printlogo


مساله تراکتور این است: نمی‌داند چه می‌خواهد
مساله تراکتور این است: نمی‌داند چه می‌خواهد
کد خبر: 76743 تاریخ: 1396/11/2 16:49
فرشاد کاس‌نژاد / لازم نیست برای 10 بازی و بدون هدفی بزرگ بیش از یک میلیارد و هفتصد میلیون خرج استخدام مربی کنیم. لازم است که اهداف بزرگ و روشنی داشته باشیم.

ایران ورزشی آنلاین /  فرشاد کاس‌نژاد  / تراکتورسازی در لیگ برتر موقعیتی دارد که قله‌ای برای فتح شدن انتظارش را نمی‌کشد. در جدول امیدی به بلندپروازی برای تراکتورسازی نیست و نمی‌دانیم در این 10 بازی ساغلام چه اثری می‌گذارد که یک میلیارد و هفتصد میلیون ارزش فنی دارد.

آنچه تراکتورسازی را به این روزهای تلخ رساند، بحران‌های مالی ناشی از قراردادهای سنگین بود. تراکتورسازی از پنجره نقل و انتقالات محروم شد و سیر نزولی نیز با همین محرومیت قابل پیش بینی بود. تراکتورسازی که خود را یکی از قدرت‌های درجه اول فوتبال ایران نشان می‌داد با عواقب همین محرومیت از پنجره نقل و انتقالات حالا به تیمی تبدیل شده که با قعرنشین‌های لیگ برتر فاصله چندانی ندارد. اگرچه عوامل مدیریتی و فنی در نزول جایگاه تراکتورسازی در لیگ برتر نقش پررنگی داشته اما محرومیت از پنجره نقل و انتقالات بزرگ ترین دردسر را برای تراکتورسازی ساخت.
تراکتور اما از تمام این ماجراها پندی نگرفت. در انتخاب مربی جدید دوباره دست و دل باز شد و با ارطغرل ساغلام قراردادی سنگین برای 10 بازی امضا کرد. قراردادی به ارزش بیش از یک میلیارد و هفتصد هزار دلار. ساغلام برای هربازی در لیگ برتر بیش از 170 میلیون تومان دستمزد می‌گیرد و این رقم سنگین وقتی بیشتر سوال برانگیز می‌شود که اهداف بلندمدتی از این قرارداد منتشر نشده است.
ساغلام شاید برای یک پروژه بلندمدت مربی اثرگذاری باشد. او در فوتبال ترکیه قدم‌هایی برداشته و موفقیت‌هایی به دست آورده اما قابل درک نیست که تراکتورسازی او را برای 10 بازی با چنین قیمتی استخدام کند، بدون آنکه هدف بلندپروازانه‌ای در میان باشد.
تراکتورسازی را نمی‌توان صاحب فرصت کسب سهمیه لیگ قهرمانان دانست، فقط فرار از خطر سقوط و پایان آبرومندانه فصل می‌تواند هدف تراکتورسازی باشد که رسیدن به اینها با مربیانی که یک پنجم ساغلام دستمزد می‌گرفتند نیز ممکن بود. اگر تراکتورسازی با ساغلام اهداف بلندمدتی را در ذهن دارد، زمینه بحث عوض می‌شود اما قرارداد ساغلام تا پایان فصل است و آینده تراکتورسازی هم شفاف نیست و هیچ کس نمی‌داند با توجه به نتایج چه تغییراتی در این تیم رخ دهد.
تراکتورسازی از دوست داشتنی‌ترین تیم‌های فوتبال ایران است، با تماشاگرانی که هویت باشگاه از آنها وام گرفته شده و باشگاه با حضور آنها معنا گرفته است. تراکتورسازی برای لذت بردن تماشاگرانش از فوتبال باید به روزهای خوب برگردد، به روزهایی که مدعی بودند و برای قهرمانی می‌جنگیدند، به روزهایی که خطر سقوط یک شوخی با تراکتورسازی بود اما بازگشت به روزهای خوب الزاما با هزینه‌های گزاف ممکن نیست. راه‌های آسان‌تر و تدبیر بهتر هم هست. لازم نیست برای 10 بازی و بدون هدفی بزرگ بیش از یک میلیارد و هفتصد میلیون خرج استخدام مربی کنیم. لازم است که اهداف بزرگ و روشنی داشته باشیم و برنامه ریزی برای فردا. لازم است که اگر هزینه گزافی می‌پردازیم بدانیم برای کدام هدف بزرگ پرداخته‌ایم، نه برای بقا در لیگ برتر.
مساله تراکتورسازی این است که نمی‌داند چه می‌خواهد، نمی‌داند با کدام اهداف ورزشی و بر اساس کدام برنامه این مربی را که با توجه به اقتصاد فوتبال ایران رقم گزافی دارد، استخدام کرده است. مساله این است که هزینه‌های گزاف به چشم فوتبال ایران ناچیز آمده‌اند.

لینک مطلب: http://www.iran-varzeshi.com/News/76743.html