ورزش جهان / شناسه خبر: 95271 / تاریخ انتشار : 1397/12/12 11:03
|
ثبات و انسجام بلوگرانا شایسته احترام و جام

دست‌نوشت برای بارسا / تیم سلحشور والورده

این الکلاسیکو نه مسابقه مسی بود نه سوارز.این الکلاسیکو را حتی به نام راکیتیچ هم نمی‌توان نوشت.اجازه دهید این برد درخشان را به نام زوج فوق‌العاده آماده ، هماهنگ و قدرتمند پیکه - لنگله بنویسیم.

ثبات و انسجام بلوگرانا شایسته احترام و جام

محمد قراگزلو

یک)مزه الکلاسیکو به همین توازن قوا در دو جبهه است وگرنه حتی تقابل هر دو تیم بزرگ در طول سه روز آنقدر بی‌مزه می شد که در یکی از بازی‌ها مثل بازی حذفی،ریزش تماشاگران تلویزیونی حکایت از نوعی بی‌انگیزگی و بی‌توجهی نسبت به نتیجه پایانی آن مسابقه داشت.الکلاسیکو به خاط قدرت بالای رئال و بارساست که همیشه جذاب می‌شود.دو مجموعه‌ای که با واژه افت برای مدتی طولانی چندان آشنا نمی‌مانند و همواره برای رسیدن به جام تلاش می کنند.بارسا و رئال در بیشتر این سال‌ها کیفیت فوق العاده بالایی داشته‌اند و همیشه یکی از 5 تیم برتر باشگاهی دنیا بوده اند، پس مصاف‌شان چیزی شبیه به بسکتبال می‌شود و اصلا نباید انتظار داشت تیمی با به چهارمیخ کشیدن حریف، دیگری را نابود کند.حتی در بازی رفت لالیگا هم رئال در دقایقی از مسابقه می‌توانست به گل مساوی برسد و آن وقت معلوم نبود شرایط چطور پیش می رفت .پس ابتدا به ماهیت الکلاسیکو و دلیل اصلی جذابیتش تاکید می کنم.جذابیتی که در فاصله سه روز بعد از بازی اول بیشتر هم شده بود.

 

2)ریتم بارسا در مقایسه با بازی چهارشنبه شب فوق العاده بود.رئال همان تیم تشنه پیروزی و قدرتمندی بود که در خانه دنبال زنده کردن امیدهایش می گشت و از همه نیروهایش بهره گرفته بود تا این ماموریت را به سرانجام برساند اما در تمام طول بازی و حتی زمانی که حریف مادریدی پیش آمده بود تا به هر طریقی شده دروازه بارسا را باز کند نوعی اطمینان خاطر در این تیم بارسلونا وجود داشت .اتفاقی که دقیقه به دقیقه پررنگتر می‌شد و گل زدن به این تیم منسجم دشوارتر به نظر می‌رسید.این البته نتیجه ثباتی است که والورده در طول فصل به تیمش بخشیده و حالا در بهترین زمان ممکن گل کرده است.بارسا با حفظ تمام ظرافت‌هایش خصلت جنگجو بودن را در خود تقویت کرده و شبیه یک تانک زرهی قدرتمند و ضد ضربه در مسیر سنگلاخ لالیگا پیش می رود و کسی جلودارش نیست؛ آن هم وقتی بدانیم تا اینجای فصل ،دشواری‌های مصاف با تیم های درجه یک و دو لالیگا باعث شده بود در دو مقطع امتیازهایی از دست بدهد و شروعش اصلا شبیه شروع مقتدرانه فصل قبل نبود.

