر دارد؛ قهرمانی سی ال.با این حال هنر تعیین تکلیف سریعتر قهرمانی لالیگا در دشوارترین فصل سال‌های اخیراین لیگ، جدا از اعتباری که به تیم والورده می دهد یک مزیت بزرگ برای بارسا خواهد داشت.حالا بارسا با خیال راحت تر از لالیگا به لیگ قهرمانان بازخواهد گشت و روی حذف یونایتد و رسیدن به نیمه نهایی متمرکز خواهد شد.این فصل برای این بارسا کسب سه گانه بهترین اتفاق ممکن خواهد بود و به نظر می رسد  این مجموعه منسجم ضمن برخورداری از کیفیتی برای رقم زدن این اتفاق بزرگ، شایسته چنین عنوانی نیز باشد.در این صورت والورده مثل پپ و انریکه احترام خواهد دید و و بزرگ شمرده می‌شود حتی اگر چهره جذاب و کاریزماتیکی برای جلد رسانه‌های مکتوب نداشته باشد.

لینک مطلب: http://www.iran-varzeshi.com/News/96526/دست-نوشته-برای-بارسا