فوتبال ایران / شناسه خبر: 99685 / تاریخ انتشار : 1398/3/30 16:46
|
یادداشت‌هایی از پرونده برانکو

پایان یک دوران در باشگاه پرسپولیس

رسول مجیدی / ۵ سال پیش که برانکو دوباره به فوتبال ایران آمد همه می‌دانستند لیگ برتر صاحب یک مربی بزرگ شده. قد او از مربیان لیگی ایران بلندتر بود و در این ۵ سال به‌خوبی آن را به اثبات رساند.

رسول مجیدی / حالا دیگر وقتی وارد پروفایل برانکو ایوانکوویچ در اینترنت می‌شوی، جلوی نام باشگاه کنونی‌اش نوشته: «الاهلی عربستان». سرمربی –حالا سابق- پرسپولیس روزهای خوشی را در ایران سپری کرد. او ۳ دوره پشت سر هم با یک تیم قهرمان لیگ برتر شد تا نامش همیشه در تاریخ فوتبال ایران ثبت شود. او اگر کمی خوش‌شانس بود در همان سال اول که پرسپولیس بحران‌زده را از حمید درخشان گرفت هم می‌توانست قهرمان لیگ لقب بگیرد اما به‌دلیل تفاضل گل کمتر، قهرمانی را  به پدیده آن فصل مسابقات یعنی استقلال خوزستان واگذار کرد. برانکو البته اولین‌بار در سال ۲۰۰۱ در ایران دیده شد. با اینکه بلاژ به او لقب «پروفسور» داده بود اما خیلی‌ها جدی‌اش نمی‌گرفتند. بعد از عدم صعود تیم ملی به جام‌جهانی ۲۰۰۲ بلاژ از فوتبال ایران رفت اما پروفسور سرمربی تیم امید شد. او آخرین قهرمانی یک تیم ایرانی در آسیا را رقم زده. قهرمانی با تیم المپیک ایران در بازی‌های بوسان به‌واقع به‌یادماندنی بود؛ یک تیم دوست‌‌داشتنی با بازیکنانی چون مبعلی و کاظمیان. ایران در هزاره سوم هرگز در هیچ جام باشگاهی یا غیرباشگاهی در سطح قاره کهن به قهرمانی نرسیده و این دستاورد کمی برای پروفسور نبود. او به‌نظر گزینه ایده‌آلی برای نیمکت تیم ملی بود و با اینکه نظر رییس وقت فدراسیون فوتبال چیز دیگری بود، با فشار سیاسیون سرمربی تیم ملی شد و نتایج خوبی هم گرفت. برای اولین‌بار بدون اما و  اگر ایران را به جام‌جهانی برد اما نسبت به زمان حضور در تیم امید محبوب نبود. تیمش محتاط بازی می‌کرد و هیجان‌انگیز نبود. بازیکنانی که دعوت می‌کرد هم حسابی بحث‌برانگیز بودند. او سنت دعوت حداکثری از استقلال و پرسپولیس را شکست و بیشتر از تیم‌هایی چون فولاد خوزستان بازیکن دعوت می‌کرد؛ بازیکنانی که تا قبل از حضور در فوتبال ایران شناخته‌شده نبودند؛ علی بداوی، جلال کاملی‌مفرد، ابراهیم میرزاپور و خیلی‌های دیگر. اگر تیم ملی به جام‌جهانی نمی‌رسید قطعا منتقدان او را یک لحظه آرام نمی‌گذاشتند اما نتایج خوب باعث شد صدای منتقدان خاموش شود. بعد از نتیجه نگرفتن تیم ملی در جام‌جهانی ۲۰۰۶ برانکو از فوتبال ایران رفت، خداحافظی‌اش هم اصلا محترمانه نبود. با این همه بعدها خیلی‌ها متوجه شدند برانکو مربی بزرگی بوده و مفت از دست رفته. تا قبل از اینکه کی‌روش به فوتبال ایران بیاید، هیچ مربی نتوانست تیم ملی را به ثبات زمان برانکو برساند. بد نیست بدانید بهترین رده تاریخ ایران در رنکینگ فیفا را پروفسور به‌دست آورده؛ رده پانزدهمی در ژوئیه ۲۰۰۵.
۵ سال پیش که برانکو دوباره به فوتبال ایران آمد همه می‌دانستند لیگ برتر صاحب یک مربی بزرگ شده. قد او از مربیان لیگی ایران بلندتر بود و در این ۵ سال به‌خوبی آن را به اثبات رساند. ۳ قهرمانی پشت سر هم و یک نایب‌قهرمانی کارنامه او در ۴ فصل حضور در فوتبال باشگاهی ایران بود که بعید است دیگر کسی آن را در این بازه کوتاه تکرار کند. ایوانکوویچ حالا از فوتبال ایران رفته و به باشگاه الاهلی عربستان پیوسته. پرسپولیس و مدیرانش هم باید هرچه زودتر تکلیف نیمکت این تیم را مشخص کنند. روزهای ثبات به‌نظر می‌رسد برای قرمزهای پایتخت به پایان رسیده؛ مگر اینکه گزینه بعدی قوی‌تر از ایوانکوویچ باشد.

captcha
تازه ها
بیشتر