 

3)بارسا در این الکلاسیکو فوق‌العاده بود و پیروزی شنبه شب را به هیچ وجه نمی توان با برد پرگل‌تر در بازی برگشت کوپا دل ری مقایسه کرد.با وجود مالکیت پایاپای دو تیم ،بارسا در زمان صاحب توپ شدن خیلی سریع ریتم می گرفت و موقعیت می‌ساخت تا جایی که راحت می‌توان گفت استحقاق کسب این پیروزی و گرفتن هر سه امتیاز را داشته است.تیمی که با حضور یک هافبک استثنایی در میانه میدان آنچه در بازی چهارشنبه شب از دست رفته بود را باز پس گرفت و شبیه خودش شد.نمایش آرتور ملو در بازی رفت کوپا دل ری  را به خاطر بیاورید که چطور مودریچ و کروس را در بیشتر دقایق بازی مقهور خود کرده بود.آرتور از آن مسابقه که مصدوم شد تا همین بازی برگشت لالیگا برای بارسا به میدان نرفته بود اما در بازگشت به ترکیب،دوباره کیفیت برترش را به رخ کشید و در ریتم بخشیدن و ایجاد توازن در ضرباهنگ مد نظر بارسا نقشی فوق العاده ایفا کرد.ملو در بهترین فرم ممکن مصدوم شده و طبیعتا در بازی شنبه شب به اندازه دوران قبل از مصدومیتش آماده نبود اما برای رسیدن بارسا به آنچه همواره باید نشان دهد و از این مجموعه انتظار می‌رود مهمترین اسلحه والورده بود که خوب موقعی به تیم اضافه شد.

 

4)والورده غیر از بازی دادن به آرتور در میانه زمین یک تغییر هوشمندانه دیگر نسبت به بازی چهارشنبه شب در تیمش ایجاد کرد.بازی قبل نلسون سمدو که فصل فوق العاده‌ای پشت سر گذاشته در مصاف با رگویلون تازه وارد و با انگیزه کم آورد اما این بار سرخی روبرتو به دفاع راست آمد تا بخش عمده‌‎ای از تلاش قوای تهاجمی رئال در این جناح به نتیجه نرسد .روبرتو مثل بقیه مدافعان بارسا بی‌اشتباه و فوق العاده بازی کرد تا این تغییر والورده نیز به چشم بیاید .تغییر سوم می‌توانست با بیرون نشاندن دمبله و بازی دادن به کوتینیو ،بارسا را به تیم متفاوتی نسبت به آنچه در الکلاسیکوی کوپا نشان داده بود، تبدیل کند اما کوتی انگار کم انگیزه‌تر و ناآماده تر از آن بود که ذهنیت ها در این خصوص را تقویت کند.واقعیت این است که دمبله هنوز نقش مخربی در ریتم دهی بازی بارسا دارد و با پاس‌های اشتباه و دردسرهایی که برای مدافعان می‌آفریند بعضا روی اعصاب است اما والورده روی قدرت تخریبی او ریسک کرد  و باز هم به این فرانسوی میدان داد.هر چند اگر کوتینیو در فرم بهتری بسر می برد احتمالا انتخاب اول والورده برای این مسابقه بود اما سرمربی بارسا به اندکی اختلال در ریتم تیمش چشم بست تا به قدرت تخریبی دمبله وعقب نگه داشتن خط دفاع رئال دل ببندد.

 

5)این الکلاسیکو نه مسابقه لئو مسی بود نه لوئیس سوارز.این الکلاسیکو را حتی به نام ایوان راکیتیچ زننده گل سه امتیازی بارسا هم نمی‌توان نوشت.اجازه دهید این برد درخشان را به نام زوج فوق‌العاده آماده ، هماهنگ و قدرتمند پیکه – لنگله در قلب خط دفاعی بارسا بنویسیم.احتمالا آنهایی که هنوز از پیکه انتقاد می‌کنند نمایش های  این فصل او را خوب و دقیق ندیده اند که به استثنای چند هفته ابتدایی طی بیش از 20 مسابقه اخیر چقدر سر پاست و چه اطمینان خاطری در خط دفاع بارسا ایجاد کرده که مقابل توپخانه رئال در اوج اعتماد به نفس می‌ایستد و حتی در لحظاتی با حرکات انفرادی به مقابله یک تنه با یک تیم و 90 هزار تماشاگری که برایش سوت می کشند، می پردازد.این جرارد پیکه باتجربه است که نمایش های بی نقصش شاید دیگر متحیرمان نکند اما از لنگله 23 ساله چقدر می‌توان انتظار داشت؟بازی سلحشورانه او را کجای این نبرد باید گذاشت؟چقدر باید از او گفت وقتی که همیشه سر جای درست است ، در دوئل ها کم نمی‌آورد و روی زمین و هوا مثل یک سد بتونی مقابل حمله وران رئال ایستادگی می کند؟در این الکلاسیکو چند بار وینیسیوس، بنزما و بیل را در موقعیت مسلم گلزنی دیدید؟رئال چند بار روی دروازه بارسا توپ ریخت و چند تایشان را سفیدها زدند ؟تماشای دوباره این مسابقه و آنالیز ارسال‌ها و حرکات ترکیبی مادریدی‌ها در حوالی محوطه جریمه می‌تواند بخوبی نمایش استثنایی زوج پیکه – لنگله را به تصویر بکشد و البته این پرسش را ایجاد کند که اومتیتی در بازگشت به فرم ایده آل چگونه می تواند هموطن جوانترش را کنار بزند و دوباره به ترکیب اصلی برگردد؟

