ورزش ایران / شناسه خبر: 90516 / تاریخ انتشار : 1397/9/16 19:31
|
در تهران باید از ژاپن انتقام بگیریم

یخچالی: این تازه شروع کار تیم ملی بسکتبال است

وصال روحانی / چند روز بعد از پیروزی جالب 70-78 تیم ملی بسکتبال ایران برابر فیلیپین بهنام یخچالی یکی از بهترین‌های ایران معتقد است آنچه تیم ملی را به این پیروزی حساس در شهر مانیل رساند، بازی یکنواخت و ریتم ثابت تلاش ملی‌پوشان ایران بود که سرانجام بر بازی فنی حریف سایه انداخت و موجب شد فیلیپین به‌رغم برتری امتیازی‌اش در سه کوارتر اول سرانجام در سرنوشت‌ساز‌ترین مقطع یعنی کوارتر چهارم کم بیاورد و پیروزی را با شکست عوض کند. این برد سبب شد راهیابی ایران به جام جهانی بسکتبال 2019 در خاک چین تقریباً قطعی شود اما یخچالی 23 ساله که بچه شهرکرد است و در پست «گارد2» بازی می‌کند، می‌گوید باید صبر کرد تا دو دیدار باقی‌مانده ما طی اسفندماه مقابل ژاپن و استرالیا در تهران نیز سپری شود و سپس به‌سوی جام‌جهانی هم دورخیز کرد و همان همتی را به‌کار گرفت که موجب احیای تیم ایران بعد ‌از شکست سنگین‌اش (با فاصله 29 امتیاز) برابر استرالیا در شهر ملبورن شد و نمایش ستودنی مانیل را پی‌ریخت.

  • آقای یخچالی، چرا در استرالیا به آن شکل ناکام شدیم؟

واقعاً بد بازی کردیم. شاید نتوانستیم بعد ‌از سفر طولانی به منطقه‌ای که اختلاف ساعت فراوانی با تهران دارد و شرایط زیستی‌اش به کلی متفاوت است، با آن وضعیت به سرعت هماهنگ شویم. هماهنگی‌مان نیز اندک بود و با آنکه ترکیب خوبی داشتیم اما هرگز آنطور که انتظار می‌رفت، ظاهر نشدیم.

  • البته حریف‌تان نیز واقعاً قوی بود.

همینطور است. فرقی نمی‌کند استرالیا از تیم اولش که متشکل از بازیکنان شاغل در NBA است استفاده ‌کند یا تیم دومش که بیشتر مبتنی بر نفرات بومی‌شان است. زیرا اصل و ریشه بسکتبال‌شان قوی ‌است و ذات آنها بر پایه مهارت فنی بنا نهاده شده است. در ملبورن توصیه‌های کادر فنی ما معقولانه و کارساز بود اما ما نتوانستیم به طور لازم و مؤثر از آن بهره‌ ببریم.

  • چگونه شد که به فاصله فقط چند روز از تیم در هم کوبیده شده در ملبورن به آن تیم تسلیم‌ناپذیر در مانیل تغییر وضعیت دادید؟

گذشته را نمی‌توان عوض کرد و وقتی باختی به ثبت می‌رسد، باید آن را به‌عنوان یک واقعیت پذیرفت و برای پرهیز از تکرار آن دست به‌کار شد. ما هم پس از آن دست به دست یکدیگر دادیم و متعهد شدیم که در دیدار با فیلیپین جبران مافات کنیم. آنچه ما را در شهر مانیل سرفراز کرد، هماهنگی و اتحاد و عزم راسخ به کسب پیروزی بود. ما تسلیم ناامیدی و یاسی نشدیم که هر باخت سنگینی به ارمغان می‌آورد.

  • افت بدنی و خسته شدن فیلیپینی‌ها در کوارتر چهارم در برد ما تأثیر عمده‌ای نداشت؟

تأثیر داشت اما آنچه حریف را خسته و مستاصل کرد، این بود که ما از دقیقه اول تا چهلم حتی یک لحظه هم عقب ننشستیم و از فشار و کوشش خود نکاستیم و دائماً به سمت جلو رفتیم و فرصت آفریدیم و حریف را به چالش کشیدیم. وقتی اینطور با روالی ثابت و محکم دائماً فشار می‌آورید و تلاش می‌کنید، محتمل است که رقیب سرانجام در یک جا کم بیاورد و در دقایق پایانی وا بدهد. البته فاصله امتیازی دو تیم نیز در تمامی دقایق طولانی پیش بودن رقیب هیچ‌گاه به حد زیادی نرسید و اختلاف از چند امتیاز فراتر نمی‌رفت. به این ترتیب همیشه این احتمال را که به بازی برگردیم و از حریف جلو بیفتیم، برای خود حفظ کردیم. نقطه قوت کار فیلیپین در حمله بود و برابر چنین رقیبی ما باید با یک بازی محکم و فیزیکی در منطقه دفاعی و در برخوردهای جسمانی ظاهر می‌شدیم تا سرانجام برای خودمان یک نقطه اتکا و حرکت به سمت پیروزی را به‌وجود بیاوریم.

