printlogo


فوتبالی که شباهتی به کی‌روش ندارد
صنعت نفت پرتغالی: بدون تاریخ، بدون امضا
صنعت نفت پرتغالی: بدون تاریخ، بدون امضا
کد خبر: 82814 تاریخ: 1397/6/2 14:43
تیم صنعت نفت دیروز همان تیم آشنای فصل گذشته بود بدون اینکه تغییری در تاکتیک و شاکله اش ایجاد شده باشد و کمتر نشانی از تفکرات یک مربی پرتغالی در آن جاری و ساری بود.

ایران ورزشی آنلاین / سعید آقایی / بازی پرسپولیس برابر صنعت نفت در آبادان یک بازی خاص بود. نبردی به پهنای تاریخ فوتبال ایران که همیشه جذابیت های خاص خودش را داشته و از قواعد همیشگی فوتبال ایران پیروی نکرده. ورای تمام این جذابیت ها که البته در دل بازی نمود ویژه ای داشت، نبرد دو مربی خارجی از دو مکتب متفاوت که در سال های اخیر در فوتبال ایران سکه رایجی داشته اند و جزو مستشاران خارجی ثابت فوتبال ایران بوده اند.

نبرد دو مربی از دو تفکر ثابت و جاری فوتبال ایران قطعا ویژگی مستتر این بازی بود که البته هیچ برنده ای نداشت. نبردی که دو نماینده این سبک تقریبا هیچ سورپرایز و برنامه خاصی نداشتند و همان کلیشه های رایج و قدیمی امتحان شده را شاهد بودیم تا ملال و کسالت حرف نخست این بازی از جنبه های انگاره های تاکتیکی و فنی باشد.
برانکو ایوانکوویچ البته تکلیف روشن و مشخصی دارد. او قریب به یک دهه در فوتبال ایران حضور داشته و دوام آورده و به اندازه ای در ایران ثابت قدم بوده که دیگر با یک مربی بومی که ریشه های وطنی دارد، برای ما آشناتر است. تفکرات برانکو در طول این یک دهه در تار و پود فوتبال ایران تنیده شده و حتی تماشاگران آماتور و هر از گاهی فوتبال نیز آن را می شناسند. یک مربی مقتصد و اصولگرا که حتی در بهترین شرایط دست از ایده ها و انگاره هایش برنمی دارد و پای جان پای آنها می ایستد. نوعی رفتار تمامیت خواهانه که به لجبازی تنه می زند و در برخی اوقات این تفکرات حتی به شکل معکوس و وارونه عمل می کند. برانکو به دلیل خاستگاه فوتبالش یک مربی محافظه کار و با خلق و خویی آرام است که درآن کمتر برای شور و هیجان می بینیم و بنا بر یک قانون نانوشته این روحیه در کالبد تیمش نیز حلول پیدا کرده و پرسپولیس را بدل به یک تیم آرام، بدون شور کرده که روی یک خط مستقیم حرکت می کند. تیمی که علاوه بر یک ترکیب همیشه ثابت تعویض هایش نیز مشخص و ثابت هستند و همین پرسپولیس را بدل به قابل پیش بینی ترین تیم لیگ برتر کرده. حرکت افتان و خیزان در لیگ و سکته های گاه و بیگاه در طول جریان لیگ نتیجه همین رویکرد است. رویکردی که برابر همه تیمها تکرار و تکرار می شود.
در آن سوی میدان اما پائولو سرجیو یک چهره آشنا برای فوتبال ایران است. یک مربی تازه وارد و جوان که سابقه ای نسبتا طولانی در فوتبال پرتغال دارد و با توجه به کیفیت و کمیتش به نظر می رسد با انگیزه های متفاوتی پا به فوتبال ایران گذاشته. 
