printlogo


ولخرجی‌ها و بدهی‌ها، به جا مانده از باشگاه‌های ایرانی
دو گروه سرمایه‌گذار خصوصی در فوتبال، هر دو با اهدافی عجیب!
دو گروه سرمایه‌گذار خصوصی در فوتبال، هر دو با اهدافی عجیب!
کد خبر: 83028 تاریخ: 1397/6/4 14:44
فرشاد کاس‌نژاد / فوتبال ایران با این آشفتگی‌ها و بی‌نظمی اقتصادی خو گرفته و کم‌شمار نیستند مدیرانی که فقط در این آب گل‌آلود می‌توانند فرصت‌های شغلی در فوتبال را به چنگ آورند.

ایران ورزشی آنلاین / فرشاد کاس‌نژاد / دو گروه از سرمایه‌گذاران خصوصی در فوتبال ایران اهدافی نامعلوم و غیرشفاف دارند. هم آن گروه که از هزینه‌های گزاف ابایی ندارند و معلوم نیست چرا دشمن سرمایه خود هستند و هم آن گروه دیگر که بدون سرمایه وارد باشگاهداری می‌شوند و با بدهی‌های بزرگ از فوتبال می‌روند. اهداف هر دو گروه بر کسی روشن نیست. در فوتبال ایران تا روزی که با این اهداف نامعلوم بخش خصوصی مواجه‌ایم، خصوصی‌سازی را باید یک بلوف دانست و نه بیشتر.

