ورزش ایران / شناسه خبر: 97840 / تاریخ انتشار : 1398/2/11 13:10
|
بزرگ‌ترین اشتباه ثوری، انتخاب احدی بود

انوشیروان نوریان: مربی خوب هم بیاید، زیرآبش را می‌زنند

شکست تیم ملی بوکس در مسابقات قهرمانی آسیا صدای پیشکسوتان را در آورده است. نوشیروان نوریان هم یکی از همین افراد است که از سرمربی تیم ملی انتقاد می کند و احدی را یکی از مشکلات بوکس می داند.

محسن وظیفه - المپیک سیدنی برای ورزش ایران اتفاقات مهمی را رقم زد و به یکی از به یاد ماندنی‌ترین المپیک‌ها تبدیل شد. مدال طلای حسین رضازاده در وزنه‌برداری که بالاتر از «چمرکین» نامدار و یا «جابر سالم» و «تونی بلر» ایستاد و یا طلای حسین توکلی که کمتر کسی منتظر آن بود، خاطره خوبی را رقم زد یا برای مثال طلای علیرضا دبیر در کشتی هم یکی دیگر از اتفاق‌های مهم المپیک سیدنی بود اما در همان المپیک انتشار یک خبر شوکی را به ورزش ایران وارد کرد. تعدادی از بوکسورهای تیم ملی که برای حضور در این بازی‌ها راهی استرالیا شده بودند، با ترک اردوی تیم ملی به این کشور پناهنده شدند و دیگر به ایران برنگشتند. یکی از این افراد انوشیروان نوریان بود. کسی که تنها بوکسور ایرانی بود که سه بار حضور در بازی‌های المپیک را تجربه کرده است. المپیک آتلانتا و سیدنی با نام ایران و المپیک آتن به‌عنوان تنها بوکسور اقیانوسیه در ترکیب استرالیا. البته در سیدنی به دلیل دوپینگ از دهکده بازی‌ها اخراج شد و در همان استرالیا ماند. نوریان در کارنامه خود یک طلا و دو نقره آسیا و یک برنز بازی‌های آسیایی را دارد. او سال 86 به ایران برگشت و حتی در مقطعی این صحبت ‌که او به‌عنوان مربی تیم ملی فعالیت هم کند، شنیده شد. چند روزی هم در اردوی تیم ملی حاضر شد اما بنا به دلایلی از تیم ملی جدا شد. حالا نوریان به یکی از منتقدان اصلی بوکس تبدیل شده و از باندبازی‌ها در این فدراسیون انتقاد می‌کند. روندی که از نظر نوریان باعث شده سرمربیگری تیم ملی مدام در این فدراسیون توسط یک عده دست به دست شود. به بهانه اتفاق‌هایی که در رقابت‌های قهرمانی آسیا افتاد و همچنین مربیگری گزینه قزاق که به تازگی نامش مطرح شده، چند دقیقه با انوشیروان همکلام می‌شویم.


مسابقات بوکس قهرمانی آسیا باز هم با یک نتیجه ناامیدکننده برای ایران تمام شد.
 بله این روندی بوده که در سال‌های گذشته هم وجود داشته. سال‌هاست که بوکس ایران با همین وضع جلو می‌رود و معلوم نیست که چه سرنوشتی در انتظار این رشته است.

ین توقع وجود داشت که با آمدن حسین ثوری به‌عنوان رییس فدراسیون بوکس اندکی تغییرات در این رشته رخ بدهد؟

 به نظرم بزرگترین اشتباه ثوری این بود که اکبر احدی را به‌عنوان سرمربی انتخاب کرد.

