ورزش ایران / شناسه خبر: 79880 / تاریخ انتشار : 1397/4/29 00:22
|

بنا: جای سوریان کنج خانه نیست / کی‌روش اندازه قیمتش نتیجه نگرفت

تیم ملی فوتبال باید از گروهش صعود می‌کرد / کی‌روش باید بازیکنان را به خودباوری می‌رساند / به قد نیم وجبی حمید نگاه نکنید، یک سردار است

ایران ورزشی آنلاینمحسن وظیفه / سرمربی پر افتخار تیم ملی کشتی فرنگی مدتی است که سکوت در پیش گرفته و ترجیح می‌دهد درباره کشتی فرنگی حرفی نزند اما با این حال برخی مسائل هست که اجازه نمی‌دهد او سکوتش را ادامه بدهد. حمید سوریان شاگرد ممتاز محمد بنا بود و در تمامی این سال‌ها رابطه آنها بیشتر پدر و فرزندی بود تا استاد و شاگردی. حالا این شاگرد ممتاز محمد بنا اعلام کرده که دیگر نمی‌خواهد به دنیای قهرمانی برگردد و همین باعث می‌شود محمد بنا هم سکوتش را بشکند و از خصوصیات نابغه‌ای بگوید که مظلومانه از دنیای قهرمانی کنار می‌رود. کشتی‌گیر نخبه‌ای که محمد بنا خداحافظی او را مشابه خداحافظی کارولین و خیلی‌ دیگر از ستاره‌های نامدار ورزش می‌داند: «همیشه قهرمانان در اوج خداحافظی نمی‌کنند. شاید بتوانم 10 ورزشکار نامی را مثال بزنم که مثل حمید سوریان با دنیای قهرمانی خداحافظی کردند، مثل کارولین و یا نازاریان.» آری؛ ماجرای خداحافظی سوریان باعث شد تا حداقل آقای خاص کشتی فرنگی سکوتش را بشکند و حداقل در این باره حرف بزند. هر چند که حرف‌های او به فوتبال و تیم ملی هم رسید.

آقای بنا تصویری را منتشر کردید در کنار تعدادی کشتی‌گیر نوجوان در یک باشگاه کشتی؛ توضیح می‌دهید که کجا با این کشتی‌گیران کار می‌کنید؟
 خوشی‌های زندگی خوشبختانه برای من ادامه دارد. چند روز پیش با بهروز حضرتی‌پور رفتیم باشگاه انقلاب شهریار. تقریبا 4 الی 5 ماه بود که نمی‌رفتم اما بعد از اینکه حضرتی‌پور کمی از شرایط سختی کار در تیم ملی نوجوانان فاصله گرفت، سراغم آمد و با هم رفتیم سر تمرین. کیف کردم از اینکه این بچه‌ها را این همه علاقه‌مند به کشتی ‌دیدم.
دنیای جالبی است؛ مربی با این همه افتخار حالا در کنار بچه‌های نوجوان و علاقه‌مند به کشتی در شهریار باید حضور داشته باشد!
 دنیای جالب و عجیب. دیدن کشتی با این وضعیت سخت است؛ ندیدنش هم سخت است! اما وقتی کنار بچه‌ها هستم لذت فوق‌العاده‌ای دارد. آنها هم از دیدن من کیف می‌کنند و مدام اصرار می‌کنند که حتما فردا هم بروم باشگاه. این بچه‌ها دنیای فوق‌العاده‌ای دارند. کنار آنها مشغول صحبت بودم که بهروز حضرتی‌پور خواست عکس بگیرد. بعد هم که دیدم، خوشم آمد و گفتم این عکس را برایم بفرست.
انتشار این عکس حال خیلی‌های دیگر را هم خوب کرد.
 کسی که عاشق کار کردن باشد مهم نیست کجاست، مهم این است که با عشق کارش را انجام بدهد.
شما به یکباره گذاشتید و رفتید. حرف برای گفتن زیاد دارید اما با کسی هم که حرف نمی‌زنید. چرا؟
 بعد از المپیک لندن گفته بودم که می‌خواهم بروم جایی که کسی نتواند پیدایم کند (باخنده). الان جایی آمدم که کسی دستش به من نرسد.
حتما شنیدید که حمید سوریان هم از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد؟
 بله شنیدم. هر آمدنی، رفتنی هم دارد. با این شرایطی که در کشتی وجود دارد و با توجه به سن و سالش و اینکه بعد از المپیک از کشتی دور بوده و اینکه اگر بخواهد برگردد باید بیاید درون فرآیند و با هفت طلای جهان و المپیک خودش را به مربیان تیم ملی ثابت کند؛ به نظرم اینکه گفته دیگر برنمی‌گردد، تصمیم درستی است.