---
  • ظاهراً فیلیپین قبل از رویارویی با ما به قزاقستان هم باخته بود.

بله، ولی اگر به ریز نتایج‌شان توجه کنید، می‌بینید که اغلب بیشتر از 80 امتیاز در هر مسابقه گرفته‌اند و حملات‌شان سریع و کارساز است. آنها هم در ریباندها و توپ‌های سرگردان شده روی سبدها موفق عمل می‌کنند و هم در پرتاب‌ها از بیرون محوطه و منطقه 3 امتیازی بامهارت ظاهر می‌شوند. همین‌ها نشان می‌دهد کار ما در مانیل چقدر سخت و پیروزی حاصله به چه میزان مهم بوده است.

  • به‌نظر نمی‌رسد مشکل حادی مقابل ژاپن در تهران داشته باشیم و بردن آن بازی صعود ما را از هر جهت حتمی می‌کند.

با این حال باید هوشیار و مراقب بود و هیچ احتمالی را نادیده نگرفت. باید ابتدا تمامی توان‌مان را مصروف فتح دیدار با ژاپن و کار را تمام و راهیابی‌مان به جام جهانی را قطعی و سپس برای این جام برنامه‌ریزی کنیم. از الان برای جام جهانی نقشه و طرح ریختن بد نیست و مفید هم خواهد بود اما عقل و منطق حکم می‌کند تا زمان دیدار با ژاپن و سپس استرالیا فقط روی همین دیدارها تمرکز کنیم و هرچیزی فراتر از آن و ورای دو مسابقه مذکور را به آینده دور‌تر بسپاریم. پیروزی احتمالی مقابل ژاپن این حسن را هم دارد که سبب می‌شود شکست ما در دیدار اول‌مان در خاک ژاپن جبران شود و همین مسأله یک انگیزه قوی برای ما خواهد بود تا در آن دیدار هرچه توان داریم، رو کنیم. چیزی که ما را در مانیل پیروز کرد در درجه اول عزم و انگیزه بود و اینکه می‌خواستیم حتماً برنده شویم. همان‌ روحیات و عزم می‌تواند ما را در اسفندماه در مصاف مجدد با ژاپن هم سرفراز کند.

  • مقام‌های ارشد ورزشی کشور چه کارهایی می‌توانند انجام بدهند تا به پیروزی در دیدارهای مورد بحث برسیم و بسکتبال کم‌امکانات ما به اهدافش نایل شود؟

نه فقط سران ورزش بلکه خود فدراسیون بسکتبال هم باید به‌هوش باشد و هر دو نهاد با تأمین و برگزاری دیدارهای دوستانه مفید، تیم ملی را به سطح بالاتری‌ از آمادگی و کارآیی برسانند. قطعاً فدراسیون در این زمینه‌ها طرح‌ها و افکاری را در سر دارد و مشغول مقدمه‌چینی برای آنها و اقدام به‌موقع است و به این سبب باید صبر کرد و بعد از اجرای این برنامه‌ها بیش از پیش به صحت یا غلط بودن آنها پرداخت. پیش‌ از دیدارهای اخیرمان با استرالیا و فیلیپین نیز فدراسیون بسکتبال دیدارهای تدارکاتی تأثیرگذاری را برای ما جور کرد و اگر اینگونه تمهیدات نباشد، طبیعی است که به سوی ناکامی‌های دیر یا زودرس به حرکت درخواهیم آمد. به‌همین سبب است که با تأکید می‌گویم این تازه آغاز کار ما و نقطه شروع حرکت به سوی جام‌جهانی است و نباید فکر کنیم که تا این ‌لحظه کارهای عظیمی را انجام داده‌ایم و قضایا تمام شده ‌است.

  • شما سال‌ها است در تیم پتروشیمی بندر امام عضویت دارید و پیش از آن هم برای تیم جهش ترابر قم به میدان می‌آمدید اما بگویید آیا پیشنهاد خارجی هم داشته‌اید یا خیر و اگر داشته‌اید چرا تا به حال نرفته‌اید؟ هرچه باشد بازی در لیگ‌های عمده خارجی سبب می‌شود کارآیی و کلاس کارتان بالا برود.

