ورزش ایران / شناسه خبر: 83409 / تاریخ انتشار : 1397/6/6 19:14
|
رفتارهای سلیقه‌ای، معضل همیشگی دختران ورزشکار

از دوختن مقنعه به مو تا خرید لباس از تجریش

برخی ورزشکاران رشته‌های مختلف لباسی را که در اختیارشان گذاشته شده، می‌پوشند و در یک اتاق کوچک چند قدم می‌روند تا معاون ورزش و مشاوران ببینند که مبادا این لباس ایرادی داشته باشد.

ایران ورزشی آنلاین / آزاده پیراکوه / بعد از انقلاب ۵۷ و تغییر قوانین پوشش زنان در ایران، ورزشکاران زن با مسئله‌ای تازه در ورزش حرفه‌ای مواجه شدند. مدیران ورزش زنان که بیشترشان از ورزشکاران ایران در روزهای پیش از انقلاب بودند، دنبال راهی گشتند تا زنان بتوانند جواز حضور در رقابت‌های بین المللی را بگیرند. همه چیز از تیراندازی شروع شد. رشته‌ای که لباسش مخالفان ورزش زنان در ایران را ناراحت نمی‌کرد و دختران هم با حجاب سر، می‌توانستند به راحتی رقابت کنند و همین شد که اولین قدم‌ها در تیراندازی برداشته شد. مدتی که گذشت بقیه رشته‌ها هم دست به کار شدند و مذاکره با فدراسیون‌های جهانی را برای گرفتن مجوز آغاز کردند تا بتوانند در رقابت‌های بین المللی با پوشش اسلامی شرکت کنند. تکواندو، ووشو، کاراته، والیبال و .... در یک پروسه ۲۰ و اندی ساله جواز گرفتند و راهی رقابت‌های بین المللی شدند. برخی مثل تکواندو و ووشو، راحت‌تر از مسوولان جهانی و آسیایی "بله" را گرفتند و برخی دیگر مثل بسکتبال و کاراته دیرتر و با دردسر بیشتر.

اما هر چه بود، روزهای سخت ورزش زنان برای گرفتن مجوز گذشت و جز چند رشته که شرایط گرفتن مجوز را ندارند، ورزشکاران حدود ۴۰ رشته می توانند بدون محدودیت خارجی در رقابت‌‌های آسیایی  و بین المللی شرکت کنند اما انگار قرار نیست هیچ وقت دغدغه پوشش دست از سر زنان ورزشکار بردارد.

ورزش زنان همیشه مسائل خاص خودش را داشته و باید از نزدیک تمرین و مسابقه ملی پوشان رشته‌های مختلف را دید تا کامل متوجه حال و روزشان شد. دختران ورزشکار برای عبور از همه چراغ قرمزهایی که سالها پیش رویشان روشن بوده، تلاش‌ زیادی کرده اند اما معلوم نیست حالا که فدراسیون جهانی لباس مصوب ایران را تایید کرده، تا این حد مشکلات عجیب و غریب سرراهشان قرار می‌گیرد و مسائل پیچیده می‌شود؟

در تمام سال‌های اخیر که برخی راه‌ها پیش روی ورزش زنان باز شده، در عوض برخی رفتارهای سلیقه ای عاملی بوده برای دردسرهای تازه.

دختران ایران زمین با پوشش اسلامی مسابقه می‌دهند و هر روز برای رسیدن به سکوهای قهرمانی، جلوتر می‌روند. به مدال المپیک و جهان رسیده‌اند و توان خود را جا انداخته‌اند اما گاهی مسائلی اتفاق می‌افتد که خارج از چهارچوب است و تمرکزشان را به هم می‌ریزد. مسائلی که به نظر می‌رسد بیشتر از اینکه یک استدلال یا حتی حکم شرعی پشت‌اش باشد، سلایق افرادی آنها را ایجاد کرده که خیلی شناختی از فضای ورزش ندارند.

اعمال سلایقی که ریشه در شرع و عرف ندارد

در روزهای آماده سازی کاروان ایران برای بازی‌های آسیایی است که فرصتی فراهم می‌شود برای صحبت با دختران که حالا تعدادی از آنها به مدال رسیده‌اند. حرف از پوشش‌شان می‌شود و اتفاق‌هایی که برایشان می‌افتد. یکی از دخترهای کم سن و سال کاروان با خنده می‌گوید:« برای اینکه هد و مقنعه در حین مسابقه از سرمان نیفتد، قبل از مسابقه مقنعه را به موهایمان می دوزیم.» دوستش به بحث وارد می‌شود و می‌گوید: «خیلی هم سخت نیست. موهایمان را با کش می‌بندیم و وقتی مقنعه را سر می‌کنیم، یکی از دوستان‌مان برایمان می‌دوزد. انهم به این ترتیب که نخ را با سوزن به زیر کش مو وصل می‌کند، تا موقع مسابقه از سرمان نیفتد.»

