ورزش جهان / شناسه خبر: 96168 / تاریخ انتشار : 1397/12/27 14:52
|
شبی که عاشق 2-2-4 شدیم

دست نوشته برای بارسا/کینگ برای او کافی نیست

ازیکنی که هواداران بتیس مثل بارسایی ها به سبک خاصی تشویقش کردند و در لحظه تسلیم شدن تیم محبوب شان به جای غمگساری با شگفتانه دیگری از لئو انگار دیگر چاره ای جز تحسینش نداشتند.

 

محمد قراگزلو

یک)بازی در آندلس مقابل آن تماشاگران پرجوش و خروش همیشه دشوار است .حالا تصور کنید بهترین بتیس سال های اخیر با این تماشاگران چه جانی می گیرد و با ستاره هایی نظیر خواکین  و گواردادو چفدر توان پیدا می کند.غیر از این دو رئالی و دو بارسایی سابق می توانند کار را برای تیم والورده سخ تر کنند.خسه و کانالس از یک سو و کریستین تیو و مارک بارترا همه ابزار کیکه ستین برای دبل کردن بارسا در اینفصل به حساب می آیند اما بعد از آن غروری که از بردهای پیاپی در سانتیاگو برنابئو ایجاد شد و نمایش قدرتمندانه مقابل لیون کمتر کسی ست که در توانایی های این بارسا شک کند. قبل از بازی این ذهنیت وجود داشت که بعد از مسابقات فشرده و دشوار بارساطی دو ماه اخیر، این تیم مقابل بتیسی که جزو برترین های لالیگا در این فصل بوده به مانع خورده و متوقف شود.این اتفاق درست در هفته ای که رئال با زیدان به لالیگا برگشته و دنبال زنده نگه داشتن دژاووی از بین بردن فاصله 12 امتیازی بود، می توانست تیم والورده را تحت فشار بگذارد  اما بارسا در اندلس فوق العاده حساب شده و منطقی بازی کرد و شاید این یکی از بهترین نمایش های بلوگرانای 2019-2018 باشد که مقابل یکی از قدرتمندترین حریفانش هم خیلی کم تحت فشار قرار گرفت هم با هر حمله اش تن  حریف را لرزاند و موقعیت گل ایجاد کرد.

دو)یکشنبه شب شبی بود که دوباره باید عاشق سیستم 2-4-4 می شدیم.در حالی که دمبله،کوتینیو و مالکوم روی نیمکت نشسته بودند والورده بعد از حدود یک فصل از سیستم 2-4-4 استفاده کرد.سیستمی که فصل قبل با حضور پائولینیو در بسیاری از مسابقات کارگر افتاد و بارسا را برنده کرد بدون اینکه دروازه تراشتگن باز شود و موقیعت برد به خطر بیافتد.شاید کمی دیر بود اما سرانجام والورده به این نتیجه منطقی رسید که حضور ویدال و آوردن حس جنگجویانه اش به زمین الزامی است و البته از قدرت حفظ توپ آرتور برای ریتم دادن به بازی بارسا نمی توان گذاشت.این مهم به عاوه اینکه چشم پوشی از سرخی بوسکتس گریزناپذیر است و راکیتیچ در حد ستاره برای بارسا می درخشد  ودر دفاع حمله بالانس کافی دارد والورده را به استفاده توامان از هر چهار هافبک فوق العاده اش در زمین ترغیب کرد.نتیجه این چیدمان  اندک موقعیت های بتیس قدرتمند در خانه ، خلق موقعیت های پیاپی، رسیدن به چهار گل ،کسب یک پیروزی بزرگ و گرفتن انتقام بازی رفت بود .اتفاقی که باعث شد دوباره عاشق 2-4-4 شویم.