بزرگ‌ترین تیم‌های فوتبال ایران درآمدهای آنچنانی را در سال‌های اخیر از پیامک‌بازی اپراتورهای تلفن همراه با دوستداران فوتبال به چنگ آورده‌اند. اما همین تیم‌ها به رغم درآمدهای گزاف و احتمالا غیرپایدار از ایده‌ای ساده، بزرگ‌ترین بدهکاران فوتبال ایران هستند و همین روزها را با وحشت حذف از لیگ قهرمانان آسیا می‌گذرانند. استقلال و پرسپولیس فقط تا ۳۰ آگوست فرصت دارند که مستندات خود را مبنی بر تسویه حساب با خیل طلبکاران به ای‌اف‌سی ارائه دهند. در چنین وضعیتی تیم‌های کوچک‌تر بحران‌های بزرگ‌تری دارند. تیم‌های کوچک نه درآمدی در اندازه استقلال و پرسپولیس به دست می‌آورند و نه اسپانسرها در این اوضاع اقتصادی سراغی از آنها می‌گیرند. تیم‌های کوچک در فوتبال ایران چگونه روزگار می‌گذرانند؟
لیگ برتر و لیگ یک فوتبال ایران تیم‌های پرشماری دارد که غرق در بدهی و بحران اقتصادی هستند و معلوم نیست چه آینده‌ای در انتظارشان است. بحث درباره اینکه با توجه به چالش‌های اقتصادی باشگاه‌ها در فوتبال ایران، لیگ برتر بهتر است با چند تیم برگزار شود و اینکه چقدر باید در فراهم شدن استانداردها سخت‌گیر باشیم، مفصل و گسترده است، آنچنان که به کارشناسی جدی مساله به شدت نیاز داریم. فدراسیون فوتبال اما چنین تیم خبره و کارشناسی ندارد که بتواند در این زمینه صاحب نظر و ایده باشد و فقط شاید بتواند بر اساس الزامات کنفدراسیون فوتبال آسیا تصمیماتی بگیرد. فدراسیون اغلب تصمیمی جز مماشات ندارد و با باشگاه‌های بدهکار کنار می‌آید تا به روزی برسد که نفت تهران و راه‌آهن و سیاه‌جامگان و بقیه رسیده‌اند.
در فوتبال ایران فقط خیال باشگاه‌های صنعتی راحت است، باشگاه‌هایی متعلق به صنایع ذوب‌آهن و فولاد مبارکه و فولاد اهواز، یا صنایع خودروساز. تیم‌های نفتی هم در شهرهای جنوبی روزگارشان می‌گذرد اما باشگاهداری خصوصی در ایران حکایتی اعجاب‌آور دارد. در یک یا دو دهه اخیر باشگاه‌های خصوصی را در دست کسانی دیده‌ایم که بدهکاران بزرگ بانکی بودند، با پرونده‌های اختلاس. باشگاه‌هایی که اگرچه دوره‌ای را با پول‌های بادآورده خوش گذراندند اما سرانجام تلخی داشتند، مثل داماش، راه‌آهن، استیل آذین و دیگران. البته در تبریز باشگاهداری خصوصی حکایت دیگری داشته و گسترش فولاد سالها توانسته دوام بیاورد و حالا همان مجموعه با خرید تراکتورسازی و ماشین‌سازی ۳ تیم در لیگ برتر و لیگ یک را اداره می‌کند، اتفاقی عجیب که فدراسیون فوتبال هم در این اوضاع اقتصادی ترجیح می‌دهد در مقابلش سکوت کند. مالک همان هولدینگ که باشگاه گسترش فولاد را راه انداخت، حالا از ولخرجی‌های سرسام‌آور در تراکتورسازی ابایی ندارد و معلوم نیست این سیاق باشگاهداری خصوصی چه سرانجامی خواهد داشت؟
تراکتورسازی می‌تواند خوشحال و امیدوار باشد که مالکش برای خرید هر ستاره‌ای دست به جیب می‌شود اما این اتفاق برای اقتصاد ورشکسته فوتبال ایران نگران کننده است، هم باشگاه‌هایی که می‌خواهند با پول فوتبال، فوتبال را اداره کنند نابود می‌شوند و هم قیمت‌ها در فوتبال رشد کاذب می‌کنند و این هم آسیبی به باشگاهداری است. تراکتورسازی این‌روزها را شاید امیدوار بگذراند اما این سبک از ولخرجی چقدر می‌تواند ادامه داشته باشد و پول‌ها از کدام منبع تهیه می‌شوند که خرج کردنش اینچنین در فوتبال آسان شده است؟
مثال دیگری از حضور مالکان باشگاه‌های خصوصی نیز داریم. مثل مالکان سال‌های اخیر در سپیدرود که هرکدام‌شان دوره‌ای کوتاه مالک این تیم شده‌اند، بدهی به جا گذاشته‌اند و رفته‌اند. مالکانی که از بدعهدی در فوتبال ابایی ندارند و اهداف آنها نیز در فوتبال شفاف نیست. آنها شهرت به دست می‌آورند اما مشهور می‌شوند به بدعهدی و ورشکستگی.
باشگاه‌های ایرانی سال‌هاست اما با نمایشی از خرید و هزینه و دریافت کمک، حتی گاه متمول جلوه می‌کنند اما در واقعیت ورشکسته‌های بزرگی هستند که به سردرگمی اقتصادی نیز رسیده‌اند. باشگاه‌های ایرانی با همراهی و مماشات فدراسیون عمری است که بدهی‌ها را نمی‌پردازند و قواعد مالی حرفه خود را رعایت نمی‌کنند. فدراسیون با این توجیه که اگر مماشات نکند باید فوتبال را تعطیل کند، با بدعهدی باشگاه‌ها سازگار شده و حتی حکم‌های خود را اجرا نمی‌کند. فدراسیون اگر با مماشات و سازگاری تن به تخلفات باشگاه‌ها نمی‌داد، امروز این بدهی‌های انباشته فوتبال ورشکسته‌ای را به جا نگذاشته بود. فوتبال ایران فارغ از فشارهای قانونی ‌ای‌اف‌سی سال‌ها پیش باید به فکر پرداخت بدهی‌ها، رعایت فیرپلی مالی و هزینه به اندازه جیب خالی‌اش می‌افتاد. اما در این بلبشوی باشگاهداری در فوتبال ایران هر حرفی بیراه و هر راهی بی‌نتیجه به نظر می‌رسد. فوتبال ایران با این آشفتگی‌ها و بی‌نظمی اقتصادی خو گرفته و کم‌شمار نیستند مدیرانی که فقط در این آب گل‌آلود می‌توانند فرصت‌های شغلی در فوتبال را به چنگ آورند.
 
9

 

لینک مطلب: http://www.iran-varzeshi.com/News/83028.html