جام جهانی / شناسه خبر: 79660 / تاریخ انتشار : 1397/4/23 03:08
|
گفت‌وگو با وداد حاشیشه، عکاس زن سختکوش در جام جهانی

چشمانم سیاهی می‌رود اما همچنان عکس می‌گیرم

او مدتی به دلیل تومور مغزی و درمان و جراحی در بیمارستان بستری بود اما به روسیه آمده تا کار خود را با قدرت ادامه دهد. وداد عاشق کارش است و ظاهرا موانع زیادی را برای ادامه عکاسی کنار زده.

ایران ورزشی آنلاین / سمیرا شیرمردی - روسیه / وقتی صف د‌وربین در مرکز رسانه‌ای تشکیل می‌شود همیشه یک زن محجبه آنجا می‌بینیم که با صندلی خاص خودش صف را دنبال می‌کند. همه آنهایی که او را می‌شناسند احترام زیادی برایش قایلند. «وداد حاشیشه» عکاس لبنانی است. او مدتی به دلیل تومور مغزی و درمان و جراحی در بیمارستان بستری بود اما به روسیه آمده تا کار خود را با قدرت ادامه دهد. وداد عاشق کارش است و ظاهرا موانع زیادی را برای ادامه عکاسی کنار زده. این عکاس لبنانی که مدتی است در قطر زندگی می‌کند، حالا سومین جام جهانی‌اش را تجربه می‌کند. وقتی با وداد در مورد کارش و اینکه چطور شد با این بیماری به روسیه آمده حرف می‌زنم، با لبخند از عشقش به عکاسی می‌گوید و اینکه چقدر به آینده امیدوار است. وداد که همیشه و همه جا کتاب قرآن را همراه دارد و در صحبت کردنش بارها کلمه «الحمدا...» را می‌شنویم فقط از این ناراحت است که در دوره‌های اخیر جام جهانی با ماه رمضان همزمان شده و این مساله کمی کارش را سخت می‌کند. وداد سختی‌های زیادی برای عکاسی مسابقات فوتبال متحمل شده، حالا چنان با عشق از این کار صحبت می‌کند که انگار هیچ‌وقت آن سختی‌ها پیش رویش نبوده.

*چطور شد عکاسی را به‌عنوان شغل انتخاب کردی؟
 من از بچگی به دوربین و عکاسی کردن خیلی علاقه داشتم. از اینکه علاوه بر ثبت خاطرات مهم در ذهنم، بتوانم اتفاقات مهم و خاطره‌انگیز را ثبت کنم. مثل همان چیزی که در ذهنم می‌ماند و شاید جذاب‌تر و زیباتر.

*از چه سالی عکاسی می‌کنی؟
 من از سال ۱۹۸۵ کار عکاسی را به صورت حرفه‌ای شروع کردم و تا سال ۱۹۹۰ ادامه دادم. بعد از آن وقفه‌ای به وجود آمد اما با توجه به اینکه عاشق عکاسی هستم باز هم از سال ۲۰۰۹ کارم را شروع کردم و تا الان ادامه دادم که می‌خواهم این راه را تا جایی که توان دارم ادامه دهم.

*زمانی که شما عکاسی را شروع کردی، من خیلی کوچک بودم. مگر چند سال دارید؟
 (می‌خندد) زمانی که من کارم را شروع کردم خیلی از آنهایی که کودک بودند الان پیر شدند. من الان ۵۳ ساله هستم.

*این چندمین جام جهانی است که می‌آیی؟
 سومین. من در جام جهانی برزیل و جام جهانی فوتبال زنان در کانادا هم عکاس بودم که این بار هم شانس به من رسید که در جام جهانی روسیه هم عکاسی کنم.

*ظاهرا قبل از آمدن به روسیه، یک عمل جراحی سنگین داشتی؟
 بله، من به خاطر ابتلا به تومور مغزی مدتی در بیمارستان بودم و ۲ ماه قبل عمل کردم که خدا را شکر الان همه چیز خوب است.

