ورزش ایران / شناسه خبر: 95133 / تاریخ انتشار : 1397/12/10 16:01
|

نگاهی به پایان مسابقات بین المللی جام مکران / جرات و واقعیت در بوکس

مسابقات جام مکران در چابهار برای بوکس ایران در حالی به پایان رسید که نگرانی های زیادی درباره این تیم به وجود آمده است. صید 5 طلا توسط بوکسورهای نه چندان مطرح خارجی بخشی از حقیقت تیم را نمایان کرد.

محسن وظیفه - تورنمنت بین المللی بوکس جام مکران به هر شکلی که بود با قهرمانی تیم ایران به پایان رسید. این اولین دوره این مسابقات بود که شاید بتوان به آن نمره قبولی داد اما حتما مهمترین دست آورد این مسابقات عملکرد تیم ملی بوکس بود که سوالات زیادی را به وجود می‌آورد که تیم ملی در اردوهای خود چه روندی را طی می‌کند و قرار است چه نتیجه‌ای را از خودش به نمایش بگذارد؟ کمتر از 18 ماه دیگر به بازی‌های المپیک باقی مانده و با این تیمی که در مکران به میدان رفت بعید است بتواند امیدی به موفقیت در راه کسب سهمیه المپیک داشت. دیگر لیگ نیمه حرفه‌ای هم در بوکس وجود ندارد که روزبهانی بتواند از آنجا سهمیه بگیرد.

جام مکران می‌تواند یک کار خوب برای فدراسیون بوکس باشد. فدراسیونی که که حالا یکسالگی خود را هم پشت سر گذاشته و به تازگی وارد دومین سال مدیریت خود شده و حالا دیگر نمی‌توان این فدراسیون را کم تجربه قلمداد کرد. حالا باید حسین ثوری به عنوان رئیس فدراسیون مجموعه خود را شناخته باشد و از پتانسیل موجود در این مجموعه آگاهی لازم را به دست آورده باشد. شاید این آگاهی به خصوص در مسائل فنی بیشتر هم شده باشد و حالا او خوب می‌داند که از تیمی که مقابل هند و سوریه نتوانست قدرت نمایی کند چه انتظاراتی را می‌توان داشت. تیمی که در این مسابقات در غالب تیم چابهار به میدان رفت همان تیم ملی بوکس بود و در واقع حضور سی بوکسور از ایران در این مسابقات در غالب سه تیم نشان می‌دهد که دار و ندار بوکس ایران در این رقابت‌ها به میدان رفت و حالا این سوال مهم مطرح است که آیا با این پتانسیل بوکس ایران می‌تواند به سهمیه المپیک دست پیدا کند؟

در دوره گذشته بازی‌های المپیک بوکس ایران از شرایط به مراتب بهتری برخوردار بود اما در نهایت در کسب سهمیه باز ماند اما در این دوره تیم از هم پاشیده و در دو سال و نیمی که از بازی‌های ریو گذشته هیچ کار مثبت و موثری برای بوکس ایران انجام نشده. ضمن این‌که در آن مقطع حرف بر سر این بود که ممکن است سجاد محرابی سهمیه بگیرد و یا چند نر دیگر هم بودند که این شانس را برای آن‌ها غائل بودند که سهمیه را می‌گیرند اما در نهایت تنها یک سهمیه برای ایران به دست آمد؛ توسط احسان روزبهانی و از مسابقات لیگ نمیه حرفه‌ای اما در این دوره اوضاع کاملا فرق کرده است.

حالا دیگر نه خبری از لیگ نیمه حرفه‌ای هست و نه خبری از احسان روزبهانی که بتواند برای گرفتن سهمیه المپیک تلاش کند. این احسان روزبهانی که در جام مکران به روی رینگ رفت برای گرفتن سهمیه حضور در المپیک توکیو کار بسیار سختی را در پیش دارد. حالا شاید بتوان برای این ناآمادگی روزبهانی هزار و یک دلیل منطقی هم آورد که مثلا او چون بعد از ریو از تیم ملی فاصله گرفته بود و یا این‌که هفت ماه پیش عمل جراحی انجام داده بود، نتوانست به فرم اید‌ه‌آل برسد اما چه امیدی هست و یا اصلا چه برنامه‌ای وجود دارد که بتوان احسان روزبهانی را در این مدت اندک برای رسیدن به سهمیه المپیک مهیا کرد؟

وقتش رسیده که رئیس فدراسیون بوکس کمی از شعارها فاصله بگیرد و هوشیاری کامل نتایج تیم ملی را بررسی کند. در چشم بر هم زدنی زمان به پایان می‌رسد و با این وضعیت یک ناکامی بزرگ دیگر برای بوکس ایران رقم می‌خورد و به همین دلیل باید او جرات روبرو شدن با حقیقت را داشته باشد. شاید اگر اندکی بعد از رئیس شدن تلاش خود را بیشتر می‌کرد الان تیم ملی بوکس در اختیار یک مربی بزرگ بود و برای رسیدن به المپیک تلاش می‌کرد. مربی بزرگ خارجی که اگر عملکرد برخی از فدراسیون‌ها از جمله فوتبال و والیبال را بررسی کرده بودند، متوجه می‌شدند که بوکس باید بریای پیشرفت باید از روی دست این دو فدراسیون الگو برداری می‌کرد و برای پیشرفت خود تصمیم مهمی را می‌گرفت اما او یک سال زمان را از دست داده و اگر بخواهد همین روند را طی کند، در چشم بر هم زنی چهار سال اول حضور در بوکس به پایان می‌رسد.

