ورزش ایران / شناسه خبر: 81073 / تاریخ انتشار : 1397/5/15 14:56
|
رویای رنکینگ دو رقمی با گرفتن شاگرد خصوصی

این ره که می‌روی به ترکستان است!

شاهین خالدان می‌گوید برای تامین هزینه حضور در تورنمنت‌های خارجی باید مربی‌گری کند یا به عبارتی شاگرد خصوصی بگیرد! کاری که هیچ سنخیتی با فعالیت حرفه‌ای در دنیای تنیس ندارد!

ایران ورزشی آنلاین / شاهین خالدان را باید بدون شک بزرگترین و بهترین استعدادی دانست که پس از زوج شاهقلی- شکوفی به تنیس ایران معرفی شد. جوان اصفهانی که در اوج جوانی به تیم ملی رسید و سال­هاست که در آن عضویت دارد. او که در سال‌های اخیر ماه‌های زیادی را خارج از کشور تمرین کرده و به نوعی حسابش را از سایر جوان‌های تیم ملی جدا کرده، معمولا به دلیل حضور در رقابت‌های مختلف رنکینگ بهتری هم از سایر ورزشکاران ایران داشته و دارد.

در جدیدترین رده بندی فدراسیون جهانی که طی روزهای گذشته منتشر شد خالدان پس از درخشش در فیوچرز گرجستان و رسیدن به فینال این رقابت‌ها، توانست با صعود 280 پله ای به رده 888 در رده بندی فدراسیون جهانی برسد. خالدان البته شش سال پیش و سال 2012 هم توانسته بود به رنکنیگ سه رقمی برسد اما در سال‌های پس از آن، بارها از جمع هزار تنیسور برتر دنیا خارج شده است.

این رفت و برگشت و نوسان، در بازی‌های دیویس کاپ و عملکرد او در رقابت‌های داخلی هم بارها و بارها نمود داشته و شاید برای خیلی‌ها سوال باشد.

او حالا در آخرین مصاحبه اش به ایسنا گفته که هدفش رسیدن در مرحله اول رنگینگ زیر 700 و در نهایت راه پیدا کردن به جمع 100 تنیسور برتر دنیاست!

این اتفاق بسیار خوبی است خالدان رویایی به این بزرگی دارد. رویایی که در دوران طلایی تنیس ایران و زمانی که رده بندی تنیسورهای دنیا به دقت امروز نبود هم دست نیافتنی می نمود. تا اینجای کار ایرادی وارد نیست و داشتن هدفی به این بزرگی می‌تواند نقطه روشنی در آینده مرد اول این روزهای تنیس ایران باشد اما او در ادامه این مصاحبه به نکته‌ای اشاره کرده که تمام این رویا و آرزو را در ذهنمان نقش بر آب می‌کند. او می‌گوید:« هزینه‌های تنیس بالا است. همین الان هم گاهی مربی‌گری می‌کنم تا بتوانم هزینه‌های اعزام به مسابقات را بدست بیاورم.»

منظور خالدان از مربی‌گری به هیچ وجه کار با بازیکنان حرفه‌ای در رده باشگاهی یا ملی نیست. منظور دقیق او اتفاقی است که چندین دهه در تنیس ایران قدمت دارد و آن گرفتن شاگرد خصوصی توسط بازیکنان حرفه‌ای تنیس ایران است. شاگردانی که نه از میان بازیکنان سطح بالا، بلکه بازیکنان مبتدی هستند که با داشتن شرایط خوب مالی به دنبال یک مربی نامدار می‌گردند!

گاهی هم چهره‌های شناخته شده در زمینه‌های مختلف هستند که مربیان مطرحی می‌خواهند و با رقم‌های بالا به دنبال ملی‌پوشان می‌آیند.

این ماجرا از زمان کامبیز درفشی‌فر و منصور بهرامی و برادران اکبری وجود داشته و تا همین امروز که می‌بینیم بهترین بازیکن تنیس ایران و نفر اول در رده بندی جهانی به راحتی از آن خبر می‌دهد.

  • آیا باید به خالدان حق داد؟

این ماجرا دو جنبه دارد که از قضا هر دو درست است؛ یعنی هم می‌شود خالدان را بابت این کار نکوهش کرد و هم نمی‌توان به او حق نداد!

از یک طرف می‌دانیم که رقم‌های بالای سفرهای خارجی برای شرکت در فیوچرزها و هزینه‌های دلاری آن‌ها بار بسیار سنگین است و فدراسیون هم توان بسیار محدودی در اعزام این بازیکنان دارد. از طرف دیگر قرارداد 20 میلیونی هم در تنیس اتفاقی بزرگ و دور از دسترس است و به بازیکنان شاخص لیگ هم نمی‌رسد. پس همواره از چندین دهه گذشته و زمان آقای تنیس ایران در آسیا تا امروز که عملا حرفی برای گفتن نداریم، بازیکنان ملی‌پوش ایران حتی به صورت تمام وقت شاگرد خصوصی داشتند تا بتوانند درآمدزایی کنند!

از طرف دیگر نکته اینجاست که بی‌تعارف بازیکنی که چنین آرزوهایی دارد و به دنبال بازی در میان حرفه‌ای هاست، نباید حتی به گرفتن شاگرد و به قول خودش مربی‌گری حتی فکر کند! حتی هفته‌ای یک روز کار با بازیکنان مبتدی هم می‌تواند بازیکن را به طور کامل از چرخه حرفه‌ای خارج کند.

اصلا قابل قبول نیست که بهترین تنیسور ایران و کسی که دارد از آرزوهای بزرگ و رسیدن به رده‌های بهتری در میان حرفه‌ای های تنیس دنیا صحبت می‌کند، هزینه‌های سفرش را با گرفتن شاگرد جبران کند.

  • مشکل جای دیگری است!

مشکل اصلی در این ماجرا جای دیگری است. مشکل اصلی در این است که بازیکنانی در این رده و سطح به هیچ وجه تامین نیستند! بازیکنی نظیر خالدان که تازه از لحاظ مالی مشکل چندانی ندارد و در سال‌های گذشته اکثر ماه‌های سال را در آمریکا تمرین می‌کرد، برای تامین هزینه‌های سفرهای ورزشی‌اش به دنبال چنین درآمدهایی است. بازیکنان دیگر ممکن است حتی برای گذران زندگی و درآمد جاری‌شان و تامین سرمایه برای روزهای بازنشستگی این کار را می‌کنند!

با تمام این‌ها اگر قرار بر تامین پشتوانه برای روزهای بازنشستگی است، می‌شود در همان سال‌های پس از 30 سالگی و زمانی که قرار باشد دیگر خیلی به فکر حضور در میادین بین المللی نبود، به دنبال گرفتن شاگرد رفت.

با این حال حرف امروز شاهین خالدان چیز دیگری است و برای اینکه او را از انجام چنین کاری منع کنیم، باید بتوانیم راه دیگری را برای تامین هزینه‌های سفرهایش پیش پایش قرار دهیم. آیا راهی وجود دارد؟

 

4/500

captcha
تازه ها
بیشتر