به نظر شما می‌توانست به کشتی ادامه بدهد؟
 بله، حداقل یک یا دو سال دیگر هم می‌توانست کشتی بگیرد. البته سخت بود؛ واقعا با توجه به شرایطی که کشتی‌گیران در وزن اول دارند، کار کردن بسیار سخت و دشوار است اما حمید اگر حمایت می‌شد می‌توانست با همین وضعیت تا یکی دو سال دیگر هم باشد ولی واقعیت این است که ما قدر آن چیزی را که داریم، نمی‌دانیم.
این یعنی اینکه شرایط موجود حمید را مجبور کرد که برود؟
 خب الان رضا یزدانی هم می‌خواهد کشتی بگیرد، چه شرایطی را دارد؟ قوانینی گذاشته‌اند که عدالت را برقرار کنند و بر اساس همین قوانین عدالت‌محور کلاس اولی‌ها باید در کنار فارغ‌التحصیل‌ها و در یکجا بنشینند. در چنین فضایی حمید تصمیم خوبی گرفت.
ولی به دل همه ماند که با آن همه افتخار‌آفرینی اینچنین خداحافظی کند.
 همیشه قهرمانان در اوج خداحافظی نمی‌کنند. شاید بتوانم از 10 قهرمان نامی ورزش دنیا نام ببرم که از دنیای قهرمانی با شکست خداحافظی کردند. الکساندر کارولین نامدار در المپیک سیدنی با شکست خداحافظی کرد. آرمن نازاریان و یا همین علیرضا حیدری با آن همه موفقیت در نهایت با شکست رفتند اما مگر از بزرگی این قهرمانان کم می‌شود؟ وقتی کارولین به کشتی‌گیر آمریکایی باخت و از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد، چیزی از ارزش‌هایش کم شد؟ آرمن نازاریان هم همینطور. یا همین علیرضا حیدری که وقتی در آخرین حضورش در مسابقات جهانی پنجم شد و بعد از آن هم مجبور به خداحافظی شد، چیزی از بزرگی او کم شد؟ اینگونه رفتن هم هیچ چیزی از بزرگی حمید سوریان کم نمی‌کند. مشکل و ایراد، بعضی از رفتارهایی است که ما داریم.
مثلا چه رفتارهایی؟
 اینکه گاهی اوقات مسائلی را بزرگ می‌کنیم که اهمیتی ندارد و گاهی هم کارهای بزرگ را کوچک می‌کنیم. موضوع مهم این است که قدر داشته‌های خودمان را نمی‌دانیم. موضوع مهم این است که نمی‌دانیم کنج خانه، جای حمید سوریان نیست که برود و بنشیند و کسی هم سراغی از او نگیرد. او یک نابغه است و ذاتا مدیریت را بلد است. به قد نیم وجبی او نگاه نکنید؛ یک سردار به تمام معنا است. جای چنین آدمی گوشه خانه نبود که برود و آرام بنشیند. می‌شد با احترام به‌عنوان بزرگتر و افتخارآفرین کشتی با او برخورد کرد. حمید سوریان می‌تواند بهترین سفیر کشتی فرنگی در دنیا باشد. چه کسی بهتر از سوریان؟ شما قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی در مسابقات جهانی 2014 را ببینید، حمید چقدر در این افتخار نقش مهمی داشت یا در مدال طلای طالب نعمت‌پور و امیر علی‌اکبری که در مسابقات جهانی 2013 به دست آمد هم حمید تاثیرگذار بود. موفقیت‌هایی هم که کشتی فرنگی در سال‌های گذشته با مدال طلای او به دست آورد به جای خود.
اما به نظر می‌رسد که در فدراسیون کاری برای این موارد نشد که شاید هم خیلی عمدی نباشد!
 با تمام علاقه‌ای که به بعضی از افراد فعال در فدراسیون دارم، باید بگویم که درباره برخی از قهرمانان کشتی بین آزاد و فرنگی تفاوت قایل شدند. نباید الان امید نوروزی در شیراز بماند و خانه‌نشین باشد. اینها قهرمانان نسل طلایی کشتی فرنگی هستند و می‌توانند به کار کشتی فرنگی بیایند. الان قاسم رضایی اندکی مورد توجه است که آن هم چند ماه یک‌بار دعوت می‌شود به کمیسیون ورزشکاران، همین.
شما به نسل طلایی کشتی فرنگی اشاره کردید، تیم نوجوانان در کشتی فرنگی قهرمان جهان شد، فکر می‌کنید بتوانند قدم در راه همان نسل طلایی بگذارند؟
 نتیجه خیلی خوبی بود که رقم خورد اما تیم نوجوانان دیدی را لازم دارد که بتواند این کشتی‌گیران را حفظ کند تا برسند به رده بزرگسالان اما متاسفانه در سال‌های اخیر خیلی از آنها حتی نتوانستند به رده جوانان برسند. در سال‌های گذشته همیشه نوجوانان و جوانان ایران در بدترین شرایط بین 5 کشور برتر بوده‌اند اما موضوع مهم دیدن این قهرمانان در رده بزرگسالان است که رخ نمی‌دهد.
همین الان در ترکیب تیم جوانان اعزامی به مسابقات قهرمانی آسیا کاویانی‌نژاد و میرزازاده  را می‌بینیم که سال گذشته در رقابت‌های امیدهای جهان به میدان رفته بودند.
