printlogo


درباره نروژ، ارباب المپیک زمستانی / آنها با اسکی به دنیا می‌آیند
درباره نروژ، ارباب المپیک زمستانی / آنها با اسکی به دنیا می‌آیند
کد خبر: 76832 تاریخ: 1396/12/9 21:00
نروژ در پیونگ چانگ یک بار دیگر رکوردهای المپیک زمستانی را جا به جا کرد. مردم این کشور 3/5 میلیون نفری از کودکی به ورزش های زمستانی مشغولند و علاقه فراوانی به آنها دارند.

ایران ورزشی آنلاین / آرمن ساروخانیان / هر چهار سال یک بار نروژ برای چند روز بهره‌وری بالای یک کشور اسکاندیناوی را ندارد. تلفن‌ها بی‌جواب می‌ماند، مکالمات کوتاه می‌شود و کلاس‌های درس خالی است. کریستینا نیگارد، یک مدیر بازاریابی در اسلو می‌گوید: «فکر می‌کنم این طبیعی است. این لحظه‌ای است که می‌توانیم به جهان نشان بدهیم ما که هستیم. البته بدون اینکه بخواهیم خودستایی کنیم، این در مرام نروژی‌ها نیست.»

با این حال وقتی «ماریت بیورگن» در روز آخر المپیک زمستانی پیونگ‌چانگ مقتدرانه فاتح اسکی 30 کیلومتر کراس‌کانتی زنان شد، می‌توانستیم نروژی‌ها را بابت کمی خودستایی ببخشیم. او آنقدر فاصله گرفته بود که هنگام عبور از خط پایان حتی در افق دید حریفانش قرار نداشت. این ورزشکار 37 ساله با این طلا تعداد مدال‌هایش در ادوار المپیک زمستانی را به 15 رساند و پرافتخارترین ورزشکار تاریخ این مسابقات شد (نفر دوم و سوم این فهرست هم نروژی هستند)، ولی مهمتر از آن تعداد مدال‌های نروژ به 39 رسید تا کاروان این کشور در صدر جدول مدال‌ها قرار بگیرد. نروژ توانست با رکورد بیشترین مدال طلا در یک دوره المپیک زمستانی (14) که متعلق به کانادا بود برابری کند و همچنین رکورد مجموع مدال (37) که توسط آمریکا با جمعیت 60 برابر در سال 2010 ثبت شده بود را ارتقا دهد. نروژ رکورد بیشترین مدال در ادوار المپیک زمستانی را هم با فاصله زیاد نسبت به آمریکا و آلمان در اختیار دارد.
«آفتن‌پوستن»، روزنامه نروژی درباره نمایش بیورگن نوشت: «به سختی می‌توان پایانی بهتر از این را تصور کرد. این پایانی بی‌نقص برای المپیک بود، نه فقط برای خودش که برای نروژ. صفات تفصیلی برای بازگویی این موفقیت کم می‌آورند...»
تمام ادوار المپیک زمستانی برای این کشور اسکاندیناوی با جمعیت 3/5 میلیون نفر یک گردهمایی عمومی است، موقعیت اضطراری که هنگام مراسم اهدای مدال تشدید می‌شود. یک نظرسنجی قبل از المپیک زمستانی نشان می‌داد 25 درصد از مردم نروژ انتظار دارند که بتوانند هر روز حداقل یکی از مسابقات مهم بازی‌ها را در محل کار ببینند، در حالی که 12 درصد حتی حاضر بودند سلسله مراتب شغلی را زیر پا بگذارند.
خیلی از شرکت‌ها حاضر نشدند ریسک مشاجره با کارمندان‌شان را بپذیرند (اکثر مسابقات به خاطر اختلاف ساعت در کره جنوبی تا ظهر به وقت نروژ ادامه داشت). فردریک ینسن، مدیر یک دفتر کاریابی می‌گوید: «مشکلی با اینکه کارمندان چند دقیقه کار را تعطیل کنند و تلویزیون ببینند ندارم. بعد از آن همه ما بهتر کار می‌‌کنیم، اینطور نیست؟ نمی‌توانم خشم مردم را اگر نتوانند مسابقه را ببینند تصور کنم.»
ارنا سولبرگ، نخست وزیر نروژ که تصویر زل زدنش به صفحه موبایل یا تبلت هنگام مراسم توزیع مدال‌ها منتشر شده، موافق این رویکرد است و می‌گوید: «شاید تماشای بازی‌ها در کوتاه‌مدت بهره‌وری را کاهش دهد، ولی وقتی ورزشکاران نروژ موفق می‌شوند، مردم خوشحال‌ترند و این یعنی تولید بالاتر.»
معلمان مدارس مجوز نانوشته‌ای داشتند تا هنگام مسابقات مهم کلاس‌ها را مقابل صفحه تلویزیون دایر کنند و جلد روزنامه‌ها عکس ورزشکاران نروژی بود که مدال‌شان را مقابل دوربین نمایش می‌دادند، در حالی که همزمان به آنها یادآوری می‌کردند نباید مغرور شوند. آفتن‌پوستن در جریان بازی‌ها یادداشتی منتشر کرد که مردم نروژ نباید بابت این موفقیت غره شوند، چرا که از ناکامی بزرگ بازی‌های 2006 تورین زمان زیادی نگذشته، وقتی این کشور در جدول مدال‌ها رتبه نازل سیزدهم را به دست آورد. این روزنامه در ادامه هشدار داده بود: «اگر این اتفاق بیفتد سوئدی‌ها یک بار دیگر به ما می‌خندند.»
نروژی‌های مسن‌تر معتقدند که اشتیاق ملت برای این بازی‌ها با آخرین میزبانی این کشور در شهر لیلهامر در سال 1994 قابل مقایسه بود؛ دوران ماقبل گوشی‌های هوشمند که مردم را منزوی‌تر کرده است. در آن دوره مردم به قدری سرگرم المپیک زمستانی شدند که در روز افتتاحیه دزدان توانستند تابلوی مشهور «جیغ»، اثر ادوارد مونش را از گالری ملی سرقت کنند!
دلیل اصلی اشتیاق نروژی‌ها به المپیک زمستانی تنها حس غرور بابت موفقیت ورزشکاران‌شان نیست. اکثریت مردم نروژ در رشته‌هایی که تماشا می‌کردند فعالند یا در گذشته فعالیت کرده‌اند. سیاست این کشور «ورزش برای همه است» و تا قبل از 13 سالگی روی «تفریح به جای رقابت» تاکید دارد، به طوری که در رویدادهای ورزشی کودکان رده‌بندی وجود ندارد. بدین ترتیب 93 درصد کودکان و جوانان عضو حدود یازده هزار باشگاه ورزشی در این کشور هستند.
کامیلا لارسن، یک طراح صنعتی معتقد است وقتی تیم رکوردشکن پیونگ‌چانگ که اکثر اعضایش از المپیک لیلهامر الهام گرفته‌اند به خانه برگردند، بی‌تردید با استقبال فوق‌العاده‌ای روبه‌رو می‌شوند: «ما کشور بزرگی نیستیم. بر اساس ضرب‌المثلی محلی همه نروژی‌ها با اسکی‌های‌شان به دنیا می‌آیند، با این حال وقتی بالاتر از کشورهایی مثل آمریکا، روسیه و آلمان می‌ایستیم، احساس غرور می‌کنیم. همچنین خیلی از ما احساساتی را که ورزشکاران در جریان مسابقه پشت سر می‌گذارند کاملا درک می‌کنیم و آنها نماینده واقعی ما هستند.»
 

 

لینک مطلب: http://www.iran-varzeshi.com/News/76832.html