یادداشت / شناسه خبر: 79302 / تاریخ انتشار : 1397/4/13 05:14
|

کی شبیه ژاپن می‌شویم؟

محمد قراگزلو / به قول خارجی‌ها so what ؟ حالا چی؟ آیا چهار سال بعد هم قرار است با این مدل فوتبال دنبال رسیدن به اهداف مان باشیم؟

ایران ورزشی آنلاین / محمد قراگزلو / حتی اگر از نمایش غرور انگیز و فوق‌العاده ژاپن مقابل یکی از بهترین تیم‌های مسابقات احساساتی نشده باشیم و فقط به بازی‌های مرحله مقدماتی این تیم هم قاره‌ای‌مان خوب نگاه کنیم، بعد از هر بازی نود دقیقه‌ای این تیم از خودمان می‌پرسیم تیم ملی ما کی شبیه این ژاپن خواهد شد؟ امروز بعد از نمایش تحسین برانگیز شاگردان نیشینو، «حسرت» جای «لذت» را در ذهن و قلب هواداران فوتبال در ایران گرفته است. آنها تا یک هفته قبل از بازی پایاپای و فوق‌العاده مقابل بلژیک تیم خودشان را بهترین تیم آسیا می‌دانستند و از جام جهانی به اندازه چهار امتیاز و رکوردی که شکسته شده تا حد جنون لذت می‌بردند اما امروز حسرت، آن لذت زودگذر را پس زده و همه دوستداران تیم ملی از خودشان می‌پرسند کی به سطح فوتبال ژاپن می‌رسیم و شبیه آنها فوتبال بازی خواهیم کرد؟

قبل از هر چیز شاید بسیاری بگویند نه کی‌روش نه هیچ مربی دیگری ابزار فوتبال ژاپن را ندارد اما باور کنید همین حالا فوتبال ایران پر از استعدادهایی است که می‌توانند در بالاترین سطح شکفته و سوژه رسانه‌های بین‌المللی شوند. نمونه‌اش وحید امیری؛ فوتبالیستی که هیچ آموزه‌ای از فوتبال پایه نداشت اما در بالاترین سطح فوتبال بهترین فرم ممکن را ارائه کرد و کاری کرد تا چشم‌ها از این همه توان بدنی و فنی از حدقه بیرون بزند.
ژاپنی‌ها بیست سال قبل در فانتزی‌ها و رویاهای فوتبالی‌شان ایشی زاکی، کاکرو و سوباسا را ساخته بودند اما ما همان بیست سال پیش واقعی‌اش را دشتیم؛ علی کریمی، خداداد، کریم باقری، حتی علی دایی. بازهم بگویم؟ فرق ما و ژاپن اما زیاد بود. ما معدن استعداد را رها کردیم اما آنها به فانتزی‌های‌شان واقعیت بخشیدند. حالا وضع لژیونرهای آنها بهتر از لژیونرهای ماست و البته تیم ملی‌شان هم بهتر از تیم ملی ما بازی می‌کند و نتیجه می‌گیرد.
اینکه می‌گویم وضع لژیونرهای آنها بهتر است البته توجیهی برای عقب ماندن‌مان در سطح و کلاس فوتبال نخواهد شد. باور کنید نه هوندا، نه کاگاوا و نه ایناموتو بهتر از سردار، طارمی و ابراهیمی نیستند اما متاسفم که اقرار کنم آنها حتی در مارکتینگ فوتبال هم فرسنگ‌ها از ما پیش افتاده‌اند و ستاره‌های نوظهورشان را خیلی زود به اروپا و لیگ‌های معتبرش می‌رسانند.

امروز همه فوتبال ژاپن را الگویی برای پیشرفت در آسیا می‌دانند اما به بهانه اینکه اینجا ساز و کارش وجود ندارد یا ابزارش را نداریم هر چهار سال یک بار با حسرت بازی‌های آنها را نگاه می‌کنیم و غصه می‌خوریم. امروز ژاپن هم امتیاز با تیم ما و به لطف یک کارت زرد کمتر از حریف مستقیمش به مرحله بعد صعود کرده و البته به راند بعدی نرسیده اما همه به کیفیت این تیم و تناسب و دفاع و حمله‌اش نگاه می‌کنند و رای به بالاتر بودن کیفیتش می‌دهند؛ کاری که ما با وجود بهره‌مند بودن از ابزارش نخواستیم انجامش دهیم و اصلا دنبالش نرفتیم.
گروهی البته ژاپن و استراتژی‌اش را زیر سوال می‌برند و از آن به‌عنوان خودکشی و هاراگیری یاد می‌کنند اما من اسم کاری که آنها در لحظات پایانی بازی با بلژیک انجام دادند را شجاعت می‌گذارم. آنها خود فوتبال بودند و همان چیزی را نشان‌مان دادند که از یک مسابقه فوتبال در بالاترین سطح نیاز داریم. اینکه آنها برای بردن در لحظه آخر همه کار کردند و فقط اسیر قدرت تهاجمی جمعی از بهترین بازیکنان دنیا در ضدحمله‌ای غافلگیر کننده شدند قطعا نشانه‌ای از بی‌مبالاتی و کم فکری‌شان نیست. آنها حتی برای سرگرمی بیننده تلویزیونی هم فوتبال بازی نکردند و تنها گونه‌ای از فوتبال پیشرو را با هدف صعود به مراحل بالاتر نشان‌مان دادند که فقط با اندکی بدشانسی فرجامی تلخ و حسرت بار برای ژاپن و آسیا داشت.
ما رکورد خودمان در کسب امتیاز از جام جهانی را شکسته‌ایم و در تمام یک هفته قبل از تیم ملی و رشادت‌های تک تک اعضایش تقدیر کرده‌ایم اما به قول خارجی‌ها so what ؟ حالا چی؟ آیا چهار سال بعد هم قرار است با این مدل فوتبال دنبال رسیدن به اهداف مان باشیم؟ به دنبال مطرح کردن این پرسش بزرگ امروز حتما از مدیران ورزش، فدراسیون فوتبال و البته سرمربی تیم ملی، جدی‌تر از قبل می‌پرسیم چه زمانی قرار است به سطح فوتبال ژاپن برسیم یا حتی از آنها پیشی گرفته به آنچه اروپایی‌ها در زمین فوتبال ارائه می‌دهند چشم بدوزیم؟
 

captcha
نظرات شما | 1 نظر
ناشناس
1397/4/14 - 04:14
مقایسه بی موردی است.
rateup 0
 ratedown 0
تازه ها
بیشتر