بچه‌ها انقدر با این موضوع کنار آمده‌اند که انگار مشکلی ندارند. یکی از هم تیمی‌هایشان مشکل را در این می‌بیند که مبادا موی یکی از دختراها کوتاه باشد: «این کار یک کم برای دخترهایی که موی کوتاه دارند، سخت تر است.»

این صحبت‌ها نه تنها در رشته‌های دیگر هم شنیده می‌شود که چهار سال قبل هم در حین آماده شدن یکی از دخترهای ورزشکار برای حضور در مسابقه‌اش در اینچئون هم این صحنه را دیدم. اما لبخند زد و گفت:« می‌ارزد. مدال برایم ارزش دارد و هر سختی را تحمل می کنم.» اتفاقا همین دختر ورزشکار در بازی‌های آسیایی دوره قبل مدال گرفت و بعد از مسابقه‌اش وقتی قرار بود درباره مدالش حرف بزند، گفت:« دیدید گفتم می‌ارزد.»

او و خیلی از دختران دیگر ورزشکار می‌خواهند به موفقیت برسند و با وجود همه سختی‌هایی که برای‌شان ایجاد می‌شود، اما می‌خواهند نشان دهند با پوشش اسلامی هم می‌شود روی سکو رفت اما به شرط اینکه رفتارهای سلیقه‌ای این هدف و خواسته را نشانه نگیرد. رفتارهای سلیقه‌ای که مختص امروز و دیروز نیست. رفتارهایی که در شرع و عرف ریشه ندارد و گاهی برگرفته‌ از برخی ویژگی‌های شخصیتی یا حتی خودسانسوری است که به اصل کار یعنی حضور موفق دختران محجبه ایران در میدان‌های بین‌المللی لطمه می‌زند. مثل اتفاقی که در کبدی رقم خورد و مربی مرد تایلند، روسری به سر کرد!

تغییر ناگهانی در آستانه اعزام

برخی از اتفاق‌هایی که قبل و بعد از مسابقه‌های دختران دیده و شنیده می‌شود، عجیب و غریب نیست و در رویدادهای مختلف مثل بازی‌های آسیایی زیاد دیده شده اما سوال این است که تا کی قرار است اتفاق‌های اینچنین بیفتد؟ هر رشته لباس مصوب خود را دارد اما چرا دقیقه نود قبل از اعزام از راه می‌رسند و می‌گویند شلوار ورزشکاران باید تغییر کند؟ این دستور در حالی صادر می‌شود که لباس جایگزین هیچ سنخیتی با رشته‌ای که دختران در آن فعالیت دارند، ندارد و در طول مسابقه کارشان را سخت می‌کند.

دیدن این اتفاق و شنیدن گلایه دختران ورزشکار که دوست ندارند، نامی از آنها برده شود، این سوال را شکل می دهد که مگر لباسی که اماده شده و در اختیار دختران گذاشته شده، مطابق لباس مصوب‌ نیست؟ اگر هست، چرا در آستانه اعزام تغییر می‌کند؟ اگر نیست، چرا از قبل به این موضوع فکر نشده تا حداقل دختران فرصت تمرین با این لباس را داشته باشند و خود را در شرایط مسابقه قرار دهند؟

حضور در اردوی یکی از رشته‌های راکتی تجربه جالبی را در پی دارد. دختران با لباسی که قرار است مسابقه بدهند، در سالن سرپوشیده تمرین می‌کنند؛ سالنی که پنجره‌هایش بسته است و بچه‌ها اجازه ندارند فن سالن را روشن کنند. به این خاطر که باید در شرایط مسابقه قرار گیرند. با همان لباس مسابقه، تمرین می‌کنند و هر کدامشان سه لباس روی هم پوشیده‌اند، که این وضعیت کار را برایشان سخت کرده است.

یکی که کم سن و سال تر است و حتما مثل خیلی از کم سن و سال‌های دیگر جامعه، خیلی از مسائل برایش سوال است و باید پاسخ درستی به او داد، می‌گوید: «من با سه لباس روی هم چطور مسابقه بدهم؟ کاش لباس‌های بهتری برای ما طراحی می‌شد.»

خواسته این دختر که هنوز به ۲۰ سالگی پا نگذاشته، اگرچه خیلی صادقانه و از سر خستگی بعد از یک ساعت تمرین در یک سالن گرم به زبان آورده می‌شود اما نکته مهمی در خود دارد و می‌توان حالا این سوال را پیش روی مسوولان گذاشت که آیا نمی‌توان برای دخترهای ورزشکار، لباس‌هایی از جنس مرغوب تر طراحی کرد؟ آیا نمی توان جنسی در نظر گرفت که بچه‌های برخی رشته‌ها مجبور نباشند سه دست لباس روی هم بپوشند. امروز صحبت از این می‌شود که لباس‌های موجود به گونه‌ای‌ست که دختران ورزشکار برای حفظ کامل پوشش‌شان باید زیر سارافونی و کاور را احتمالا به همراه یک لباس دیگر به تن کنند اما آیا می‌توان امیدوار بود که بعد از برگشت کاروان شرایط فرق کند و یک بار برای همیشه برخی مسائل حل شود؟

خرید لباس مسابقه از میدان تجریش!