بله، پیشنهاد داشتم اما به‌جای آوردن نام‌شان و معرفی متقاضیان خود لازم است متذکر شوم که به‌دلیل سرباز بودن عملا نمی‌توانستم ایران را ترک کنم و لزوم رفتن به خدمت نظام، پیوستن به باشگاه‌های خارجی را غیر ممکن می‌ساخت.

  • الان چه؟ آیا آن مشکل حل و خدمت سربازی‌تان سپری شده است؟

با احتساب قواعد جدیدی که طی یکی دو ماه اخیر وضع و اجرای آن شروع شده، ملی‌پوشان موفق و تمامی دارندگان مدال‌های آسیایی و جهانی از خدمت معاف می‌شوند. به این ترتیب چه برای من و چه سایر ملی‌پوشان جوان بسکتبال دیگر منعی برای الحاق به باشگاه‌های خارجی وجود ندارد و من می‌توانم در صورت رسیدن پیشنهادهای خارجی به آنها فکر کنم و انتخاب مناسبی داشته باشم.

  • به‌عنوان بازیکنی که سال‌ها در لیگ داخلی بسکتبال شرکت کرده‌ای، ایرادات این لیگ را در چه مواردی می‌بینی؟ مثلاً تغییر یافتن مکرر تیم‌ها و عمر کوتاه بسیاری از آنها قطعاً از ثبات و استمرار و جدی بودن لیگ می‌کاهد.

اینها که گفتید از شرایط دشوار اقتصادی لیگ بر می‌خیزد و از اینکه جور کردن سرمایه لازم و به‌کارگیری آن کار سختی است و برای اکثر تیم‌ها ماندن طولانی‌مدت در صحنه به خاطر این دشواری‌ها نامحتمل می‌شود و فشار اقتصادی و اینکه پول هزینه شده به سرعت بر نمی‌گردد، باعث خروج آنها از چرخه لیگ می‌شود. اگر این وجه را نادیده بگیریم و از منظر فنی به این مسابقات نگاه کنیم، اکثر ادوار لیگ مفید و تأثیرگذار بوده و اثر آن را به وضوح و به‌طور مستقیم در تیم ملی و بازی‌های آن می‌توانید ببینید. این شامل دوره فعلی هم می‌شود که بیش از 40 روز از شروع آن می‌گذرد و رقابت خوب و پایاپایی بین تیم‌ها وجود دارد و حداقل سه‌چهار تیم از شانس بالنسبه برابری برای کسب عنوان قهرمانی بهره‌ می‌برند. امسال برخی مسابقه‌های واقعاً جالب را شاهد بوده‌ایم.

  • بازیکنان محبوب ایرانی و خارجی شما و به واقع الگوهای فنی شما چه کسانی بوده‌اند؟

نمی‌خواهم نام افراد خاصی را بیاورم زیرا واقعاً هم فقط از روی یک فرد واحد کپی‌برداری نکرده‌ام بلکه برعکس به بازی‌های افراد متعدد نگاه کرده و از هر یک چیزی را یاد گرفته‌ام. این بسیار بهتر از الگوبرداری صرف از یک نفر است، حتی اگر آن یک نفر آدم بسیار توانایی باشد.

  • آرزوی بزرگ زندگی‌ات چیست؟

آرزویم البته ورزشی است و آن هم بازی کردن در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های اروپا (یورو لیگ) است. از اهمیت این مسابقات نزد خودم همین بس که آن را از «NBA» هم بالاتر می‌دانم.

  • شیرین‌ترین خاطره زندگی‌ات چه بوده است؟

هر برد بزرگی می‌تواند چنین خاطره‌ای را شکل داده باشد و همین پیروزی اخیر در خاک فیلیپین نیز در همین تعریف می‌گنجد. در این میان نمی‌خواهم یک پیروزی و اتفاق خاص را از بقیه سوا و متمایز کنم زیرا برخی تا حد زیادی با یکدیگر همسطح بوده‌اند.

  • و سرانجام بگویید کدام مربی بیشترین سهم را در تکوین شخصیت کاری شما داشته است؟

من به تمامی مربیانی که زیر نظرشان کار کرده‌ام، احترام می‌گذارم زیرا همگی چیزی و نکته‌ای را به‌ کار من افزوده و هر یک سهمی در رشد من داشته‌اند. به‌همگی آنها ادای احترام می‌کنم.

 

 

captcha
تازه ها
بیشتر