فوتبال ایران / شناسه خبر: 99236 / تاریخ انتشار : 1398/3/17 12:09
|
درباره آنچه در فینال جام حذفی گذشت

اینجا فولاد آره‌نا است، شما به ما کار یاد ندهید!

خوزستان برای سومین سال پی در پی میزبان فینال جام حذفی بود که باز هم نمره قبول نگرفت. فصل پیش یک تماشاگر چشم‌هایش را از دست و این بار نیز علاوه بر آسیب‌های بدنی، ورزشگاهی به آن زیبایی تخریب شد.

حمیدرضا عرب/آن قدر اتفاقات ریز و درشت در ورزشگاه فولاد آره نا رخ داد که روایت آنچه در فینال جام حذفی رقم خورد به سادگی ممکن نیست. شروع بی نظمی ها اما از نقطه ای کلید خورد که بسیاری از تماشاگران بی آنکه بلیت حضور در فینال را تهیه کرده باشند، بدون هیچ مانعی وارد ورزشگاه شدند.

حضور این قبیل تماشاگران به حدی چشمگیر بود که یکی از تماشاگرانی که بلیت 10 هزار تومانی خریده بود وقتی آی دی خبرنگاری را گردنم دید رو به من کرد و گفت:« پس چرا بلیت فروختند؟!» گفتم جریان چیست؟ به حرف هایش ادامه داد:« جلوی در حتی یک نفر هم نبود که از ما بلیت بخواهد. خب، به ما می‌گفتند بازی رایگان است ما هم پول بلیت نمی‌دادیم.» بعد یکی دیگر از تماشاگران اهوازی که همراه فرزندش به ورزشگاه آمده بود میان حرف های ما آمد و گفت:« این کیسه بزرگ را در دستم می‌بینی؟» نگاهی به کیسه کردم و گفتم»«بله.» گفت:« جلوی در ورودی حتی یک نفر هم نبود که داخل این کیسه ها را نگاه کنید. باور کن اگر می‌خواستم هر وسیله ای را می‌توانستم با خودم به داخل ورزشگاه بیاورم. هیچ نظارتی نبود.»

 بعد از من دور شد و به همراه فرزندش افطاری هایی که داخل کیسه گذاشته بود را خارج کرد تا روزه اش را باز کند. با خودم گفتم بنده خدا راست می‌گوید. اگر کسی با نیت خرابکارانه می‌خواست وارد ورزشگاه شود به راحتی این کار را می‌کرد. لحظه ای ته دلم خالی شد. با این حال گفتم شاید این مسائل مواردی محدود بوده که از دست نیروهای امنیتی در رفته است. به مسیرم ادامه دادم تا در جایگاه خبرنگاران بنشینم. طبق معمول باید قبل از اینکه در صندلی مخصوص می‌نشستیم از مسئول جایگاه خبرنگاران اینترنت تهیه می‌کردیم. داخل جایگاه شدم که دیدم افراد غیر مرتبط بسیای روی صندلی خبرنگاران نشسته اند. هیچ مسئولی هم آنجا نبود که مسائل مربوط به خبرنگاران را هماهنگ کند. پرسان پرسان جلو رفتم که دیدم روی یک دیوار آدرس اینترنت ورزشگاه نوشته شده. آدرس را وارد کردم تا لااقل از طریق وای فای اخبار تصویری و مکتوب را ارسال کنم اما هرچه تلاش کردم نت وصل نشد. بعد یکی از خبرنگاران اهوازی نزدیکم آمد و گفت تلاش بیهوده نکن. مگر نمی‌بینی اینجا را؟! این همه تماشاگری که بدون اجازه وارد جایگاه خبرنگاران شدند ساعت ها قبل با موبایل های شان به اینترنت مخصوص جایگاه خبرنگاران وصل شده اند و ما دیگرنمی‌توانیم از وای فای مخصوص خبرنگاران استفاده کنیم. تازه فهمیدم وارد چه گودلای شده ام. بدون ارتباط با بیرون. این یعنی مرگ یک خبرنگار!

 فولاد آره نا برخلاف آنچه ظاهرش نشان می‌داد سرشار از ناهماهنگی بود. اوضاع اسفبارجایگاه خبرنگاران من و چند تن دیگر از خبرنگاران تهرانی را به سمت مسئولان سازمان لیگ کشاند. از آن جا به سمت زمین بازی رفتیم تا یکی از مسئولان را درجریان اتفاقات قرار دهیم. طبق معمول سراغ حجت الله بهمنی رفتم. داستان را برایش تعریف ووضعیت ناجور جایگاه خبرنگاران را تشریح کردم که او هم سراغ یکی از مسئولان نظم ورزشگاه رفت و به شخصی که لباس نظامی پلنگی پوشیده بود گفت:« خبرنگاران نمی‌توانند در جایگاه شان بنشینند و باید کاری کنید که تماشاگران از آن جا بروند تا خبرنگاران بتوانند روی صندلی های مخصوص خود مستقر شوند.» شخص مورد نظر هم نگاهی به بهمنی کرد وبی آنکه ابایی از گفتن این جمله داشته باشد گفت:« شما به ما کار یاد ندهید!» انگار که یک سطل آب سرد ریخته باشند روی بهمنی و خبرنگارانی که برای گرفتن کمترین حق خود به مسئول نظم ورزشگاه مراجعه کردند بودند. اینجا چه خبر است؟! چرا هیچ چیز سرجای خودش نیست؟ مایوسانه به این سمت و آن سمت نگاه می‌کردیم. اوضاع هرلحظه وخیم تر می‌شد. تعداد افراد غیر مسئول که وارد زمین بازی شده بودند نیز هرلحظه بیشتر می‌شد و هیچ ممانعتی هم در کار نبود. وضعیتی شبیه شنبه بازارهای خودمان!