مربی ای در تیم هایی همچون اولهانز، بیرامار، پاسوس فریرا، ویتوریا گیمارش، اسپورتینگ لیسبون و آکادمیکا از کشور پرتغال، هارتز  از اسکاتلند، آپوئل از قبرس، سی اف آر کلوژ از رومانی و الفجیره امارات مربیگری کرده و تجربه 30 بار حضور در بالاترین سطح فوتبال باشگاهی دنیا یعنی لیگ قهرمانان را داراست. بنابراین سرجیو با این رزومه قطعا مربی قابل قبول و باکیفیتی در مارکت فوتبال ایران به شمار می رود. بازی پخش مستقیم برابر پرسپولیس یکی از مدعیان لیگ و البته برانکو فضای مناسبی بود تا سرجیو کیفیت خود را نشان داده و انگاره هایش را به نمایش بگذارد اما آنچه ما از صنعت نفت در برابر پرسپولیس دیدیم، هیچ تناسبی با نام، رزومه و البته دلارهای 10 هزار تومانی که به پای او ریخته شده، نداشت.
فوتبال ایران از فوتبال پرتغال در تمام این سال ها یک نمونه دیرپا، صاحب سبک و البته موفق را تجربه کرده. کارلوس کی روش که قریب به یک دهه روی نیمکت فوتبال ایران نشسته و دستاوردهای فوق العاده ای داشته. مردی که فوتبال ایران را صاحب پرستیژ و شان کرده و با تغییر و تربیت یک نسل جدید آورده ای درخور و قابل اعتنا در فوتبال ایران داشته. امضای کی روش در فوتبال ایران مملوس و پررنگ است و انگاره های فنی او غیر قابل انکار.
مردی که فوتبال را اقتصادی بازی می کند و به فوتبال مالکانه اعتقادی ندارد. او با توجه به داشته هایش فوتبال بسته و واکنشی را در فوتبال ایران نهادینه کرده. مردی که به ستاره بازی و ستاره سازی اعتقادی ندارد و تیمش را یک بدنه واحد می داند که از هر ستاره ای بالاتر و بهتر است و همه موظفند که در قالب این بدنه واحد قرار بگیرند. این عصاره فوتبال پرتغالی با امضای کی روش است آنچه هیچ قرابتی با تفکرات پائولو سرجیو و تیمش ندارد.
صنعت نفت برخلاف تیم ملی تیمش را حول محور یک ستاره بنا کرده؛ کرار جاسم ژنرال میانه میدان زردهاست که کل تیم به ساق های او گره زده شده. یعنی هرگاه کرار حرکت کند و بدرخشد، کل صنعت نفت راه می افتد و در صورتی که این هافبک عراقی از جریان بازی خارج شود و با در تله هافبک های رقیب گیر بیفتد، صنعت نفت زانو زده و سردرگم می شود.
تیم سرجیو برخلاف تیم کی روش از فوتبال واکنشی بی بهره است و با توجه به نقش کرار فوتبال کنشی را اجرا می کند. از سوی دیگر فوتبال اقتصادی و بسته نیز در انگاره های پائولو سرجیو وجود خارجی ندارد و همین سبب شده تا صنعت نفت در فاز تدافعی یک تیم آسان گیر و سهل الوصول باشد که با هر حمله ای دروازه اش به خطر می افتد. همانند بازی با پرسپولیس که مهاجمان پرسپولیس هر گاه اراده کرد دروازه گردان را تهدید کردند.
تیم صنعت نفت دیروز همان تیم آشنای فصل گذشته بود بدون اینکه تغییری در تاکتیک و شاکله اش ایجاد شده باشد و کمتر نشانی از تفکرات یک مربی پرتغالی در آن جاری و ساری بود. تیمی که چند صد هزار دلار هزینه کرده اما فوتبالی همپای این هزینه ارائه نمی دهد و هیچ امضایی از سرمربی جدید در آن به چشم نمی خورد. این صنعت نفت همان صنعت نفت آشنا و قدیمی است، نفت شبه پرتغالی اما بدون تاریخ و بدون امضا.
 
9
لینک مطلب: http://www.iran-varzeshi.com/News/82814.html