ورزش ایران / شناسه خبر: 91624 / تاریخ انتشار : 1397/10/5 15:49
|

نوشاد عالمیان: ما چپ دست‌ها در اقلیت هستیم / مدالم سدشکن شد

سال‌ها بود که تنیس روی میز ایران چنین مدالی را برای نشان دادن صلاحیت‌اش می‌خواست و با اینکه کار بسیار سخت و رقبا عالی بودند اما همت من و مربیانم ثمر داد و خدا هم کمک کرد.

وصال روحانی / هنوز هم همگان از پیروزی بزرگ نوشاد عالمیان در مسابقات پینگ پنگ بازی‌های آسیایی جاکارتا حرف می‌زنند، آنجا که مدال برنز وی در انفرادی مردان کم از طلای جهانی نبود. زیرا اکثر «قدرت»‌های جهانی در این منطقه از دنیا مستقر هستند. این اولین مدال ایران در پینگ‌پنگ آسیا طی سال‌های معاصر بود و یک سد روحی را از مقابل سایر ورزشکاران ایرانی برداشت تا از این پس مدال‌های آسیایی را یک هدف غیر ممکن نینگارند. نوشاد که 27 ساله و فرزند رحمت‌ا... عالمیان یکی از قهرمانان زبده ملی‌پوش نیمه دوم دهه 1360 و اوایل دهه 1370 کشورمان است و عمویش نعمت‌ عالمیان هم به افتخارات زیادی رسید تحت آموزش پدرش رحمت پله‌های ترقی را یکی یکی پیمود و این شامل برادر کوچک‌تر او نیما هم شد و حالا نوشاد و نیما چند سالی است که دو رده اول تنیس روی میز ایران را به حق اشغال کرده و در مسابقات برون مرزی هم خوش درخشیده‌اند. تأخیر در لژیونر شدن نوشاد که پیشینه صعود تا رده چهارم دنیا در رده سنی زیر 21 سال و دوم شدن در مسابقات گرند فاینال بزرگسالان در چین را هم دارد و در بسیاری از تورنمنت‌های موسم به پروتور پینگ‌پنگ به کاری بیش از آبرو‌داری صرف نایل شده، سبب شد با او تماس بگیریم و جدید‌ترین احوالات این چپ دست درخشان را جویا شویم.
---


آقای نوشاد، چه خبر، چه کارها می‌کنی؟
 طبق روال معمول تمرین می کنم و برای مسابقات لیگ برتر تنیس روی میز تدارک می‌بینم و با تیم پتروشیمی بندر امام در این رقابت‌ها حضور پیدا کرده‌ام.

 آیا از این حضور و نتایج آن راضی هستی؟
 بله، بد نیست و تا این لحظه نتایج لازم را گرفته‌ایم و به راهمان ادامه می‌دهیم.

 خیلی‌ها می‌گفتند لژیونر شدن شما حتمی شده و سر از لیگ آلمان در می‌آورید.
 نشد ولی مسأله‌ای نیست و فعلاً مشغول مسابقات داخلی هستم و گله‌ای هم ندارم.

 به‌رغم تمامی کارهای بزرگ و راه باز پیش رویت، هنوز لژیونر نشده‌ای. آیا فکر نمی کنی دارد دیر می‌شود؟
 از این موضوع غافل نمانده‌ام و پیگیر آن هستم. قرار بود در «پیش‌فصل» و در اواخر تابستان سپری شده به لیگ آلمان یا سوئد بروم و با اینکه قضیه تا اطلاع ثانوی منتفی شد اما مذاکراتم با طرف‌های خارجی ادامه دارد و هر روز ممکن است واپسین روز حضورم در لیگ ایران باشد.

اگر به یک لیگ خارجی بروی، کدامیک از گزینه‌های پیش رو خواهد بود؟
 با یک تیم سوئدی صحبت‌هایی داشته و به توافق‌هایی هم رسیده‌ایم اما عجله‌ای نداریم و منتظریم ببینیم چه می‌شود.


 آیا تأخیر چند ساله در تحقق این امر، پروسه ترقی را در کار شما کند نمی کند؟ طبعاً هر چقدر دیرتر و مسن‌تر به لیگ‌های اروپایی بروی، تأثیر‌گذاری‌ات کمتر می‌شود.
 این موضوع را درک می کنم اما چون هنوز مسن  نشده ام و نزولی هم نداشته‌ام، شتابی هم به خرج نمی‌دهم. شما می‌توانید این را یک فرمالیته و کار تمام شده بدانید که دیر یا زود تحقق می یابد.

 برادرت نیما بر خلاف شما شتاب بیشتری در این کار داشته و به لیگ فرانسه رفته و ظاهراً موفق هم بوده است.
 همین طور است. او در تیم ویله‌نوو فرانسه عضویت دارد ولی اوایل کار برایش سخت بود و دشواری‌هایی در وفق یافتن با شرایط محیطی داشت اما بتدریج جا افتاد و هر روز بهتر از قبل می شود.

