ورزش ایران / شناسه خبر: 84523 / تاریخ انتشار : 1397/6/19 18:48
|

سرهنگی درون آب! / چیریچ: واترپلو مثل تئاتر است

سرمربی تیم ملی واترپلو در یک گفتگوی جالب از دلایل قهرمانی تیم واترپلو صحبت کرده و درباره نقش خودش نیز تشبیه جالبی دارد.

ایران ورزشی آنلاین / مدال برنز تیم ملی واترپلو در بازی های آسیایی یک مدال باارزش و هیجان انگیز بود که طعم دیگری داشت. مدالی که پایانی بر یک حسرت 44 ساله بود و نام تیم ملی واترپلو را به تاریخ سنجاق کرد. در این مدال نقش الکساندر چیریچ سرمربی صربستانی تیم ملی شاید بیشتر از همه بود. مردی که نزدیک هب سه سال است که در ایران حضور دارد و اگرچه جوان است اما با چمدانی از تجربه در واترپلو به ایران آمده. او که حالا خود را ثابت کرده و به دنبال افق های تازه با ایران است.

چیریچ ملقب به چیرو عناوین قهرمانی پرشماری به عنوان بازیکن و مربی در کارنامه‌اش دارد و متولد ۳۰ دسامبر ۱۹۷۷ (۹ دی ۱۳۵۶) در شهر بلگراد صربستان است. ملی‌پوش سابق تیم‌ ملی‌ واترپلو صربستان علاوه بر سوابق بی‌نظیر ورزشی به پیشرفت‌های علمی و تخصصی رشته واترپلو  هم کمک‌های شایانی کرده‌ است. او کارشناس مدیریت ورزش با تخصص لیسانس مربیگری واترپلو از دانشگاه مدیریت ورزش بلگراد است. عنوان پایان نامه این مربی طریقه دفاع در مقابل ضد حمله بود. «الکساندر چیریچ» از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۵ در تیم‌های مختلفی از کشورهای صاحب واترپلو بازی کرده است. او در سال ۱۹۹۲ با تیمی از شهر زادگاهش کارش را آغاز کرد و  علاوه بر حضور در بهترین تیم‌های صربستان در کشورهایی مانند ایتالیا، مونته نگرو، ترکیه و اسپانیا به طور حرفه‌ای ورزشش را ادامه داد.

بعد از موفقیت در بازی های آسیایی شاگردانش به او لقب فرمانده می دهند اما چیریچ از این لقب گریزان است: بعد از موفقیت در بازی های آسیایی من را فرمانده خطاب می کنند اما این لقب را دوست ندارم. القابی همچون ژنرال متعلق به دنیای نظام است و ورزش هرگز قرابتی با آن ندارد. در ورزش همه یک سرباز هستند که برای موفقیت باید بجنگند. من دوست ندارم که همچون فرماندهان نظامی به کسی امر و نهی کنم یا دستور بدهم. دوست دارم به گونه ای رفتار کنم که هم من را دنبال کنند. در دنیای من در ورزش تنها یک فرمانده و ژنرال وجود دارد و آن هم ساویج مربی تیم ملی صربستان است. او ژنرال واقعی در دنیای ورزش است. من در مقابل او هرگز نمی توانم فرمانده باشم. در نهایت شاید من یک سرهنگ یا کلنل باشم!

سرمربی تیم ملی واترپلو تعبیر شاعرانه ای از واترپلو دارد و آن را به تئاتر تشبیه می کند: خیلی وقت‌ها من زندگی را به ورزش بوکس تشبیه می‌کنم. اگر در این ورزش مشت بخوریم موضوع مهمی نیست، اما غرور باید باشد تا بتوانیم از جای خود بلند شویم به کارمان ادامه دهیم. روی زمین افتادن باعث شرمندگی نیست، اما بلند نشدن پس از آن دردناک است. اگر اینگونه نبودم به سطح کنونی در ورزش نمی‌رسیدم. اگر برای خودم ارزش قائل نباشم حتی لگدی هم به سمتم پرتاب نمی‌شود. زمانی که من کاری را از بازیکنانم بخواهم که توانایی انجام آن را داشته باشند، با اجرای آن خوشحال خواهم شد؛ مانند تئاتر است و تمام اعضا طبق دیالوگ‌هایی که به آنها داده شده باید کار کنند. شاید بهترین بازیگران بخواهند و بتوانند در یک لحظه یک حرکت پیش‌بینی نشده انجام دهند، اما نمی‌توان در تمام طول تئاتر اینگونه پیش رفت. ما برای تیم یک سری فلسفه و اصول را تدوین کرده‌ایم که همه باید از آن پیروی کنند. آرزوی من این است که با ایران قهرمان المپیک شوم.

چیریچ با همه همزبانان خود در ایران رابطه گرمی دارد: با مربیان کروات و همزبان داخل ایران رابطه خوبی دارم. چندین بار ایگور کولاکوویچ را دیده ام و با او صحبت کرده ام. برانکو را می شناسم و موفقیت و ثباتش را تحسین می کنم. با زلاتکو کرانچار در جاکارتا آشنا شدم و بارها و بارها با یکدیگر حرف زدیم. زوران کاستاراتویچ سرمربی هندبال برای آمدن به ایران از من مشورت گرفت و من به او تاکید کردم که برای پذیرش پیشنهاد ایران درنگ نکند چرا که کشوری سرشار از استعداد است.

12

captcha
تازه ها
بیشتر