  بله این اتفاق باعث درجا زدن کشتی‌گیر می‌شود. البته قوانین فرآیند انتخابی هم دست و پای مربیان را بسته است و باید به نتایج انتخابی توجه کنند. حساسیت بیش از اندازه برای قهرمان شدن حتی در آسیا باعث می‌شود که چنین تصمیماتی اتخاذ شود.
در گذشته هم نظیر این اتفاق رخ داده است.
 در سال 2013 هم این کار درباره رامین طاهری انجام شد. از جوانان رفت برای بزرگسالان قهرمانی آسیا اما سرمربی وقت تیم ناراحت شده بود که تیمش را تضعیف کرده بودیم! در حالی ‌که برای ساختن پشتوانه‌ها خیلی زود باید تصمیم گرفت.
چرا نمی‌توانند برسند، حتما یک جای کار ایراد دارد؟
 وقتی سعید عبدولی به تیم بزرگسالان رسید و به مسابقات جهانی رفت 18 سال داشت و کشتی‌گیر باید در همین رده‌ها به بزرگسالان برسد اما متاسفانه وضعیتی وجود دارد که این اتفاق رخ نمی‌دهد. البته درباره این موارد هم متاسفانه نمی‌شود خیلی حرف زد.
چرا نمی‌خواهید حرف بزنید؟
 حرف زدن و فکر کردن به این روزهای کشتی فقط آرامش آدم را به هم می‌زند. نزدیک به یک دهه فعالیت کردم و در این مدت هم سعی کردم تاثیرگذار باشم و الان همکارانم که در آن مقطع هم خیلی به موفقیت‌ها کمک کردند در کشتی فرنگی فعال هستند و خوشحالم که حضورم همیشه تاثیرگذار بوده و کشتی فرنگی الان به جایگاه خوبی رسیده است. بعضی از حرف‌هایم را فقط به خود خدا می‌زنم. حرف‌هایی از همین دوره که نیستم و حرف‌هایی که در دوره فعالیتم مانده. من کارهایی را انجام داده‌ام که یک روز باید بابت آنها جواب بدهم. چه کارهای خوب و چه کارهای بد برای همه آنها باید جواب بدهم. به هر حال همه به این اعتقاد داریم که یک روزی فرا می‌رسد که باید نسبت به اعمال خود پاسخگو باشیم.
درباره فوتبال که حرف می‌زنید؟
 بله، جام جهانی را دیدم و خیلی دوست داشتم که فینال بین کرواسی و بلژیک برگزار شود اما حیف که بلژیک نرسید به فینال. من طرفدار پر و پا قرص بلژیک بودم و واقعا دوست داشتم در فینال این تیم را ببینم اما حیف که نشد.
حالا چرا بلژیک و کرواسی؟ این همه تیم خوب و نامدار در جام جهانی حضور داشتند که می‌توانستند فینال بهتری را رقم بزنند.
 در سال‌های اخیر بارها برزیل، آلمان، اسپانیا و آرژانتین را در فینال دیده بودیم. دیگر تکراری شده بود و این بهترین فرصت بود که تیم‌های اینچنینی هم خودنمایی کنند؛ یک‌بار هم فینال خاص ببینیم.
سطح مسابقات خوب بود؟
 همه می‌گفتند با حذف شدن رونالدو و مسی دیگر جام جهانی ارزش دیدن ندارد اما همه دیدند که جام جهانی حتی بعد از مسی و رونالدو هم خیلی خوب بود.
تیم ایران چطور بود؟
 از آنجایی که نسبت به ایران تعصب داریم از باخت یک بر صفر خوشحال شدیم و در واقع راضی هستیم از اینکه با این وضعیت حذف شدیم اما به نظرم باید از گروهمان صعود می‌کردیم. بخصوص با این اسپانیا و پرتغال که بلافاصله در مرحله بعد حذف شدند و مشخص شد که شرایط خوبی نداشتند.
یعنی فکر می‌کنید که باید صعود می‌کردیم؟
 با این همه هزینه زیادی که در این هفت سال پرداخت کردیم و البته با توجه به اینکه اسپانیا و پرتغال شرایط خوبی نداشتند باید صعود می‌کردیم.
شاید بازیکنان تیم ملی خودباوری لازم را نداشتند؟
 این همه پول به سرمربی می‌دهند که همین کارها را انجام بدهد. این نتیجه را با برانکو نمی‌توانستیم کسب کنیم؟ می‌توانستیم با برانکو هم بر اساس اتفاق، مراکش را ببریم و با همین نتیجه هم حذف شویم اما برانکو مربی بسیار ارزانتری بود و این همه خرج روی دست فوتبال نمی‌گذاشت.
شما همیشه طرفدار کی‌روش بودید.
 بله اما الان اعتقاد دارم با توجه به هزینه‌های زیادی که برای این مربی کردیم، نتیجه خوبی نگرفتیم. در واقع کی‌روش به اندازه پولی که گرفت نتیجه کسب نکرد. شما ببینید الان این بحث احساسی راه افتاده که کی‌روش بماند چرا که جام ملت‌های آسیا در پیش است و می‌توانیم قهرمان شویم اما به نظرم با این عملکردی که کره جنوبی، ژاپن، استرالیا و حتی عربستان در جام جهانی ارائه کردند، ما نمی‌توانیم در جام ملت‌ها هم راه به جایی ببریم.
در دوره کی‌روش خیلی اتفاقات خوبی هم رخ داد؛ مثل صعود آسان به جام جهانی و غیره.
 مگر قرار نبود رخ بدهد؟ هزینه می‌کنند مربی بزرگ می‌آورند برای همین که پیشرفت کنیم و مثل گذشته نباشیم.