 مربی و مشاور شما در این گونه امور و منجمله ترسیم سرنوشت‌‌ات و تعیین تیم‌های باشگاهی‌ات کیست؟
 سوای پدرم رحمت عالمیان که تمام زندگی‌ام وجود او و هرچه دارم از وی است، جمیل لطف‌ا... نسبی به‌عنوان مربی شخصی و مشاور ارشدم نقش بزرگی در تعیین راه حرفه‌ای و مسیر شغلی من دارد و اگر او صلاح بداند که باز در لژیونر شدنم وقفه بیندازم، چنین خواهم کرد و تا پایان فصل در پتروشیمی می‌مانم.
 

 آیا به لیگ‌های دیگر مثلاً در آسیای شرقی و آمریکا هم فکر می کنی؟
 اصلاً فکر نمی‌کنم و بهترین لیگ‌ها و مکان‌ها برای پیشرفت من لیگ‌های اروپایی و مثلاً جایی مثل بوندس‌لیگا است.

صحبت پدر گرانقدرت رحمت عالمیان به میان آمد. همه می‌دانند که او چه سهم عظیمی در رشد و فتوحات شما و نیما داشته است.
 هر چه درباره او بگویم باز زبانم قاصر است. او جوانی و بخشی از عمرش را روی کار من و نیما گذاشت تا تبدیل به چیزی شویم که می‌بینید. به‌مدت 10 سال روزی شش هفت ساعت با ما کار و تمرین می کرد و همه ظرایف را به ما می‌آموخت تا نه فقط قهرمانان مطرح زمان فعلی برای کشورمان شویم بلکه در سطح بین‌المللی هم حرف رسایی برای گفتن داشته باشیم.
 

آیا پدرت شغل دیگری جز تنیس روی میز دارد؟
 خیر او مربی این رشته و شاغل در همین ورزش است و منبع درآمد دیگری ندارد.
 

 و خودت چطور؟
 من نیز مثل پدرم فقط با پینگ پنگ امرار معاش می کنم و تا به‌حال حرفه دیگری نداشته‌ام.

 ---

 

آیا بعد از این همه پیروزی در 10 سال اخیر دستت را جایی بند نکرده‌اند؟
 خیر، ولی با قانون جدیدی که ظاهراً تمام مدال‌آوران آسیایی و جهانی را در بر می‌گیرد و گفته می‌شود اضافه بر معافیت از خدمت سربازی فرصت‌های تازه شغلی هم در اختیار آنها قرار می‌گیرد، فکر می کنم سرانجام شغلی را برای ما جور کنند.

ولی لابد از محل بازی و حضورت در محیط تنیس روی میز درآمد بسیار بالایی داری؟
 دارم ولی نه به حدی که تصور می‌شود.

طی این همه سال درخشش و تقویت پایه‌های کارت به لحاظ فنی از چه کسی الگوبرداری کرده‌ای؟
 از هیچ‌کس، بخصوص که همیشه سعی کرده‌ام خودم باشم و سبکی را در بازی‌ام پیاده کنم که بیشتر مناسب حال خودم باشد. شاید دیگران الگوهای فنی زیادی داشته باشند اما من به جز پدرم که یک راهنمای بزرگ اخلاقی و فنی برایم بوده و در جوانی‌اش یکی از 10 بازیکن اول ایران بود از هیچ‌کس تأسی نکرده و فقط راه اختصاصی خویش را رفته‌ام.

بازی کدام ورزشکار خارجی را بیشتر پسندیده و روش کارش را دوست ‌داشته‌ای؟
 ریو سانگ از کره جنوبی که در المپیک 2004 به مقام قهرمانی رسید، مورد توجه عمیق من قرار داشته است.

نوشاد. واقعاً چطور توانستی در آن میدان مهلک و سخت جاکارتا مدال برنز تنیس روی میز را بگیری؟

 هیچ راز و نکته پنهانی در کار نبود و فقط تمرین و تمرین کردم و به خودم فشار آوردم و آنقدر کوشیدم تا به سطح ضروری برای کسب مدال در بازی‌های آسیایی 2018 برسم.

اما قضیه به همین سادگی و مستقیمی و صراحت نیست زیرا مدال آسیایی در این منطقه از جهان به مانند ایستادن روی سکوی جهانی است و هر چه قدرت دنیایی است صرف‌نظر از سوئد و آلمان و روسیه و بلاروس در شرق آسیا قرار دارند.

 درست است اما من مصمم بودم که در این دوره کاری کارستان کنم. فرصت‌ها همیشه اینطور پیش نمی‌آیند و ممارست زیادی می‌خواهد تا به این مرحله برسی. سال‌ها بود که تنیس روی میز ایران چنین مدالی را برای نشان دادن صلاحیت‌اش می‌خواست و با اینکه کار بسیار سخت و رقبا عالی بودند اما همت من و مربیانم ثمر داد و خدا هم کمک کرد تا سرانجام یک ایرانی در حضور غول‌های شرق آسیا روی سکوی افتخار بایستد.

