جام جهانی / شناسه خبر: 79604 / تاریخ انتشار : 1397/4/20 20:53
|
هافبک فرانسه از شکست سن‌دنی درس گرفته

تحول پوگبا، از فینال پاریس تا فینال مسکو

دو سال پیش پوگبا هم مثل لوریس، اومتیتی، متوییدی، گریزمان یا ژیرو در اوج هیجان و ذوق‌زدگی بود که ناگهان کابوس را پیش چشمانش دید.

ایران ورزشی آنلاین / سدریک شاپویی / باید او را در آن شب دیده باشید که با پاهای سنگین چمن استاد دو فرانس و افتخار ابدی را ترک می‌کرد. نگاهی غمگین به سمت نزدیکانش که چند متر آنطرف‌تر در جایگاه بودند و دست‌ها به سمت آمان، یعنی اینکه یک نفر آن بالا چنین تقدیری را برای او خواسته. باید یکشنبه شب دهم ژوئیه 2016 کمی بعد از ساعت 23:30 پوگبا را می‌دیدید تا حرف‌های دو سال بعد او را درک می‌کردید. سه‌شنبه شب، وقتی فوتبال فرانسه صعود به فینال جام جهانی را جشن گرفته بود، پوگبا هیچ چیزی از آن شب تلخ پایان یورو را فراموش نکرده بود.

هافبک فرانسه بعد از پیروزی مقابل بلژیک با لحن سردی به خبرنگار بین‌اسپرت گفت: «حس خیلی زیبایی است، ولی هنوز تمام نشده. این تنها چیزی است که می‌توانم بگویم. بعد از نیمه‌نهایی یورو خیلی خوشحال بودم. ما کار بزرگی کردیم و با شکست آلمان به فینال رسیدیم. ولی در فینال نمایش خوبی نداشتیم. حالا نباید اجازه بدهیم این اتفاق تکرار شود.»

هرچند جدیت پوگبا با فضای شاد بعد از بازی همخوانی زیادی ندارد، ولی پیامی که می‌دهد تکان‌دهنده است. این حسی است که در بین تمام کسانی که آن شب سن‌دنی و آن ناکامی بزرگ را تجربه کردند، مشترک است و نباید اجازه داد که تکرار شود.

دو سال پیش پوگبا هنوز بازیکن جوان و آینده‌داری بود، یک الماس تراشیده نشده. او شکست را در یک چهارم نهایی جام جهانی و فینال لیگ قهرمانان تجربه کرده بود، ولی زخم هیچکدام از آنها با شکست در فینال خانگی جام ملت‌های اروپا قابل مقایسه نبود، در ورزشگاهی که تنها 20 کیلومتر با زادگاه و محله‌اش فاصله دارد.

در این دهم ژوئیه 2016 پوگبا جوانی را پشت سر گذاشت و به دوره بلوغ رسید. یک ماه بعد او موقعیت خوبش در تورین را ترک کرد تا با فشار و مسوولیت سنگینی در منچستر روبه‌رو شود. او خودش را آماده این چالش سخت می‌دید و این لباس را به تن کرد، هرچند در ابتدا کمی گشاد به نظر می‌رسید و خودش مجبور شد آن را اندازه تنش کند.

این دو سال خیلی طولانی بود. و البته آموزنده، وقتی مجبور شد با انتظاراتی که می‌دانست غیرمنطقی است و انتقاداتی که بیشتر به خاطر رقم بالای انتقالش بود، کنار بیاید.

او چند روز پس از دومین تجربه‌اش در جام جهانی به فرانس فوتبال گفت: «قضاوت‌ها درباره من با دیگران متفاوت است.» در ادعای او کمی بزرگنمایی وجود دارد، ولی نمی‌توان تا حدودی حق را به او نداد. درباره او همیشه بحث‌های زیادی وجود دارد، از پستش درون زمین تا قدرت رهبری‌اش، از نوسانش تا اعتماد به نفس بالایش.

هافبک 25 ساله بعد از برد سه‌شنبه شب که یکی از بهترین‌های فرانسه بود، یادآوری کرد: «برای رسیدن به این فینال راه درازی را طی کردیم.» فاصله بین فینال پاریس تا فینال مسکو برای پوگبا شبیه عبور از یک اتوبان هموار نبوده، بلکه یک رالی پر پیچ و خم را پشت سر گذاشته که توانسته چند انحراف جزئی از مسیر را به خوبی کنترل کند.

باید به یاد بیاوریم که حدود چهار ماه قبل سرمربی‌اش در باشگاه برای بازی یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان یک نوجوان اسکاتلندی را به او ترجیح داد. اگر اسکات مک‌تومینی نمایش پوگبا مقابل آرژانتین، اروگوئه و بلژیک را تماشا کرده باشد، چیزهای زیادی یاد گرفته است.

قبل از شروع جام جهانی شماره 6 آبی‌ها یک مرد برافروخته بود که موقعیتش در تیم را هم در خطر می‌دید، ولی حالا در نقش یک رهبر میانه میدان نمایش مقتدرانه‌ای داشته. او را گاهی در حال دوئل در محوطه جریمه خودی می‌بینیم و دقایقی بعد در یک سوم هجومی در حال ارسال پاس آخر برای مهاجمان خودی است. در بزرگترین مسابقات فوتبال جهان، او در هر دو سمت زمین مسلط و برتر بوده. در فوتبال همه چیز به سرعت تغییر می‌کند، ولی پوگبا این را بهتر از هر کس دیگری می‌داند.

دو سال پیش او هم مثل لوریس، اومتیتی، متوییدی، گریزمان یا ژیرو در اوج هیجان و ذوق‌زدگی بود که ناگهان کابوس را پیش چشمانش دید. پس در اوج پایکوبی بعد از برد سن‌پترزبورگ، مرتب تکرار می‌کند: «هنوز یک مرحله دیگر باقی مانده.» این بازی می‌تواند سرنوشت را رقم بزند؛ ستاره دیگری روی پیراهن نقش می‌بندد یا حسرتی ابدی به دل می‌ماند. ولی این بار پوگبا نمی‌خواهد اجازه دهد تقدیر طور دیگری رقم بخورد.

منبع: فرانس فوتبال

ترجمه: آرمن ساروخانیان

captcha
تازه ها
بیشتر