او اخیرا در مصاحبه‌ای عنوان کرد که از عملکرد تیم ملی راضی هست و حضور 10 بوکسور در فینال نشان از شایستگی تیم ملی و تلاش کادر فنی دارد. این مصاحبه نشان می‌دهد که او مسابقات را خیلی هم خوب تماشا نکرده است! به صرف داشتن فینالیست در جام مکران نمی‌شود، به جمع بندی رسید که تیم ملی شرایط بسیار خوبی را دارد. باید رفت و دید که سجاد محمدپور، احسان روزبهانی و شاهین موسوی چرا مقابل رقبای خود که عمدتا افراد نامداری هم در عرصه بوکس نبودند، شکست خوردند؟ اگر توانست به جواب این سوال ها برسد، می‌تواند تیم را به موفقیت برساند. از 10 وزن این مسابقات 5 مدال طلا به بوکسورهای هند، سوریه و قزاقستان رسید. در 5 وزن دیگر هم که مدال طلا به ایران رسید، در دو وزن، بوکسور ایران برای رسیدن به مدال طلا حریف ایرانی خود را شکست داد. این نشان می‌دهد که اوضاع تیم ملی چندان هم مناسب نیست و نیاز است که نتایج این تیم دقیق‌تر بررسی شود.

البته حسین ثوری هنوز ظاهرا از حال و هوای مجمع انتخاباتی بیرون نیامده و هنوز حرف‌هایی را می‌زند که نشان از شعاری بودن برنامه‌های رئیس فدراسیون دارد. او مدعی شده است که برای گرفتن میزبانی مسابقات دانش آموزی قهرمانی آسیا رایزنی کرده و به زودی این میزبانی به احتمال زیاد به تیم ایران می‌رسد. در کنار آن وعده داده که میزبانی از مسابقات گزینشی المپیک توکیو را بگیرد اما با کدام امکانات و با کدام بودجه او چنین وعده‌هایی را می‌دهد؟ الان برای مسابقات دانش آموزی آیا واقعا تیمی در ایران وجود دارد که او از گرفتن میزبانی این مسابقات می‌گوید؟ همین الان تیم های نوجوانان، جوانان و حتی بزرگسالان در شرایط سخت و دشواری به لحاظ امکانات قرار دارند اما او وعده از گرفتن میزبانی‌های مهم می‌دهد؟

عملکرد احسان روزبهانی در جام مکران

یک مسابقه، یک باخت و یک برنز

شاید اگر به اسم بزرگ باشد، الان احسان روزبهانی بهترین شانس ایران برای رسیدن به سهمیه المپیک باشد. نامی بزرگتر از او برای تیم ملی در شرایط فعلی وجود ندارد اما واقعا مگر به نام بزرگ سهمیه المپیک می‌دهند؟ او در جام مکران هیچ نام ونشانی از احسان روزبهانی همیشگی نداشت و فقط با انجام یک مسابقه که آن هم منجر به باخت مقابل حریف سوریه‌ای شد، به مدال برنز مسابقات رسید. در واقع مسابقه این وزن نشان می‌داد که تعداد شرکت کننده‌ها به حدی کم بود که او با یک باخت به مدال برنز رسید. با این احسان روزبهانی بوکس ایران تا کجا پیش می‌رود و قرار است چه اتفاقی در این تیم رخ بدهد؟ او با بازگشت به روزهای اوجش فرسنگ‌ها فاصله دارد و حتما نیاز است که در برنامه‌های خودش تجدید نظر کند. اگر آیبا تصمیم نداشته باشد که اوزان بوکس را در المپیک توکیو تغیییر بدهد احسان روزبهانی یکی از امیدهای ایران برای کسب سهمیه المپیک باشد. او می‌تواند سومین المپیک خود را تجربه کند به شرطی که از این وضعیت خارج شود.

شهر فارغ از غوغای مکران

چابهار یک هفته میزبان مسابقات بین المللی جام مکران بود. مسابقاتی که در سالن زیبای ورنا برگزار شد و رئیس فدراسیون بوکس که خودش از اهالی این شهر بود، خیلی راغب بود که بتواند این مسابقات را با شکل و شمایل بسیار خوبی برگزار کند اما برگزاری مسابقات با استقبال مردم روبرو نشد. به جز مسابقات روز پایانی که اندکی از مردم شهر و البته تعدادی از دانش آموزان و تیم دوومیدانی بانوان چابهار در سالن مسابقات حضور پیدا کردند، در بقیه روزها مردم استقبال خوبی از مسابقات به عمل نیاوردند. مسولان برگزاری مسابقات هم تلاش زیاید برای دیده شدن این مسابقات در شهر انجام نداده بودند. به جز چند بنر کوچک که در برخی از میادین و معابر شهر نصب شده بود، خبر دیگری از تبلیغات برای حضور مردم در سالن مسابقات نبود و شهر خیلی درگیر برگزاری جام مکران نبود. در حالی‌که برگزاری این مسابقات در شهرهایی مثل چابهار نیاز است که حتما در کنار تبلیغات امکانات رفاهی بیشتری را برای مردم در نظر بگیرند.  

 

5/1

captcha
تازه ها
بیشتر