فوتبال ایران / شناسه خبر: 86154 / تاریخ انتشار : 1397/7/8 21:07
|

یادداشت دربی / کوه موش زایید!

شهرام وزیری - روزنامه‌نگار

ایران ورزشی آنلاین / شهرام وزیری / کوه دربی سالی دوبار میزاید، کوهی که بی‌هیچ مهریه وصداقی ده‌ها شوهر دست به نقد دارد، البته دست به نقد نه من حیث نقدینگی شوهران والاتبارش به پرداخت هزینه زایمانش که دست به نقد برای بالا رفتن از سروکولش پیش از اینکه جناب کوه به دست مبارک‌شان سزارین شود!

کوهی از هو و هیاهو و من منم و و تو تویی‌های پوچ و کرکری‌های نخ‌نما شده، کوهی که مقرر است سالی دوبار از درد زایمان بغرد وچنین که کم نرفته آنچه روی خشت میدان‌ها بیندازد موشی مرده باشد‌!
 
موشی نه ابلق به دو رنگ سیاه و سفید که به خوش رنگی و خوش‌باوری دو رنگ قرمز و آبی تا اغلب به دلربایی از سر تا ته میدانش آنچه تو ببینی لق لق زدنش باشد نه البته فوتبالی زیبا و دلنشین که بردش به دل‌ها چنان بنشیند که هفته‌ها و ماه‌ها برد‌های کلامی و کرکری خواندنش شهر به شهر و کوچه به کوچه بر سر زبان‌ها جاری باشد. حالا هم دیگر چه انتظار که در پس بازی‌سازانی کور و بازی‌خورهایی کور سال به سال دریغ از پارسالش خیل خلیل هوادارانش با این همه درد نان و درد آب و هوا زیر لایه‌های دورنگ قرمز و آبی رنگ نشوند!
داربی ۸۸ هم همانی شد که  باید می‌شد، همانی که کم انتظارش نمی رفت. باز همان میداندارانی باسمه‌ای و همان بازیسازان کلیشه‌ای تا به کوری چشم فوتبالی زیبا تا هرچه دیده شود بیم و خوف و هراس دو حریف از پاهای  بی‌رمق  هم باشد نه چندان از ترس و واهمه از فکرو بینش و تفکر یکدیگر تا آنچه در ذهن‌ها به یادگار بماند که کم نبوده و کم نمانده حرف و حرافی‌های صد من یک غاز قبل رویارویی این دو تیم است!
 
گنده‌گویی‌ها و خود بزرگ بینی‌ها و تفرعن‌های رنگ باخته برای تضعیف و خوار و خفیف کردن حریف است و توهین در دل بازار گرمی‌های نخ‌نما شده و ایضا سر زبان‌ها چرخیدن و سر قلم‌ها سرسره سوار شدن برای فریب هوادرانی که مقرر است سالی دوبار بر سر سفره خالی این رنگین‌جامگان گرسنه بنشینند و با رودست خوردن گرسنه برخیزند!
 
خب باختن باختن است دیگر چه رکب بخوری وچه رودست، دراین فوتبالی که تا دلت بخواهد دست بالای دستش کم نیست وتو بخوان از بالا تا پایینش هر نو رسیده و هر کهنه چسبیده به میزهایش بدجوری دارد به پهنای دستش به دیگری رودست می‌زند، باید هم این خیل دل‌شدگان سرخ و آبی نشانش باشند که به اعتبار کمیت‌شان رو دست خورشان بیشتر از همه ملس باشد و این میان بیش از همه بازنده!
 
حالا هم چه به نسبت ۹۰ به ۱۰ سرکارشان بگذارند وچه فرمایش کنند ۵۰ به ۵۰ تنگ دل هم بر روی سکوها بنشینند آنچه در این فوتبال تکنی‌کالر سینما سکوب برای والانشینانش مهم است کمیت سیاهی لشکرها وکمیت هیاهوهای سوداگرانه در بوق میدان هاست، نه کیفیت آنچه قرار است در پرده سبز میدان‌هایش نمایش دهند!
 
از دید  ونگاه به میز چسبیده‌های این فوتبال همین قدر که مردم از هیاهوهای قبل از سزارین دربی مکیف شوند خودش کاری با کیفیت تلقی می‌شود. مکیف شدن در پس آوازهای دلفریب از سر منار این فوتبال برای جذب مردم جهت پر کردن میدان‌ها وایضا شهرت و آوازه آقایان برای چسبیدن هر چه بیشتر به میزهای قدرت است.
captcha
تازه ها
بیشتر