فوتبال ایران / شناسه خبر: 84307 / تاریخ انتشار : 1397/6/17 18:22
|

چرا برای حرفه‌ای‌سازی داوطلب شدیم؟

فدراسیون فوتبال ایران چه ادراکی از مدیریت دارد و هدفش در زمینه حرفه‌ای‌سازی چیست؟ چه چشم‌اندازی برای حرفه‌ای‌سازی فوتبال‌مان در نظر گرفته شده و سیاستگذاری‌مان در این زمینه به چه صورت است؟

ایران ورزشی آنلاین / بهناز میرمطهریان / چه استقلال که بالاخره طبق ادعای مدیرانش در آخرین ساعات وقت مقرر شده از سوی ای‌اف‌سی، توانست مجوز حضور در لیگ قهرمانان آسیا را بگیرد و چه پرسپولیس که بعد از تمدید مهلت هم تا آخرین ساعات با طلبکارانش در کشمکش بود، یک علامت سوال بزرگ را در مواجهه با فدراسیون فوتبال برای‌مان به وجود می آورند: «چرا برای دریافت مجوز حرفه‌ای باشگاه‌های‌مان اصرار داریم؟ وقتی هیچ اجباری از سوی ای‌اف‌سی برای دریافت این مجوز وجود ندارد؟»

درست است که کنفدراسیون فوتبال آسیا، شرط تخصیص سهمیه حضور در رقابت‌های آسیایی را حرفه‌ای سازی کامل باشگاه‌ها دانسته بود اما همه فدراسیون‌ها خود داوطلب اجرای طرح حرفه‌ای سازی در کشور خود شده اند و هیچ اجباری از سوی ای‌اف‌سی وجود نداشته.

حرف ای‌اف‌سی این بود که اگر می‌خواهید در لیگ قهرمانان آسیا، سهمیه‌ای داشته باشید، باید مجوز حرفه‌ای بگیرید. نمی‌خواهید هم که هیچ!

فدراسیون فوتبال ایران هم برای فرار از فشار افکار عمومی و کوبیدن مدال موفقیت در کسب بیشترین سهمیه در رقابت‌های آسیایی، داوطلب اجرای این طرح در کشور شد. بدون اینکه پیش از ای‌ف‌سی، خود فدراسیون فوتبال اراده‌ای برای پیاده‌سازی این طرح داشته باشد.

حالا تصور کنید، همزمان با این جریان کشورهایی مثل عربستان وقتی به سراغ اجرای طرح حرفه‌ای‌سازی آمدند، پیش از آنکه ای‌اف‌سی بخواهد مدارک باشگاه‌های‌شان را تأیید نکند و آن‌ها را از رقابت‌های آسیایی حذف کند، خود فدراسیون فوتبال عربستان دو باشگاه خود را به دلیل نقص مدارک از رقابت‌های داخلی این کشور کنار گذاشت.

دیگر بگذریم از فدراسیون فوتبال ژاپن که یک قدم فراتر گذاشته بود و پیش از آنکه ای‌اف‌سی اقدام به صدور مجوز حرفه‌ای کند، این سیستمی مشابه این را در لیگ داخلی خود پیاده می‌کرد.

انتظار ما از فدراسیون فوتبال پیشتازی همچون ژاپن نیست اما کمترین انتظار این است که فدراسیون فوتبال ایران حداقل تکلیف خود را با خود روشن کند. حال آنکه فدراسیون فوتبال ایران حتی درباره ساده ترین قوانین ای‌اف‌سی هم به طور شفاف عمل نمی‌کند.

براساس قوانین کنفدراسیون فوتبال آسیا، فدراسیون فوتبال هر کشوری، زمان مشخصی برای ارائه مدارک خود در ای‌اف‌سی تعریف می‌کند و کنفدراسیون فوتبال آسیا هیچ اراده‌ای برای ایجاد تغییر و تمدید این مهلت ندارد؟ با این حال فدراسیون فوتبال ما مدعی می‌شود که از ای‌اف‌سی مهلت گرفته، بدون اینکه مدرک مستندی برای این مهلت ارائه کند.

اصلاً گیریم که این مهلت هم به صورت قانونی به فوتبال ایران داده شده است. فرض را بر این بگیریم که ای‌اف‌سی، سه ماه دیگر هم مهلت را برای ارائه مدارک باشگاه‌های ما افزایش داد، اصلاً فرض را بر این بگیریم که با همه کم و کاستی‌ها مجوز حضور نماینده‌های ایران در لیگ قهرمانان آسیا را صادر کرد. آخر که چه؟

فدراسیون فوتبال ایران چه ادراکی از مدیریت دارد و هدفش در زمینه حرفه‌ای‌سازی چیست؟ چه چشم‌اندازی برای حرفه‌ای‌سازی فوتبال‌مان در نظر گرفته شده و سیاستگذاری‌مان برای تحقق اهداف در این زمینه به چه صورت است؟

همین که همه جا با شعار فدراسیون 5 ستاره از انتقادها فرار کنیم برای فوتبال ما کافی است؟ آیا ما ترجیح می‌دهیم که از اعتماد ای‌اف‌سی به فدراسیون‌ها استفاده کنیم و استرسی بابت حذف تیم‌های‌مان از لیگ قهرمانان آسیا نداشته باشیم یا واقعاً عزمی برای فراهم کردن زمینه پیشرفت تیم‌ها در فدراسیون فوتبال وجود دارد؟

این‌ها سوال‌هایی است که فدراسیون فوتبال ایران باید به آن‌ها پاسخ بدهد. به جای اینکه به دنبال تمدید مهلت ارائه مدارک باشگاه‌ها به ای‌اف‌سی باشد یا به هر دری بزند تا برای گرفتن رضایت از طلبکاران به باشگاه‌ها کمک کند!

گیریم که همه طلبکاران هم از خیر مطالبات خود گذشتند، آیا این دلیلی بر اصلاح سیستم مالی باشگاه‌های ما می‌شود؟ آیا می‌توانیم تضمین کنیم که از این به بعد گردش‌های مالی باشگاه‌های‌مان حرفه‌ای انجام شود؟

شاید بهتر باشد ما هیچ سهمیه‌ای در آسیا نداشته باشیم اما فدراسیون پنج ستاره، باید حرفه‌ای سازی را از خود شروع کند و سپس مدعی کسب سهمیه باشد.

 

 

 

670 - 2

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/84307
captcha
تازه ها
بیشتر