ورزش ایران / شناسه خبر: 91830 / تاریخ انتشار : 1397/10/9 17:18
|

ایوب موسوی: ترسی ندارم / مثل کیانوش و سهراب مدعی هستم

چند ماه پیش وقتی تمریناتم را دوباره شروع کردم به خاطر ترافیک سنگینی که در دسته 96 کیلوگرم است، می‌خواستم به دسته 109 کیلوگرم بروم اما وزنم وقتی به 100 کیلوگرم رسید، متوقف شد.

رضا عباسپور -  سید ایوب موسوی، پدیده جوان و خوش‌آتیه وزنه‌برداری ایران بعد از اینکه در نخستین حضور جهانی خود در رده سنی بزرگسالان موفق شد، کنار سهراب مرادی ستاره این روزهای وزنه‌برداری دنیا در دسته 96 کیلوگرم صاحب عنوان نایب قهرمانی جهان و مدال نقره مجموع رقابت‌های جهانی 2017 جهان در آناهیم آمریکا شود، برخلاف آنچه که برای آینده او پیش‌بینی می‌شد، به دلیل آسیب‌دیدگی‌هایی که ناخواسته در اردوی تیم ملی درگیرش شده بود، قبل از بازی‌های آسیایی 2018 اندونزی اردوی تیم ملی را ترک کرد تا پس از ترمیم دردهای کهنه خود بار دیگر با شرایط بهتر روی تخته وزنه‌برداری برگردد اما بی‌اعتنایی و بی‌‌توجهی مسوولان وزنه‌برداری و ورزش استان خوزستان به این قهرمان خوش آتیه ملی باعث شده او نسبت به این قبیل برخوردهای چندگانه و بی‌توجهی که در این مدت به او روا شده گلایه‌مند باشد.


بعد از کسب عنوان نایب قهرمانی رقابت‌های جهانی 2017 آمریکا چه شد که به یکباره از تیم ملی فاصله گرفتی؟ 
کم کم داشتم فراموش می‌کردم که به‌عنوان پدیده وزنه‌برداری ایران در رقابت‌های جهانی 2017 آمریکا همین دو سال پیش برای کشورم در دنیا افتخارآفرینی کردم! چون گویا این موضوع در ورزش کشور طبیعی شده که وقتی قهرمانان ورزشی مدتی از صحنه مسابقه به خاطر مصدومیت یا چیزی شبیه به این دور می‌شوند، کلا از یاد مسوولان ورزش هم پاک می‌شوند. من اگر بعد از رقابت‌های جهانی آمریکا دیگر نتوانستم برای حضور در بازی‌های آسیایی اندونزی و رقابت‌های جهانی 2018 ترکمنستان مثل قبل تمرین کنم و در اردوهای آماده‌سازی تحت نظر کادرفنی دست به وزنه شوم، فقط به خاطر درد و آسیب دیدگی‌های کهنه‌ای بود که در طول این چند سال با توجه به سنگینی تمرینات اردویی در تیم ملی به بدنم وارد شده بود. به همین دلیل بعد از مسابقات جهانی آمریکا تصمیم گرفتم برای مدتی هم که شده بی‌خیال تمرین شوم و بروم دنبال درمان دردهای کهنه‌ای که در زانو، مچ دست و کتفم داشتم. با تصمیمی که برای آینده خودم گرفتم اینطور فکر می‌کردم که قطعا به‌خاطر مدال جهانی و شرایط ویژه‌ای که دارم حتما مسوولان وزنه‌برداری و ورزش استان خوزستان هر کاری از دست‌شان برآید برای بهبودی آسیب‌دیدگی‌هایی که از اردوهای تیم ملی در بدنم یادگاری مانده بود حمایتم می‌کنند و هوایم را دارند اما هرچه از زمان جدایی‌ام از اردوی تیم ملی و مسابقات جهانی 2017 گذشت، حمایت‌هایی که باید برای درمان مصدومیت‌هایم انجام می‌شد، همچنین شرایط زندگی و امرار معاشم به خاطر بی‌توجهی و فراموش شدن هر آنچه وعده داده شده بود هر روز بدتر از روز قبل می‌شد.

***

یعنی بعد از اینکه برای درمان، اردوی تیم ملی را ترک کردی مسوولان وزنه‌برداری و ورزش استان پیگیر مسائل درمانی و رفع کردن مشکلاتت نبودند؟ 
اگر منظور شما پیگیری در حد تماس تلفنی باشد، خب باید اعتراف کنم که چرا دوستان لطف داشتند و هر از گاهی تلفنی از حال همدیگر باخبر بودیم اما اگر منظور شما حمایت مالی و خدمات ویژه درمانی در حد عنوان نایب قهرمانی جهان است که برای وزنه‌برداری ایران کسب کردم، من در این مدت چیزی ندیدم که بخواهم آن را بیان کنم. دقیقا آن چیزی که فکرش را می‌کردم در دوره‌ای که به خاطر مصدومیت از دنیای وزنه‌برداری فاصله گرفتم عکسش به من ثابت شد.

مدتی که مشغول درمان آسیب دیدگی‌های مربوط به اردوی آماده‌سازی تیم ملی بودی، آیا حقوق ماهیانه‌ای که از تیم ملی دریافت می‌کردی هم قطع شد یا اینکه همچنان این مبلغ به حسابت واریز می‌شد؟ 
حقوق تیم ملی بلافاصله بعد از اینکه اردوی آماده‌سازی تیم ملی را ترک کردم قطع شد چون مسوولان فدراسیون تاکید داشتند که این حقوق فقط متعلق به ملی‌پوشانی است که در اردو مشغول تمرین هستند و از سوی کادرفنی مورد تایید هستند. بنابراین این مزایا به من که اردو را ترک کردم تعلق نمی‌گیرد. در حالی‌ که تمام دردها و مصدومیتی که گرفتارش شدم به خاطر فشار تمرینات اردویی و حضور مستمرم در تیم‌های هر سه رده سنی به صورت پیوسته در طول این چند سال بود. وگرنه من که آسیب دیدگی‌هایم را از خانه با خودم نیاورده بودم.