 
بهترین مربی جهان در میان آینده‌های کشتی
 
این روزهای محمد بنا تا حدودی با همین بچه گره خورده. وقتی به بیشترین حد ممکن از کشتی فاصله گرفت و دیگر نشانی از او در فرنگی ایران دیده نشد، رفت سراغ بچه ها. بچه‌هایی که روزگاری نه چندان دور، چند تایشان را زیر پر و بالش گرفت و همگی زیر سایه‌اش قد کشیدند. همگی از نوجوان‌ها و جوان‌هایی بی‌نام و نشان، قهرمان جهان و المپیک شدند. یکی شد حمید سوریان پر افتخارترین کشتی‌گیر ایران، دو تای دیگر امید نوروزی و قاسم رضایی شدند قهرمان المپیک و در کنار اینها هم سعید عبدولی و امیرعلی اکبری را در سنین بسیار پایین به بزرگسالان آورد و به آنها برای بزرگ شدن میدان داد.

امروز هم که تنها چند سال از اوج موفقیت‌های بنا در لندن می‌گذرد، خانه‌نشین است و عشق و علاقه‌اش به کشتی را صرف این نوجوانان و کودکان می‌کند. نوجوانانی که اصلا بعید نیست چند سال دیگر که قد کشیدند و چهره شدند، در میان صحبت‌های‌شان از روزهایی بگویند که در کودکی محمد بنا سر تمرین‌های‌شان می‌آمده و چه چیزها که از او یاد نگرفتند. کودکانی که هیچ بعید نیست از میانشان سوریان‌ها، نوروزی‌ها، رضایی‌ها، علی اکبری‌ها و عبدولی‌های دیگری سر در بیاورند و بنا این را خوب می‌داند. در شرایطی که هیچ مسوولیت دیگری ندارد و از قبل این کارش درآمدی هم ندارد، درست ترین کار را انتخاب کرده تا بتواند در قامت بهترین مربی فرنگی جهان، در کوچه پس کوچه‌های شهریار و باشگاهی کوچک و البته قهرمان پرور فعالیت کند.
باشگاهی که روزگاری نه چندان دور، امیر علی اکبری، حمید سوریان، داود عابدین‌زاده، مهدی علیاری و بسیاری از چهره‌های شناخته شده کشتی فرنگی در آن تمرین کرده‌اند و حالا هم در حال ساخت فرنگی کاران دیگری است که در آینده از آنها بیشتر می‌شنویم.


 

captcha
پربازدید ترین ها
بیشتر
تازه ها
بیشتر