ورزش ایران / شناسه خبر: 95577 / تاریخ انتشار : 1397/12/17 12:40
|
شیخ احمد و مدیریتی از جنس خودش

دیکتاتوری که بازی دموکراسی را از بر است

آزاده پیراکوه /  سی و هشتمین مجمع عمومی شورای المپیک آسیا در حالی برگزار شد که تکلیف صندلی‌های مختلف این شورا برای 4 سال آینده مشخص شد. با چینشی که شیخ احمد، رییس شورای المپیک آسیا انجام داد، همه کشورهایی که حرفی برای گفتن دارند و حتی آنهایی که نیاز به توجه بیشتر دارند، صاحب صندلی شدند تا اینچنین، همه راضی بانکوک را ترک کنند و رییس ورزش آسیا به دوران حضور پرقدرتش در آسیا ادامه دهد. 28 سال است که او ریاست شورای المپیک آسیا را بر عهده دارد و جالب است که هر سالی که می‌گذرد، خبره‌تر می‌شود و برای ماندگاری، کشورهای بیشتری را دور خود جمع می‌کند. الگویی برای مدیریت که انگار خیلی جواب می‌دهد.

ترکیب شورای المپیک آسیا و افرادی که می‌توانند برای بخش‌های مختلف تصمیم‌گیر باشند، برای فاصله زمانی 2019 تا 2023 مشخص شد و در این بین یک عضویت در هیات اجرایی به ایران رسید اما فارغ از اینکه ایران چه شرایطی داشته و دارد که در بخش دیگری از همین مطلب به آن اشاره می‌شود، نکته اصلی که در انتخاب‌های شورای المپیک آسیا دیده می‌شود، مدل مدیریتی شیخ احمد است که می‌تواند نمونه‌ای برای یک مدیریت ماندگار باشد. شیخ کویتی با اینکه با پشتوانه ثروتش در ورزش آسیا و حتی دنیا نفوذ کرده اما به چیزهای دیگری جز پولش هم تکیه دارد که قابل تامل است.
کسانی که نحوه برگزاری مجامع شورای المپیک آسیا را از نزدیک دیده باشند، می‌دانند که دموکراسی کوچک‌ترین سهمی در این مجمع ندارد و همه چیز تحت کنترل مستقیم شیخ جلو می‌رود اما جالب است که وقتی مجمع تمام می‌شود، همه اعضا خوش و خرم نشست را ترک می‌کنند و خوشحال‌اند از سهمی که به آنها اختصاص یافته است.
یافتن دلیل این خوشحالی مهم‌تر از نتایجی است که رقم خورده اما در لابلای همین نتایج رای‌گیری‌های ظاهری است که می‌توان پاسخ مناسبی برای این رضایت عمومی در بین مدیران ورزش کشورهای مختلف پیدا کرد.
شورای المپیک آسیا 45 عضو دارد و 42 پست رسمی که در این اجلاس تکلیف‌شان مشخص شده است. ریاست شورای المپیک آسیا، 9 نایب رییس (5 نایب رییس منطقه‌ای، دو نایب رییس مربوط به رویدادهایی که در پیش است و یک نایب رییس هم که به نمایندگی از آنوک در شورا حضور دارد و نایب رییس بازی‌های آسیایی نوجوانان)، دو نایب رییس مادام العمر و دو نایب رییس افتخاری، 17 کمیته (که روسای کمیته‌ها در مجمع عمومی مشخص می‌شود و سپس اعضای کمیته‌ها از سوی رییس منتخب به هیات اجرایی شورای المپیک آسیا پیشنهاد می‌شود) در کنار 11 عضوی که با عنوان عضو هیات اجرایی (که صالحی امیری در این بخش انتخاب شده) به همراه مدیر فنی که مسوول همیشگی‌اش، حسین المسلم است، پست‌‌هایی هستند که در قالب هیات اجرایی و کمیته‌‌ها تعیین تکلیف شده‌اند که با اضافه کردن اعضای کمیته‌ها، این تعداد بسیار بیشتر می‌شود. اگرچه تصمیم‌گیران اصلی در شورای المپیک آسیا بسیار محدودند و به چند نفر خلاصه می‌شوند اما شیوه‌ای که شیخ احمد چیده، حکایت از این دارد که همه کشورهای عضو به نوعی درگیر کار شده‌اند و آنهایی که جا مانده‌اند، حتما در ترکیب کمیته‌ها دیده