پس در این مدت از کجا هزینه‌های درمانی و زندگی‌ات را پرداخت کردی؟ 
خب من بعد از مسابقات جهانی آمریکا به خاطر مدال نقره جهان یکسری پاداش و هدایای نقدی دریافت کردم که از همین مبلغی که به‌عنوان پاداش مدال جهانی هدیه گرفته بودم در این مدت روزگارم را گذراندم. من نه جایی استخدام شدم که حقوق ثابتی داشته باشم و نه به صورت آزاد محل درآمدی دارم که از آن امرار معاش کنم. تنها حرفه و محل درآمدم وزنه‌برداری است. زمانی که در اردوی تیم ملی باشم به واسطه حقوق ماهیانه‌ای که از آنجا دریافت می‌کنم امرار معاش می‌کنم و در کنارش هم اگر در لیگ وزنه‌برداری با تیمی قرارداد ببندم از این طریق هم کسب درآمد دارم. حالا از شانس بدم به‌خاطر مصدومیت و خداحافظی مقطعی با تیم ملی حقوق ماهیانه نداشتم. این طرف هم در لیگ وزنه‌برداری با تیم مناطق نفت‌خیز جنوب در فصل 97 قرارداد داشتم که اوضاع و احوال بد مالی و اقتصادی باعث شد بودجه تیم نفت که مبالغ قرارداد ما از آنجا تامین می‌شد هم قطع شود. به همین دلیل فشار مالی که در این مدت به من وارد شد بیشتر از مصدومیت‌، برایم آزاردهنده بود. در این مدت خدا را گواه می‌گیرم که هرچه پس‌انداز داشتم و هدیه و پاداش گرفته بودم را خرج کردم تا بتوانم دوباره روپا و سرحال شوم برای وزنه‌ زدن و بازگشت به تیم ملی.

با این وضعیتی که تعریف کردی برای بازگشت به اردوی تیم ملی بی‌انگیزه نشدی؟ 
قطعا فشارهایی که از لحاظ مالی به من وارد شد و بی‌اعتنایی‌هایی که دیدم باعث شد یک مقدار انگیزه‌ام برای بازگشت کمرنگ‌تر از قبل شود اما خب من به جز وزنه‌برداری حرفه دیگری بلد نیستم. به همین دلیل باز هم تمام تلاشم را به کار گرفتم تا با قدرت روی تخته برگردم و حداقل از این طریق هزینه‌هایی که در این مدت بر من تحمیل شد را جبران کنم.

 
---

برای المپیکی شدن و تصاحب دوبنده تیم ملی در دسته 96 کیلوگرم، با توجه به کاهش سهمیه‌های ایران و حضور ستاره‌هایی مثل سهراب مرادی و کیانوش رستمی در این وزن چه برنامه‌ای داری؟ 
چند ماه پیش وقتی تمریناتم را دوباره شروع کردم به خاطر ترافیک سنگینی که در دسته 96 کیلوگرم است، می‌خواستم به دسته 109 کیلوگرم بروم اما وزنم وقتی به 100 کیلوگرم رسید، متوقف شد و دیگر هرکاری کردم بالاتر نرفت که نرفت. در اردوی تیم ملی هم که نبودم تا حداقل به خاطر شرایط مناسب‌تری که آنجا دارد بتوانم این برنامه‌ را با خیال آسوده‌تر از لحاظ مالی و حمایتی جلو ببرم. همین شد که دوباره تصمیم گرفتم برگردم دسته 96 کیلوگرم و در وزن خودم تلاش کنم تا دوباره نفر ثابت تیم ملی باشم. برای موفقیت در این مسیر دشوار هم برنامه‌ریزی ویژه‌ای دارم که امیدوارم با اتکا به آن بتوانم از سختی‌ها و موانع موجود به سلامت عبور کنم.

فکر می‌کنی می‌توانی با شکستن رکوردهای جهانی سهراب مرادی و عبور از کیانوش رستمی باانگیزه، صاحب یکی از دو سهمیه ورودی وزنه‌برداری ایران به بازی‌های المپیک توکیو شوی؟ 
سهراب مرادی و کیانوش رستمی دو وزنه‌بردار استثنایی و عنواندار  جهان در دسته 96 کیلوگرم به شمار می‌روند اما این را به جرات می‌گویم که برای المپیکی شدن هیچ ترسی از رقابت با آنها ندارم. زیرا من هم مثل هر دو ملی‌پوش شایسته و قابل احترام وزنه‌برداری ایران در این وزن مدعی پوشیدن دوبنده دسته 96 کیلوگرم در بازی‌های المپیک 2020 توکیو هستم و برای رسیدن به این هدف، قرار است ابتدا در رقابت‌های قهرمانی کشور بزرگسالان در امیدیه و سپس در چهارمین دوره مسابقات جام فجر که گزینشی المپیک هم به شمار می‌رود در اهواز روی تخته رفته و وزنه‌بزنم. عبور از رکوردهای مسابقه‌ای سهراب و کیانوش را در دستور کارم قرار دادم و می‌خواهم که هر طوری شده آنها را بشکنم. مطمئنا اگر این اتفاق برایم محقق شود ارزشمند است چون علاوه بر سهمیه المپیک موفق شدم با عبور از ستاره‌های وزنه‌برداری جهان این کار بزرگ را انجام دهم.

captcha
تازه ها
بیشتر