یادداشت / شناسه خبر: 87865 / تاریخ انتشار : 1397/8/2 03:08
|

فوتبال در ایران ورای آنچه کی‌روش دیده است

سعید زاهدیان / دانش فنی شما قابل ستایش است و در آن بحثی نیست اما احساس چیزی نیست که برای اندازه‌گیری‌اش متر و معیاری وجود داشته باشد. پس تیم‌ملی را با استقلال و پرسپولیس و فوتبال باشگاهی مقایسه نکنید.

ایران ورزشی آنلاین / سعید زاهدیان / آقای کی‌روش سلام! نمی‌دانم شما بعد از صعود پرسپولیس به فینال لیگ قهرمانان آسیا چقدر خوشحالید و چه حس و حالی دارید؟ من که بیش از 15 سال روزنامه‌نگاری ورزشی کردم و عاشق فوتبالم، همان احساسی را دارم که بعد از برد تیم ملی مقابل مراکش داشتم. دقیقه دقیقه بازی پرسپولیس- السد، همان هیجان و اضطرابی را برایم داشت که روز بازی تیم ملی مقابل مراکش وجودم را فراگرفته بود؛ لحظه‌شماری برای پیروزی تیم کشورم.

آقای کارلوس کی‌روش؛ من شما را عمیقا دوست دارم و در جدیت، دانش، فهم و درک شما از فوتبال ذره‌ای تردید ندارم. باورم این است که سرمربی تیم ملی همواره یکی باید در قواره شما باشد و از اینکه جلوی نام سرمربی تیم‌ملی، کارلوس کی‌روش نوشته می‌شود بی‌نهایت حس خوبی دارم. همه این‌ها را گفتم تا به اینجا برسم که در دانش فوتبال، فهم و درک از مسائل فنی شاید یک مربی درجه یک هستید و من نمی‌توانم نقدی به کارتان داشته باشم اما به‌عنوان یک علاقه‌مند و عاشق فوتبال که حرفه‌ام- روزنامه‌نگاری ورزشی- را براساس علاقه‌ام انتخاب کردم، می‌خواهم از احساسم بعد از یک بازی فوتبال بزرگ بگویم که برایم فرقی نمی‌کند ایران مقابل مراکش و اسپانیا باشد یا پرسپولیس و استقلال در لیگ قهرمانان برابر السد.
این جمله از شما که یک بازی در جام جهانی به تمام فوتبال باشگاهی ایران می‌ارزد، نگاه شما به فوتبال را نشان می‌دهد اما برای ما هرگز اینگونه نیست و در شب پیروزی پرسپولیس برابر السد همانقدر مغرور و مسروریم که هنگام بردن مراکش در جام‌جهانی احساس غرور می‌کردیم؛ دقیقا بعد از شکست استقلال در لیگ قهرمانان و حذف از آسیا به همان میزان غمگین و ناراحت بودم که در شب مساوی با پرتغال افسوس خوردم که تیم ملی کشورم می‌توانست با درایت سرمربی باهوشش به مرحله بعد صعود کند، اگر خوش‌اقبال بودیم و ضربه آخر مهدی طارمی به‌جای تور بیرونی به تور داخل دروازه بوسه می‌زد.
قبلا هم در مورد این موضوع نوشته‌ام که فوتبال باشگاهی جانمایه فوتبال است؛ حتی اگر یک مربی بزرگ به نام کارلوس کی‌روش بگوید که یک بازی در جام جهانی به تمام لیگ قهرمانان آسیا و لیگ ایران می‌ارزد. احساس من بعد از هر دو بازی- برد پرسپولیس و مراکش- مشترک است: حس غرور، پیروزی و سرافرازی.

آقای کی‌روش؛ شاید یادتان نباشد که صبح بازی تیم ملی مقابل مراکش در بازار تهران چه خبر بود. همان مردمی که با اخم‌های درهم کشیده و ناراضی از بالا رفتن حیرت‌انگیز قیمت دلار و گرانی و چه و چه به خیابان آمده بودند، شب بعد از برد تیم ملی مقابل مراکش با قیافه‌هایی دگرگون برای جشن و پایکوبی به خیابان ریختند و انگار یادشان رفته بود که صبح چه خبر بود و قیمت دلار چند است و ساعت به ساعت هزار تومان گران می‌شود. دیشب هم مثل آن شب بود. صدهزار نفر فارغ از اینکه چقدر در جیب‌شان پول هست، اجاره خانه را داده‌اند یا بعد از بازگشت به خانه باید پاورچین از جلوی در صاحبخانه به منزل بروند، در ورزشگاه سور و ساتی داشتند و در خیابان می‌کوبیدند و بالا و پایین می‌پریدند. برای آنها این بازی همان لذتی را داشت که هنگام صعود به جام‌جهانی تجربه کرده‌ بودند.

شاید من به اندازه سرمربی تیم ملی درکی از مسائل فنی نداشته باشم اما احساس می‌کنم که فوتبال- چه ملی و چه باشگاهی- در کشورم چه کارکردی دارد و تا چه میزان کاهنده فشاری است که مردم هر روز به هزار و یک دلیل تحمل می‌کنند. این شاید تفاوت من با شمایی باشد که از غرب اروپا به ایران آمده‌اید و برای‌تان فوتبال یک نمایش سرگرم کننده است. لابد به همین دلیل است که شما لایه‌های پایین جامعه را که دیشب پس از صعود پرسپولیس تمام غصه‌های خود را فراموش کرده بودند، عمیقا درک نمی‌کنید وگرنه هرگز تیم‌ملی را با جام جهانی مقایسه نمی‌کردید. در فوتبال ایران - بخصوص دو تیم استقلال و پرسپولیس- ورای آنچه در تمام دنیا دیده‌اید بر جامعه اثر می‌گذارد و کارکردهایی دارد که شاید شما آن را احساس نکنید. دانش فنی شما قابل ستایش است و در آن بحثی نیست اما احساس چیزی نیست که برای اندازه‌گیری‌اش متر و معیاری وجود داشته باشد. پس تیم‌ملی را با استقلال و پرسپولیس و فوتبال باشگاهی مقایسه نکنید.

 

captcha
تازه ها
بیشتر