فوتبال ایران / شناسه خبر: 99953 / تاریخ انتشار : 1398/4/10 04:22
|
درباره ضرب‌الاجل فیفا

زنان در ورزشگاه‌ها، وقتی فقط یک هشتگ نیست

فرشاد کاس‌نژاد / این یک دغدغه جدید در ورزش ایران نیست و قدمتی به تعداد سال‌های ممنوعیت‌اش دارد و تا امروز با هشتگ در شبکه‌های اجتماعی هم به نتیجه نرسیده.

فرشاد کاس‌نژاد / از روزهایی که محسن صفایی‌فراهانی رییس فدراسیون فوتبال ایران بود، بحث‌هایی درباره الزامات AFC در مطبوعات ایران داغ شد. لیگ فوتبال ایران عنوان حرفه‌ای را پسوند خود کرده بود و فدراسیون فوتبال کوشش می‌کرد این عنوان به استانداردها نزدیک شود. به یادماندنی‌ترین انتقادات آن دوران هم اثری از آثار ناصر حجازی بود که هربار می‌گفت فقط شماره پیراهن بازیکن‌ها لاتین شده‌اند. حجازی بیراه نمی‌گفت و گام‌ها کند برداشته می‌شدند اما چاره‌ای نبود جز برداشتن همان گام‌ها، وگرنه حتی بازی در لیگ قهرمانان آسیا هم به یک آرزو تبدیل می‌شد یا در سیدبندی‌ها دیگر فوتبال معتبری در آسیا نبودیم. کمپ تیم‌های ملی، بعدها صندلی‌های ورزشگاه آزادی و حتی سازه‌های ساده‌ای مثل جایگاه گزارشگر تلویزیونی، بلیت‌فروشی تق و لق اینترنتی همه با ضرب و زور کلیدواژه «الزامات AFC» در این سال‌ها بنا شد. واقعیت تلخ این است که مدیران در فوتبال ایران بدون این الزامات از کار بدیهی و ساده‌ای مثل نصب صندلی برای تماشاگران هم سر باز می‌زدند.
خصوصی شدن باشگاه‌های دولتی با چند برگ کاغذ و دریافت بودجه با روش‌های غیرمستقیم اگرچه ساز و کار مالی فوتبال ایران را تغییر نداد اما راهی بود برای افزایش سهمیه لیگ ایران در لیگ قهرمانان آسیا در ادامه همان کلید واژه الزامات AFC.
اما فدراسیون فوتبال در این میان یک موضوع را بیش از همیشه یاد گرفت؛ مماشات. مماشات در تظاهر به خصوصی‌سازی، مماشات با باشگاه‌های بدهکار، مماشات با الزام حضور زنان در ورزشگاه‌ها. همه و همه پروژه‌های نصفه و نیمه و فاقد بنیان‌های جدی بودند که راه به جایی نمی‌بردند و فقط ظاهری گران‌تر و حرفه‌ای برای فوتبال ساختند.
فدراسیون فوتبال هرگز دست از این مماشات در زمینه‌های گوناگون برنداشت و البته برخی محدودیت‌های اقتصادی و قواعد اجتماعی در ایران کار را برای اجرای جدی این پروژه‌ها سخت می‌کرد.

این‌بار اما سفرهای اینفانتینو به ایران کار را برای فوتبال ایران پیچیده کرده است. حضور زنان در ورزشگاه‌ها مسأله‌ای است که نامزدهای ریاست جمهوری در ایران همیشه در تبلیغات انتخاباتی خود به آن اشاره داشتند. حسن روحانی نیز چند بار درباره این موضوع حرف زده و در دیدار با رییس فیفا حضور زنان در ورزشگاه‌ها به یک وعده جدی تبدیل شد. اینفانتینو منتظر بود تا وعده رییس جمهوری ایران عملی شود اما درهای بسته به روی زنان، فیفا را به نامه‌نگاری واداشت. نامه‌ها باید پاسخ روشنی داشته باشند و وقت چندانی برای باز شدن درها به روی زنان در ورزشگاه‌ها باقی نمانده اما واقعیت این است که مثلا همین چند روز پیش حتی ورود چند زن خبرنگار برای تماشای کشتی یکباره ممنوع شده و مسأله حضور زنان در ورزشگاه‌ها به این سادگی حل نمی‌شود. شاید اصرارها برای بیشتر کردن امنیت در ورزشگاه‌ها به همین موضوع حضور زنان مربوط است؛ اینکه بلیت‌فروشی بر اساس شماره صندلی‌ها باشد تا فوتبال ایران به امکان حضور زنان در ورزشگاه‌ها نزدیک‌تر شود.
فوتبال ایران حالا با یکی از الزامات مهم تاریخی‌اش مواجه است. حضور گزینشی زنان در ورزشگاه آزادی دیگر چاره کار نیست و شباهت عجیبی دارد به همان تظاهر به خصوصی‌سازی باشگاه‌ها یا شبیه مماشات فدراسیون با باشگاه‌های بدهکار اما این‌بار فیفا انگار جدی‌تر از همیشه پیگیر این پرونده است که زنان ایرانی به ورزشگاه‌ها راه پیدا کنند. البته این یک دغدغه جدید در ورزش ایران نیست و قدمتی به تعداد سال‌های ممنوعیت‌اش دارد و تا امروز با هشتگ در شبکه‌های اجتماعی هم به نتیجه نرسیده، بلکه وقتی به یک موضوع جدی تبدیل شده که تهدیدهای جدی فیفا در فوتبال ایران حس شده است.

 

captcha
تازه ها
بیشتر