سه) یک آمار عجیب در میانه نیمه دوم چشم مان را گرد کرد.بارسا با سه گل از بتیس پیش افتاده و تعداد موقعیت های گل 7 به یک بود اما آمار مالکیت توپ برتری 61 به 39 بتیس را نشان می داد.این آمار با توجه به حضور چهار هافبک بارسا در زمین کمی عجیب و غیر منتظره به نظر می رسید بخصوص اینکه بدانیم طی ده سال گذشته شاید این اتفاق در کمتر از 5 بازی برای بارسا اتفاق افتاده باشد .این آمار و نوع موقعیت های بارسا که غالبا با ضدحمله و حملات سریع ایجاد می شد می تواند پرسش مهمی را در باره تیم امروز والورده ایجاد کند.این مهم یعنی قابلیت شکست حریفان سرسخت و قدرتمند مثل رئال مادرید یا بتیس با استفاده از حربه دفاع – ضدحمله  انعطاف پذیری تیم والورده برای اتخاذ استراتژی های مختلف در کسب امتیازهای حیاتی را نشان دهد اما همزمان این پرسش را ایجاد خواهد کرد که آیا بارسا  با این روش از مکتب خود و آنچه تحمیل کردن بازی اش به حریف به نظر می رسید فاصله گرفته  و این مدل بازی کردن متناسب با فلسفه باشگاه و آنچه طی سال ها کرویف ، رایکارد و پپ گواردیولا به آن معتقدند بودند و در بالاترین سطح ارائه می کردند، نیست؟

چهار)آرتورو ویدال .نمایش هافبک شیلیایی درست شبیه همان دقایق کوتاه آخرین الکلاسیکو بود که هایلایتش در شبکه های مجازی دست به دست چرخید .حس بدبینی نسبت به خرید ویدال در ماه های نخست حضور او در بارسا آزارش می داد و حتی کار به سوت های اعتراضی هم کشید اما ویدال مقابل تمام این ذهنیت ها جنگید و حالا کاری کرده که به مهمترین ابزار والورده برای از کار انداختن خط میانی حریفان تبدیل شده است.ویدال دوباره نمایشی تحسین برانگیز و قابل ستایش ارائه داد و بدون اینکه آماری از این مسابقه داشته باشیم می توان با قاطعیت گفت بیشتر از همه دودیده ، تکل زده و توپ گرفته است.

پنج)در مورد لئو مسی انگار هر چه در قالب کلام نوشته و مطرح شود گویای واقعیت نیست.مسی هت تریک کرد، یک گام دیگر به تصاحب کفش طلا نزدیک شد، بار دیگر بارسا را در یک بازی سخت برنده کرد،کلی رکورد دیگر شکست و البته تحسین دنیای فوتبال را نسبت به خود برانگیخت اما بیائید یک نکته ویژه از بازی او بیرون بکشیم.دقیقه 3+90 در آخرین ثانیه ها او برای ثبت پوکر در آندلس تنها چند سانتیمتر کم آورد.ضربه نهایی مسی برای ثبت این گل ،هنرمندانه و جسورانه بود اما آنچه باعث می شود بار دیگر تحسینش کنیم انگیزه و رغبت او برای ثبت این گل و پررنگ کردن پیروزی تیمش بود.حتما به خاطر همین هاست که لئویک استثناست.بازیکنی که هواداران بتیس مثل بارسایی ها به سبک خاصی تشویقش کردند و در لحظه تسلیم شدن تیم محبوب شان به جای غمگساری با شگفتانه دیگری از لئو انگار دیگر چاره ای جز تحسینش نداشتند.لئو خاص است و می تواند اندلسی های مغرور را هم به تحسین از خود وا دارد پس بیراه نیست اگر بگوئیم لقب کینگ برای او کافی نیست و باید دنبال صفت های بزرگتری برایش باشیم.

شش)بارسا در فاصله 10 بازی مانده به پایان فصل 10 امتیاز با اتلتی چغرترین وسختگیرترین تعقیب کننده اش در این فصل فاصله گرفته و حالا جدی تر از قبل می توان درباره تکرار قهرمانی صحبت کرد.ثبات بارسا طی ماه های دشوار فوریه و مارس حالا از تیم والورده یک قدرت بلامنازع ساخته که کسی نمی تواند درباره توانایی هایش تردیدی به دل راه دهد.تنها اتفاق منفی مصدومیت سوارز بود که  غیبتش مقابل یونایتد نگران کننده خواهد بود اما یادتان باشد این تیم لئو مسی دارد.ابر فوتبالیستی که تا اینجای فصل نفشی فراتر از یک کارگردان بزرگ پیروزی ها ایفا کرده و همچنان این پرسش را در ذهن پررنگ تر می کند که بارسا روزی روزگاری بدون او چه خواهد کرد؟

captcha
تازه ها
بیشتر