دوباره سراغ مسئول سازمان لیگ رفتم و گفتم:« آقا با این شرایط برگزاری بازی خیلی سخت است.» که سری تکان داد وتایید کرد اما کاری ازدستش برنمی‌‌آمد. وقتی مسئولان حفظ نظم ورزشگاه به راحتی اجازه داده بودند که تماشاگران بدون بلیت وارد ورزشگاه شوند، حتی جایگاه خبرنگاران را اشغال کنند و از اینترنت آن جا هم استفاده کنند دیگر کاری از دست مسئولان سازمان لیگ برنمی‌آمد. نه اینکه آن ها در اتفاقات پیش آمده مقصر نباشند اما بیش از آنکه نگاه ها متوجه سازمان لیگ و شخص فتحی باشد که بنده خدا کلی در این بازی فحش شنید، مشکلات از نقطه دیگری آغاز شده بود.

 همین بی نظمی ها بود که مدیرعامل باشگاه داماش را نیز بر آن داشت تا پای حرفش بایستد و اجازه ندهد تا قبل حضور تماشاگران رشتی به ورزشگاه، تیمش وارد زمین شود؛ حق هم داشت. تماشاگری که از رشت تا اهواز کف اتوبوس خوابیده بود، باید به ورزشگاه می‌رفت و بازی را از نزدیک تماشا می‌کرد. تاسف بار اینکه مدیرداماش را تحت فشار قرارمی‌دادند تا از این بی نظمی بزرگ و حق خوری آشکار چشم پوشی کند تا تمام اهمال ها و نقص هایی که از سوی میزبان برگزاری این بازی انجام شده بود، از نظرها پنهان بماند اما مدیرداماش پای حرف هایش ایستاد و خبرنگاران هم وسط زمین ماندند تا جایگاه شان خالی شوند.

 بخش اعظمی از 2 ساعت معطلی که در فینال جام حذفی ایجاد شد به خاطر همین اتفاقات بود اما نباید از رفتارهای برخی تماشاگر نماها نیز به سادگی گذشت. تماشاگرانی که آزادانه در ورزشگاه به آن زیبایی رها شده بودند تا هر رفتارناشایستی که به ذهن شان می‌رسد انجام دهند. روی میزخبرنگارن راه می‌رفتند، داخل زمین بازی می‌شدند و با بازیکنان پرسپولیس سلفی می‌گرفتند. به تغذیه مسئولان و آب معدنی هایی که برای بازیکنان تهیه شده بود حمله می‌کردند و رفتارهای زشت دیگر...

 تماشاگری که بدون شک اگر روی شماره صندلی بلیت خریده بود و عرصه را آن قدر باز نمی‌دید که از روی فنس ها به داخل ورزشگاه نفوذ کند و حتی با خواست برخی از مسئولان نظامی بدون بلیت وارد ورزشگاه شود، هرگز به خودش اجازه نمی‌داد با ورزشگاهی که با پول بیت المال ساخته شده چنین کند وآن صحنه های زشت را رقم بزند.

 فولاد آره نا به واقع یکی از بهترین ورزشگاه های فوتبال در قاره آسیا است اما تردید نداریم اگر باز هم به همین منوال میزبان بازی های بزرگ باشد، درعرض کمتر از یک سال به ورزشگاه مستهلک و در هم شکسته بدل خواهد شد وآنگاه خود فوتبال دوستان اهوازی از تخریب این ورزشگاه لطمه خواهند دید.

 نه فقط به خاطر اعتبار فینال جام حذفی که آن شب کذایی وجهه فوتبال ایران را لگد مال کرد، به خاطر حفظ ورزشگاهی که میلیاردها تومان هزینه اش شده، باید تدابیر تازه ای اندیشید تا اتفاقات بازی فینال تکرار نشود و در این راه همه ارگان های مرتبط باید نقش خود را به نحو احسن اجراء کنند که در این میان نقش نیروهای امنیتی که مسئولیت حفظ نظم ورزشگاه را به عهده دارند بیش از همه ارگان ها است چرا که در میان این بی نظمی ها بسیاری از ماموران انتظامی نیز آسیب دیدند و با صورت های خونین از ورزشگاه رفتند.

 خوزستان که اصرار به برگزاری فینال جام حذفی دارد_که باید هم داشته باشد_ پیش از برگزاری چنین بازی های بزرگی در خرمشهر، اهواز و یا هر شهر دیگرش باید آداب برگزاری چنین بازی های بزرگی را یاد بگیرد و با الگو برداری های درست از شیوه برگزاری ها در کشورهای صاحب فوتبال، شرایط مطلوب تری را برای این بازی ایجاد کند تا دوباره افتضاح فینالی که گذشت تکرار نشود.

 شاید تمام این مشکلات با بلیت فروشی روی شماره صندلی و بر اساس کد ملی حل شود. یک بار این راه را امتحان کنید. مانند همه ورزشگاه های مدرن جهان.

1

 

captcha
تازه ها
بیشتر