دغدغه امروز برخی از دختران قهرمان، استفاده از پوشش اسلامی نیست؛ بلکه مسئله‌شان این است که در طراحی‌های صورت گرفته شرایط مسابقه در نظر گرفته نشده است. برای مثال یکی از سرپرستان تیم‌های ملی بانوان می‌گوید: «لباسی که به عنوان بلوز زیر کاور به بچه‌ها دادند، آنقدر گرم بود که من مجبور شدم بروم و از تجریش برای بچه‌ها زیرسارافونی بگیرم و به جای لباسی که به ما داده بودند، از این لباس برای پوشش بچه‌ها استفاده کنیم.»

این حرف شاید در وهله اول ساده به نظر بیاید، اما پیغام‌های زیادی در خود دارد؛ چراکه لباس یک ورزشکار باید ویژگی‌های خاصی داشته باشد. کارلوس کی‌روش بابت لباس تیم ملی فوتبال برای بازی با قطر، هفته‌ها دعوا راه انداخت چون معتقد بود با لباسی که به ملی پوشان فوتبال برای بازی در قطر داده شده به خاطر شرایط آب و هوایی‌اش مناسب نیست چون تعریق بازیکنان به خوبی صورت نمی‌گیرد.

این دغدغه کی‌روش ضرورتی است که باید برای همه رشته‌ها صورت گیرد. تولید لباس ورزشی، علم خاص خود را دارد و اینطور نیست که بتوان با لباسی که در میدان تجریش فروخته می‌شود ورزشکاران را راهی بازی‌های آسیایی کرد؛ اگرچه بچه‌ها می‌گویند با این لباس نسبت به بلوزی که ابتدا به آنها داده شده، راحت تر بودند.

طراحی نایکی هم بی نقص نبود

طراحی لباس برای دختران و زنان مسلمان حتی شرکت‌های بزرگ تولید لباس مثل نایک را به فکر انداخته تا دست به کار شوند. نگاه این شرکت‌ها اقتصادی است چون امروز با جامعه بزرگی از دختران مسلمان مواجه‌اند که می‌خواهند با پوشش در رقابت‌های معتبر بین المللی شرکت کنند، اما در این راه قدم‌‌های خوبی برداشته‌اند. اگرچه یکی از دختران ایرانی که تجربه پوشیدن لباس این کمپانی را دارد، می‌گوید:"خیلی هم لباس خوبی طراحی نشده است." شیرین گرامی که با حضورش در رقابت‌های انگلیس جان تازه‌ای به سه‌گانه زنان بخشیده، می‌گوید: "این کمپانی از جنس خوبی استفاده می‌کند اما باید برای آزمایش لباس و کاربردی بودن آن، از دختران مسلمان استفاده کنند. کسی که محجبه نباشد و ۵ دقیقه یک لباس را بپوشد، قطعا نمی‌تواند مثل ما که چند ساعت در حین تمرین و بعد در مسابقه، لباس پوشیده به تن داریم، نقاط ضعف و قوت یک لباس را بگوید. من که خودم با چند طراح صحبت کرده‌ام و در حال آماده سازی یک پوشش برای خودم هستم که البته می‌دانم باید مصوبه وزارت ورزش را هم داشته باشد."

ضرورت بازنگری در مصوبه‌ها

نشست‌هایی در وزارت ورزش شکل می‌گیرد برای مصوب کردن لباسی که طراحی شده اما این نشست‌ها هم نکته‌های جالب دارند. برخی ورزشکاران رشته‌های مختلف لباسی را که در اختیارشان گذاشته شده، می‌پوشند و در یک اتاق کوچک چند قدم می‌روند تا معاون ورزش و مشاوران ببینند که مبادا این لباس ایرادی داشته باشد. اما به نظر می‌رسد از نظر جنس و موارد اینچنین، خیلی توجه لازم صورت نمی‌گیرد. حتی اگر مسوولان معتقد باشند دقت وجود داشته، باید گفت که گلایه‌ها و زمزمه‌های دختران قهرمان نشان می‌دهد که این دقت کافی نبوده و شاید باید راهی دیگر را رفت. راهی که دختران ورزشکار در عین اینکه پوشش اسلامی را رعایت می‌کنند، شرایطی داشته باشند که بتوانند راحت‌تر مسابقه بدهند تا توانایی‌ها و استعداد بالای دختران و زنان ایران زمین را نیز بیشتر و بهتر به رخ بکشند. 

captcha
تازه ها
بیشتر