البته احدی قبل از آمدن ثوری به‌عنوان سرمربی انتخاب شده بود؟
 به هر حال ثوری نباید این اشتباه را مرتکب می‌شد. اکبر احدی همیشه بزرگترین مشکل بوکس ایران بوده و در سال‌های گذشته هم او نتوانسته بود عملکرد خوبی در تیم ملی داشته باشد اما با این‌حال این مسوولیت را باز هم به او دادند. این سوال برای من وجود داشته که چرا همیشه احدی حضور دارد؟ آیا بوکس ایران قهرمان دیگری ندارد؟ همین الان هم که تمامی تقصیرها را گردن ثوری انداختند. عجیب است که احدی می‌گوید بوکسورها هم به لحاظ بدنی و هم به لحاظ فنی خیلی آماده بودند. اگر تا این حد آماده بودند پس چرا همه باختند؟ به نظرم بهانه آوردن دیگر بس است.
نمی‌شود همه مشکلات را به یک نفر ربط داد. به هر حال این تیم از کمبود امکانات هم رنج می‌برد.
  وقتی سرمربی یک فرد بزرگ و دارای شخصیت ویژه باشد می‌تواند تیم را در بدترین شکل ممکن هم به سمت موفقیت هدایت کند. شما دیدید کشتی چه کار کرد؟ درست است کشتی در آسیا همیشه حرف اول را می‌زند اما در این چند ماه اخیر به لحاظ مدیریتی ثبات نداشته و مشکلات زیادی برای این تیم رقم خورده است اما مربی بزرگی مثل محمد بنا و یا غلامرضا محمدی توانستند تیم خود را از این حواشی دور نگه دارند. به همین دلیل اعتقاد دارم وقتی یک تیم مربی بزرگی را در اختیار داشته باشد؛ حتی اگر پول نداشته باشد و یا امکانات مناسبی نداشته باشد، باز هم می‌تواند نتایج خوبی کسب کند. مربی بزرگ می‌تواند تیم را متحول کند اما اکبر احدی توان انجام این کارها را نداشته و ندارد.
مربی با این ویژگی‌ها در بوکس ایران داریم؟
 مربی خوب در ایران کم نداریم اما متاسفانه بوکس همیشه درگیر باندبازی بوده و به همین دلیل نتوانسته کار خود را پیش ببرد. اگر این باند بازی‌ها نبود حتما می‌شد مربیان بزرگی را در اختیار داشت.
اما الان فدراسیون بوکس به دنبال مربی خارجی است!
 در مورد مربی خارجی چند بحث مطرح است. اول اینکه بزرگترین و بهترین مربی خارجی که به ایران آمد، «آسبال» کوبایی بود اما به چه سرنوشتی دچار شد؟ متاسفانه برخی از همین مربیان که به دنبال رسیدن به سرمربیگری تیم ملی بودند، زیرآب او را زدند. اگر مربی خارجی بیاوریم ولی این باند بازی‌ها را تمام نکنیم باز هم راه به جایی نمی‌بریم و بوکس دوباره آسیب می‌خورد. ضمن اینکه معمولا مربی خوب خارجی را به ایران نمی‌دهند و دیدیم که بعد از آسبال کوبایی مدام مربیان درجه چند خارجی به ایران آمده‌اند. ضمن اینکه همین الان هم ثوری می‌گوید مربی خارجی می‌آورم، همین آقایان اصلا خوشحال نیستند.
الان که فدراسیون اعلام کرده یک مربی خارجی را به ایران می‌آورد.
 