این مدال چه تأثیری بر تنیس روی میز دارد؟
 اگر تعریف شخصی ندانید مثل یک سدشکن عمل می‌کند و سبب می‌شود از این پس سایر پینگ پنگ بازان ایران هم با باور توان شخصی‌شان و ایمان به اینکه هیچ چیز از سایرین کمتر ندارند به میدان آیند و پیروزی‌های بزرگ بعدی را برای جامعه پینگ‌پنگ ایران رقم بزنند. این حق مسلم ما است.

سخت‌ترین مسابقه‌ات در «جاکارتا 2018» کدام بود؟
 بازی مقابل قهرمان تکنیکی کره جنوبی در یک هشتم نهایی که پیر شدم تا سرانجام آن را 3-4 بردم، دشوارترین مسابقه‌ام بود. درست است که حریف چینی‌ام در نیمه نهایی از کره‌ای قوی‌تر و صاحب رنکینگ بالاتر بود ولی چون او از ابتدا هم برای من دست نیافتنی نشان می‌داد، توقعی از من نمی‌رفت و این امر سبب شد او نه دشوارترین رقیبم بلکه یک سد غیرقابل گذر باشد.

آیا چپ دست بودن‌ات در قیاس با نیما که راست دست است یک امتیاز اضافی و سرنوشت‌ساز برایت در راه کسب پیروزی‌ها نیست زیرا اکثر حریفان راست دست در مقابل با چپ دست‌ها و گارد متفاوتی که آنها دارند دچار مشکلات فنی می‌شوند و به نوعی به بن‌بست می‌رسند.
 حرف‌تان صحیح است اما ماجرا دو رو دارد و شما اگر به رنکینگ ورزشکاران برتر این رشته در گذشته و حال نگاه کنید، می‌بینید که بالای 80 درصد‌شان راست دست بوده‌اند و ما چپ دست‌ها در اقلیت بوده‌ایم، در نتیجه اگر قرار باشد چپ دست بودن یک امتیاز برای ما در گاردگیری کنار میز و فشار فنی روی رقبا باشد. دست رقبای راست دست ما از این منظر بیشتر از ما باز و گزینه‌ها و راه‌های پیش‌رو برای آنها فزون‌تر است.

بهترین خاطره عمرت کدام است؟
طبعاً کسب مدال‌های متفاوت در یک عمر ورزشی طولانی شادی‌ها و بهترین خاطرات عمر ورزشکاران را شکل می‌دهد و من نیز ضمن داشتن خاطراتی فراوان در این زمینه سوم شدن در بازی‌های آسیایی امسال را در صدر دستاوردهایم قرار می‌دهم. این برنز واقعاً چیزی فراتر از آنی بود که به نظر می‌رسد و برای یک عمر کافی است.

لابد انتظار نداری با این توضیحات بپذیریم که به سقف آرزوهایت رسیده‌ای و دیگر چیزی برایت جالب نیست و تلاش بزرگ تازه‌ای نخواهی کرد.
 خیر. من در آینده هم مثل گذشته هر چه نیرو دارم به خدمت می‌گیرم تا به پیروزی‌های بعدی برسم و راه یک ورزشکار ملی پوش به خاطر اینکه همیشه یک هدف تازه مهم وجود دارد هرگز پایان نمی یابد.

آرزوی بزرگ زندگی‌ات چیست؟ البته بعید می‌دانیم چیزی به جز  المپیک 2020 و درخشش در آن باشد.

 تعبیر شما درست است و من و هم تیمی هایم از حالا روی المپیک بعدی متمرکز شده‌ایم تا به آنجا راه یابیم و نمایشی آبرومندانه داشته باشیم و حتی سکوی المپیک نیز دور از دیدگاه‌های من نیست و رویای بزرگ زندگی‌ام است.

اما ابتدا باید از معبر دشوار مسابقات انتخابی المپیک بگذری. آیا تک سهمیه آسیای میانه سرجایش هست؟

 خیر، آن تک سهمیه را برداشته‌اند و شرط مجوز گرفتن حضور در تورنمنت‌های متعدد پروتور و جمع‌آوری امتیازات لازم در آنها است. در همین راستا فدراسیون تنیس روی میز هم به‌رغم نداری‌ها و کمبود بودجه و گرانی ارز‌های خارجی نهایت کوشش خود را می‌کند تا وسیله شرکت هر چه بیشتر ما را در پروتورها جور کند.

آیا توصیه و خواسته‌ای از مقام‌های بالادست فدراسیون و سران ورزش داری؟
 بله، اینکه به تنیس روی میز بیشتر کمک کنند تا به حقش برسد و فکر می‌کنم ما در این چند سال واقعاً ثابت کرده‌ایم که حق این ورزش چقدر بالا و ارزشمند است.

 

captcha
تازه ها
بیشتر