می‌شوند. ایران، هنگ‌کنگ، قزاقستان، پاکستان، تایلند، قطر، ژاپن، چین، هند، سریلانکا، اندونزی، ازبکستان، سنگاپور، کره، چین‌تایپه، مغولستان، بوتان، برونئی، بحرین، عمان، اردن، لبنان، عراق، افغانستان و تاجیکستان، از جمله کشورهایی‌‌اند که در تقسیم پست‌ها در آسیا به خود سهمی را اختصاص داده‌اند و در این بین کشورهایی مثل چین، ژاپن، قزاقستان و تایلند که سهم بیشتری در ورزش آسیا دارند، تعداد نفرات بیشتری را بر صندلی‌های مختلف نشانده‌اند. نواب رییس منطقه‌ای و اعضای هیات اجرایی که صالحی امیری یکی از آنها است، پست‌های مهم‌تری‌اند اما نگاه به کل ترکیب چیده شده و پیش‌بینی آنچه قرار است در کمیته‌ها اتفاق بیفتد (مطابق با دوره‌های قبل)، حکایت از این دارد که شیخ احمد اگرچه مصداق بارز یک دیکتاتور است و حتی بدون اشاره او، دست‌‌ها در راستای اهداف او بالا می‌رود اما روشی را پیش می‌گیرد که همه احساس رضایت کنند.
او با درگیر کردن کشورهای مختلف و دادن سهمی حتی کوچک، تیمی حامی را برای خود می‌سازد به طوری که حتی در زمانی که به اتهام فساد مالی، پرونده‌‌اش به جریان افتاده، با رای مطلق رییس آسیا می‌شود بدون اینکه حتی یک مخالف داشته باشد.
اطلاق همه این موفقیت‌های شیخ احمد به پول او، کمی بی‌انصافی است و باید دید او چه کرده است که تا این حد حامی دارد. بازی دادن همه کشورها، سپردن میزبانی بازی‌ها به کشورهایی که بعضا شرایط میزبانی را نداشته‌اند (مثل ویتنام در داخل سالن 2009 و یا حتی همین بازی‌های آسیایی جاکارتا)، راه‌اندازی رویدادهای مختلف در آسیا که الگویی برای ورزش دنیا شده (مثل بازی‌های آسیایی، داخل سالن، ساحلی، رزمی آسیا و...)، همگی را می‌توان از جمله عوامل موفقیت این مدیر دیکتاتور دانست. مدیری که به خوبی بازی در نقش یک رییس دموکرات را بلد است. آنجایی که لباس عوض می‌کند و به صورت نمایشی از ریاست آنوک کنار می‌رود تا دادگاه با آزادی عمل کارش را انجام دهد، و با این حرکت توماس باخ (رییس کمیته بین‌المللی المپیک) را در حمایت از خود به اجلاس آنوک می‌کشاند، همگی حکایت از کاربلدی این شیخ کویتی دارد که ثابت می‌کند همه توانمندی او، فقط پولش نیست.
دیکتاتوری که با استفاده از دو بازوی اجرایی‌اش، یعنی حیدرفرمان و حسین المسلم، خیلی خوب برنامه‌هایش را در ورزش آسیا و دنیا جلو می‌برد. درست برعکس برخی مدیران ورزش ایران که مدام سعی دارند، با اعمالشان بگویند قصد مداخله دارند در حالی‌که شاید خیلی هم برای انجام این مداخله توانایی ندارند و در نهایت شکست می‌خورند.
شیخ احمد با بها دادن به کشورهایی که در ورزش آسیا هیچ حرفی برای گفتن ندارند، نشان می‌دهد که همه را دیده و این دقیقا همان چیزی است که خیلی‌ها می‌خواهند. اینکه دیده شوند اما در مقابل در برخی بخش‌های ورزش ایران چه اتفاقی می‌افتد. اگر بناست از یکی حمایت شود، همه توانایی و افتخارات رقیبش زیر سوال می‌رود در حالی‌که شاید اصلا نیاز به این کار نباشد. قرار نیست یک نفر زیر بی‌توجهی‌ها نادیده گرفته شود تا گزینه مطلوب رای بیاورد. در حالی‌که می‌توان با توافق با او و نشاندنش در پستی مثل ریاست یک کمیته رضایتش را جلب کرد، بدون اینکه عاملی شود برای حاشیه‌سازی برای یک رشته.
اتفاقی که بار دیگر در شورای المپیک آسیا رقم خورد، حکایت از مدیریت قوی شیخ احمد دارد که با خط قرمز کشیدن روی نکات منفی‌اش، می‌توان الگوی مثبتی برای مدیریت در ورزش از آن استخراج کرد.
 

captcha
تازه ها
بیشتر