این مربی خارجی که در راه ایران است را خیلی خوب می‌شناسم. «بولات نیازیمبتوف» در مسابقات بوکس قهرمانی آسیا در سال 72 حریفم بود. در دوران قهرمانی که بسیار خوب مبارزه می‌کرد و به تکنیک‌های روسی بسیار مسلط بود. اگر واقعا آمدن او به ایران قطعی باشد، فکر کنم مربی بزرگی است و می‌تواند به تیم ملی کمک کند. در دوران قهرمانی که عالی بود. مدال برنز آتلانتا و تعدادی مدال جهانی و اروپایی را دارد. فکر کنم مربی خیلی خوبی هم باید باشد.
با این حساب باید منتظر بهتر شدن اوضاع بوکس باشیم؟
 من بر خلاف شما تمام مشکلات بوکس را در نبود مربی خوب خارجی نمی‌دانم. به نظرم بوکس باید بتواند همه‌ مربیان و قهرمانان ایرانی را دور هم جمع کند. یعنی خواسته من از ثوری این است که به سراغ قهرمانان بوکس برود و آنها را از خانه نشینی نجات بدهد. من این حرف‌ها را درباره خودم نمی‌زنم. من الان در استرالیا زندگی می‌کنم اما چرا باید این همه قهرمان بوکس در خانه بنشینند؟
اما شما به ایران آمدید و حتی قرار بود مربی تیم ملی هم شوید اما به یکباره رها کردید و رفتید!
 من آمدم که کار کنم. در خرمشهر هم یک باشگاه فوق‌العاده دارم که تعدادی از بوکسورهایی که زیر نظر من کار می‌کردند به تیم ملی هم رسیدند اما کاری کردند که من فراری شدم. به حدی دخالت‌ها در کار فنی زیاد بود که دیدم اصلا امکان همکاری وجود ندارد و در نتیجه از تیم ملی جدا شدم. خیلی زود گفتم که اجازه نمی‌دهم کسی در کارم دخالت کند. الان هم اگر بخواهند من می‌توانم به ایران بیایم و کار کنم اما واقعیت این است که امثال من زیاد در بوکس هستند که در خانه نشسته‌اند و کسی سراغشان را نمی‌گیرد. خیلی از این قهرمانان، بوکسورهای خوبی را هم تربیت کرده‌اند اما به یکباره دیدند که مثلا اکبر احدی که حتی یک بوکسور را هم نساخته، سرمربی تیم ملی بوکس می‌شود. خب همه این موارد، بی‌انگیزگی ایجاد می‌کند.
راهکار شما چیست؟
 به رییس فدراسیون بوکس توصیه می‌کنم همه‌ قهرمانان را دور هم جمع کند. اینها سرمایه‌های بوکس هستند، چرا باید خانه نشین باشند؟ 30 سال در این فدراسیون مسیر به همین شکل طی شده است. باید از اشتباهات گذشته درس بگیریم و قهرمانان را وارد صحنه کنیم. اگر قهرمانان خود را خوب به بازی بگیریم متوجه می‌شویم که هم سرمربی خوب زیاد داریم و هم مربی. نباید 30 سال دیگر هم مدام دنبال کسب تجربه باشیم. باید اختلافات و باندبازی‌ها را کنار بگذاریم.
یعنی با آمدن مربی خوب خارجی هم شما امیدی به موفقیت بوکس ندارید؟
 30 ‌سال همین کارها را کردیم که به این روز افتادیم. این مربی را برداشتیم و یکی دیگر را جای او گذاشتیم. تغییر مربی زمانی جواب می‌دهد که خیلی از موارد دیگر کنار هم دچار تغییر شوند. باید روی پایه‌ها کار کنیم و بتوانیم بوکسورهای خوبی را به مربی خارجی برسانیم. اگر بوکسور در تیم ملی نداشته باشیم چطور مربی خوب خارجی می‌تواند کار کند؟ بنابراین در کنار آوردن مربی خوب خارجی باید پایه‌ها را تقویت کنیم. باید قهرمانان را به خوبی در فدراسیون و تیم‌های ملی به کار بگیریم. از همه مهم‌تر اختلافات و باند‌ بازی‌ها را باید کنار گذاشت. همه‌ این موارد باید در کنار جذب مربی خارجی تغییر کند.
یکی از مسائلی که در سال‌های اخیر وجود داشته مسابقات نیمه حرفه‌ای بود که برخی از بوکسورهای ایران در آن شرکت کردند و به نظر می‌رسد نوع مبارزه آنها تغییر کرد!
 بوکسورهای ایران اصلا سبک خاصی ندارند که بخواهند تغییر بدهند. هر مشتزنی در ایران به یک شکل مبارزه می‌کند. یا باید همانند قبل از انقلاب مثل گلادیاتورها مبارزه می‌کردند و یا باید سبک جدیدی پیاده می‌شد. سی سال از کار کردن بوکس ایران گذشت و هرگز این اتفاق‌ها رخ نداد. هر کسی به روش خودش مبارزه می‌کند و این یک اتفاق عجیب است. این ربطی به حضور در لیگ نیمه حرفه‌ای ندارد.
فکر می‌کنید چه زمانی می‌توان موفقیت بوکس ایران را دید؟
 به نظرم باید به ثوری زمان داد و او هم باید به دنبال اصلاح امور باشد. اگر این نواقص را بر‌طرف نکند، سی سال گذشته را که با شکست و ناکامی پشت سر گذاشتیم و شاید سی سال دیگر هم به همین منوال پیش برود. باید بوکس را از این وضعیت نجات داد و این علاوه بر برنامه‌ریزی رییس فدراسیون بوکس به کمک سایر قهرمانان هم نیاز دارد.

 

captcha
تازه ها
بیشتر