جام جهانی / شناسه خبر: 78922 / تاریخ انتشار : 1397/4/5 14:44
|
نا امید بودیم اما دست هایت امیدوارمان کرد

معذرت آقای بیرانوند

بیرانوند مثل دخئا اجازه نداد رونالدو 3 گل بزند و مانند منیر المحمدی نگذاشت کاپیتان تیم ملی پرتغال شادی همیشگی اش را تکرار کند. به او تاختیم اما در دو هفته، همه ما را خجالت زده کرد.معذرت آقای بیرانوند.

ایران ورزشی آنلاین /امیر اسدی/ قبل از جام جهانی، تنها دغدغه نه اما یکی از نگرانی هایمان دروازه تیم ملی بود. جایی که علیرضا بیرانوند حضور داشت. با چند گل خورده در لیگ قهرمانان آسیا و یکی دو اشتباه مهلک در لیگ برتر. همه می گفتیم با بیرانوند هم مگر می توان در جام جهانی موفق شد؟ مگر او می تواند سد راه رونالدو و ستاره های تیم ملی اسپانیا شود؟ ویدئوی کوتاهی هم از او دست به دست چرخاندیم و حسابی دستش انداختیم. همانی که سر را جلو می آورد و به دوربین می گفت:« چطوری کریس؟ »

بیرانوند به جام جهانی رفت، به عنوان دروازه بان شماره یک و انتخاب نخست کارلوس کی روش. قبل از سفر مشخص بود که باید به دست های او امید ببندیم. امیدی که کم بود و ناامیدی اش بیشتر. روز بازی با مراکش، همه را شگفت زده کرد. شوت حکیم زیچ را طوری مهار کرد که بهترین دروازه بان های لیگ هلند هم نمی توانستند. خروج هایش هم حرف نداشت. همه را زد، روی سر بلهندا، مهدی بن عطیه و ایوب الکعبی.

کم کم یک حس اعتماد میان همه ما و علیرضا بیرانوند بوجود آمد. حسی که می گفت او می تواند، او قابل است و پتانسیل ستاره شدن را دارد. برابر اسپانیا هم بیرانوند خودی نشان داد. شوت واسکز را مهار کرد و چندین بار با خروج های مطمئن و کم نقص خود نشان داد که انتخاب کی روش به هیچ وجه اشتباه نبود. تصاوری از خروج های او که به اندازه قد بازیکنان اسپانیا به هوا پریده، برای هیمشه در ذهنمان می ماند.

البته اوج هنرنمایی علیرضا را مقابل پرتغال دیدیم. در دیداری که مقابل شوت های مهلک کریس رونالدو، نیاز ویژه ای به قدرت دست هایش داشتیم. دروازه بانی که همین 10 سال قبل، میدان آزادی خوابگاهش بود،خوابگاهی برای تماشای رویاهای بعد و آرزوهای دست نیافتنی. بازی مقابل رونالدو، مهار پنالتی او به زیباترین شکل ممکن و در نهایت کوچ به قلب مردم ایران.

بیرانوند حالا یک جای خواب مطمئن دارد. قلب مردم که تلاش او و سایر بازیکنان را دیدند. بازیکنانی که ستاره شدند. ستاره هایی درخشان و فراموش ناشدنی. قدم اول علیرضا کوچ با جیب خالی، از خرم آباد به تهران بود و حالا از پایتخت به یک لیگ معتبر در اروپا. این بار اما نه دست بیرانوند خالی است و نه جیبش. او به پشتوانه مهار ضربه رونالدو و درخشش در جام جهانی می تواند به تمام آرزوهای خود دست یابد. آرزوهایی که زمانی فقط آرزو بودند و رویا اما امروز واقعی اند.  

علیرضا بیرانوند را به زودی در اروپا می بینیم. دروازه بانی که مثل داوید دخئا اجازه نداد رونالدو 3 بار دروازه اش را باز کند و مانند منیر المحمدی نگذاشت کاپیتان تیم ملی پرتغال شادی همیشگی اش را تکرار کند. به او تاختیم اما در دو هفته، همه را خجالت زده کرد. معذرت آقای بیرانوند، معذرت بابت همه پیشگویی ها. 

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/78922
captcha
تازه ها
بیشتر