 

6)از سرخی روبرتو گفتم ، اجازه بدهید از جوردی آلبا هم بنویسم.شاید خیلی‌ها منتظر رقم خوردن گل  و موقعیت های پرشمار از دوئت های او با لئو مسی بودند که چند باری هم شکل گرفت اما باور کنید آلبا یک ستاره در خط دفاعی بارساست.یکی که که توپ لو نمی‌دهد و در مصاف با مهمترین رقبایش در تیم مقابل تقریبا هیچ گاه بازنده نیست.آلبا مثل بازی چهارشنبه شب از دنی کارواخال ،یکی از بهترین‌های رئال در این فصل یک عنصر غیرمفید ساخت .عجیب اینکه درست مثل تیم بارسا، آلبا نیز دقیقه به دقیقه که به پایان نزدیک می‌شدیم با اطیمانان و قدرت بیشتری به توپ ضربه می زد و در دفاع مطمئن و در حمله خطرناک بود تا با این نمایش هر چهار بازیکن خط دفاعی بارسا شبی استثنایی پشت سر بگذارند و یکی از کم اشتباه ترین 90 دقیقه های این خط دفاع در طول فصل و شاید بهترین‌شان را شاهد باشیم.

 

7)آرتورو ویدال.به جرات می گویم او همان جنگجویی است که بارسا کم داشت.یکی که ضمن عدم ایجاد اختلال در ضرباهنگ تیمی و حل شدن در ریتم بارسا ، شکل بازی حریف را خراب کند و ریتم شان را در مواقع لزوم بهم بریزد.ویدال از این جهت یک چهره استثنایی است، با شرح وظایفی خاص که در این الکلاسیکو از زمان کوتاهش برای دلربایی از هواداران بارسا بهترین استفاده را برد .او در الکلاسیکوی رفت لیگا به عنوان بازیکن تعویضی زننده گل پنجم تیمش بود و خامه را روی کیک ریخت اما شاید نمایش سلحشورانه‌اش در بازی برگشت بیشتر در خاطر هواداران بارسا بماند.

 

8)فاصله با رقیب دیرینه که در برخی مقاطع  فصل کوتاه شده بود حالا به 12 امتیاز رسیده اما همچنان خطر نزدیک شدن تیم جنگجوی سیمئونه و رئال پرمهره و با کیفیت وجود خواهد داشت.بارسا هفته‌هاست در مسیر درست پیش می رود و در ادامه راه، لغزشی طولانی که منجر به از دست رفتن لالیگا شود کمی بدبینانه به نظر می‌رسد اما در دشوارترین فصل لالیگا طی فصول اخیر، 12 بازی باقیمانده مقابل حریفانی که هر کدام برای نشان دادن توانایی هایشان مقابل بارسا، بهترین فرم‌شان را به زمین می‌آورند اصلا کار راحتی نیست.بارسا حالا در فینال کوپاست و در لالیگا به سرعت به سمت جام پیش می‌رود اما قهرمانی اروپا همان چیزی است که این تیم تشنه جام بدان احتیاج دارد .تیمی که با این ثبات و انسجام شایسته به چنگ آوردن جام قهرمانی سی ال نیز به نظر می رسد، حتی اگر در بازی رفت با لیون نه چندان قدرتمند از 25 حمله و موقعیت‌های متعددش گلی نساخته باشد.

 

captcha
تازه ها
بیشتر