*با توجه به اینکه به تازگی عمل جراحی داشتی، برای کار کردن مشکلی نداری؟
 پزشکان به من گفتند نباید به خودم فشار بیاورم و حتی هیجان‌‌زده شوم اما نمی‌شود. در واقع تلاشم را می‌کنم اما همیشه نمی‌شود.

*چطور وسایل سنگین عکاسی را تا کنار زمین حمل می‌کنی؟ کسی هست که به تو کمک کند؟
 نه، من تنها هستم. وسایلم را هم به سختی جا‌‌‌به‌جا می‌کنم چون دکترم گفت نباید وسایل سنگین بلند کنم یا اینکه ضربه ناگهانی بخورم. یک بار به یک نفر در اینجا گفتم وسایلم را کنار زمین بیاورد اما مسوولان برگزاری مسابقات نگذاشتند.

*اما با این کار ممکن است برایت مشکل ایجاد شود.
 بله اما من عکاسی را دوست دارم. دکتر به من گفت ۸ ماه نباید نه به خودم فشار بیاورم و نه اینکه هیجان‌زده شوم. بعضی وقت‌ها کنار زمین ممکن است در جا‌به‌جایی‌ها حتی دوربین‌ها به من بخورند که این مساله کارم را سخت می‌کند.

*مگر می‌شود کنار زمین فوتبال بود و هیجان‌زده نشد؟
 نه، واقعا نمی‌شود. مخصوصا اینکه من فوتبال را خیلی دوست دارم.

*وقتی هیجان‌‌‌زده می‌شوید یا اینکه به خودتان فشار می‌آورید، مشکلی هم پیش می‌آید؟
 بله، چشمانم سیاهی می‌رود و نمی‌توانم خوب ببینم. در کار عکاسی هم همه چیز به دیدن ربط دارد. بعضی وقت‌ها موقع جا‌به‌جایی کنار زمین فوتبال، وسایل عکاسی بعضی از همکاران به من می‌خورد و دیگر چیزی نمی‌بینم اما به هر حال این اتفاقات می‌افتد.

*با توجه به اینکه به عکاسی خیلی علاقه داری، فکر می‌کنی تا چه زمانی می‌توانی به این شغل ادامه دهی؟
 تا زمانی که زنده‌ام و توان عکاسی دارم. امیدوارم جام جهانی قطر این فرصت پیش بیاید که آنجا هم عکاسی کنم.

*این جام جهانی را چطور دیدی؟
 خیلی خوب بود. عکس‌های زیادی گرفتم که هر کدام از آنها حس خوبی به من می‌دهند.

*باتوجه به اینکه روس‌ها علاقه چندانی به فوتبال ندارند اما در قطر شرایط خیلی متفاوت است. خیلی‌ها فکر می‌کنند جام جهانی در قطر بهتر و متفاوت خواهد بود.
 امیدوارم اینطور باشد. من هم فکر می‌کنم با توجه به علاقه مسوولان قطری به فوتبال، شاهد یک جام جهانی بی‌نظیر در قطر خواهیم بود.

*کمی به بحث زندگی شخصی‌ات بپردازیم. الان شرایط چطور است؟
 من ۲ فرزند دارم که در کشور دیگری و دور از من زندگی می‌کنند. در حال حاضر من ساکن قطر هستم و آنجا تنها زندگی می‌کنم. فرزندانم هم مشغول درس و زندگی خودشان هستند.

*پس هر روز زمان زیادی برای صحبت کردن با آنها صرف می‌کنی؟
 نه، من با آنها به صورت پیامکی در ارتباطم و کمتر تلفنی صحبت می‌کنیم چون دوست دارم آنها مستقل باشند که البته همینطور است.

*تنها زندگی کردن برایت سخت نیست؟
 نه، من راحتم و خدا را شکر می‌کنم چون با عکاسی زندگی خوبی دارم.


 عکس‌ها: محمد کرمعلی

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/79660
captcha
تازه ها
بیشتر