یادداشت / شناسه خبر: 77465 / تاریخ انتشار : 1397/3/1 17:48
|
«یازده ستاره» نگرفت، نمی گیرد

چرا تیم ملی موسیقی رسمی می خواهد؟

محمد قراگزلو / بعد از انتشار«یازده ستاره» انتقادهای زیادی به آن شده اما پرسش اساسی این است که آیا اساسا تیم ملی فوتبال در جام جهانی نیازی به ترانه رسمی دارد؟

ایران ورزشی آنلاین / محمد قراگزلو / تیم ملی پای پرواز سرود حماسی سالار عقیلی را شنید و به ترکیه رفت. همان زمان ترانه ساخته شده برای تیم ملی در شبکه های مجازی از طریق کانال های مختلف منتشر شد و فقط چند ساعت نگذشته بود که واکنش ها به این کار آغاز شد. غالب واکنش ها البته منفی بود و حتی فردای روز انتشار این کار، یک برنامه رادیویی کل زمان برنامه را به ایرادهای این کار اختصاص داد و متعاقب نظر مجری و تهیه کننده برنامه آنچه به عنوان نظر شنوندگان پخش می شد غالبا منفی بود و حکایت از این داشت که  این سرود با این نوع موسیقی به درد تیم ملی و جام جهانی نمی خورد.

فارغ از اینکه اندکی در هویت و کارنامه و میزان اعتبار موسیقایی خواننده ، آهنگساز و ترانه سرای این اثر شک کنیم یا ایشان را زیر سوال ببریم طی مدت کوتاه انتشار این ترانه انواع و اقسام انتقادها را شنیده ایم. مثلا اینکه سالار عقیلی به عنوان خواننده سنتی به درد خواندن ترانه تیم ملی نمی خورد، موسیقی این کار موسیقی از جنس ورزش نیست و شنونده را به وجد نمی آورد، این کار حماسی است و بسیاری از شنوندگانش را یاد انتخابات و رای گیری می اندازد، ردیف های موسیقی این کار غمگین و ملایم است و ...حتی برخی آنقدر وارد جزئیات شده بودند که به نام اثر اشاره می کردند و حتی به انتخاب این نام هم انتقاد داشتند. می گفتند چرا اسم «یازده ستاره» را برای این اثر گذاشته اند در حالی که یک تیم فوتبال بیش از یازده بازیکن درون میدان است و کلی مربی و بازیکن ذخیره دارد که البته این آخری مکته به خشخاش گذاشتن است.

برخی انتقادها هم البته وارد بود و جدا از شکل و نوع موسیقی مثلا به این نکته اشاره می شد که ترانه کار فوتبالی نیست و اگر بیت آخرش را نمی شنیدیم، نمی دانستیم برای تیم ملی سروده شده یا مثل دیگر اثر شناخته شده و محبوب عقیلی در وصف میهن است. اینها به علاوه انتقادهایی که از نوع موسیقی و انتخاب خواننده برای این اثر شنیده می شود تا حدود زیادی وارد است و البته که می شد کار بهتری ارائه کرد اما سوال بزرگ اینجاست که اصلا چرا هر بار که تیم ملی به جام جهانی صعود می کند باید صاحب یک ترانه رسمی باشد؟ ترانه ای که این همه حساسیت و تنش ایجاد کند و سر آخر به کار فوتبال و تیم ملی و مخاطب جام جهانی نیاید؟

فکر می کنم از جام جهانی 2006 بود که تب ساختن ترانه برای تیم ملی در راه جام جهانی بالا گرفت و آنور آبی ها به علاوه این ور آبی ها هر کدام برای خودشان آثاری متفاوت ارائه کردند که البته غالبا در حوزه موسیقی پاپ یا پاپ – راک بود و البته برخی شان هم  اصطلاحا گرفت و به مرز «هیت» شدن رسید.

این داستان در جام جهانی گذشته هم ادامه یافت اما فدراسیون فوتبال در جهت کانالیزه کردن کار اعلام کرد یک ترانه رسمی معرفی خواهد کرد. همین ماجرا شروع کننده حاشیه های زیادی بود که همین امسال نیز تکرار شد و سر آخر محصول ارائه شده از سوی فدراسیون آن چیزی نبود که غالب مردم را راضی کند و به شور مورد نظر اهالی فدراسیون برساند. چهار سال قبل که اثر احسان خواجه امیری کاری با بیننده علاقمند به فوتبال و شیفته جام جهانی و تیم ملی نکرد و امسال هم بعید است اثر ارائه شده به نام «یازده ستاره» کارکردی مثبت برای فدراسیون فوتبال و تیم ملی داشته باشد و تنها پرسش هایی را مطرح خواهد کرد که  یقین داریم فدراسیون فوتبال و بخش فرهنگی اش پاسخ روشنی برای آن نخواهد داشت.

اینکه اساسا چرا تیم ملی هر بار که به جام جهانی می رود باید صاحب یک اثر موسیقیایی رسمی باشد؟ آیا این اتفاق در کشورهای صاحب فوتبال که هر دوره در جام جهانی حاضرند می افتد؟ اگر اتفاق می افتد آیا این کار حتما به صورت کانالیزه و کاملا رسمی از طریق فدراسیون فوتبال انجام می شود؟ اصلا هدف از ساخت و ارائه این ترانه چیست؟ آیا قرار است این ترانه غالبا حماسی و نه فوتبالی به کی روش و تیمش کمک کند؟ آیا این موسیقی در اردوهای تیم ملی برای بازیکنان و کادر فنی پخش خواهد شد تا به آنها روحیه بدهد یا فقط حکم امیددهنده و برانگیزاننده حس ملی را برای بیننده تلویزیونی خواهد داشت؟ آیا نباید این اثر کوتاه و کاملا فوتبالی باشد با حس و حال ورزشی؟ آیا در حوزه موسیقی سنتی یا بهتر بگوئیم پاپ – سنتی می توان اثری ایجاد کرد که در بین مردم مقبول و موثر باشد؟

خوب می دانیم قبل از انتخاب سالار عقیلی و گروه سازنده این اثر بحث های مختلفی درباره چرایی و چگونگی انتخاب خواننده و مدل ترانه مورد نظر فدراسیون فوتبال در گرفته و حتما دوستان بخش فرهنگی برای انتخاب هایشان دلایلی دارند اما حالا که کار ارائه شده جدا از اهالی موسیقی که البته دوست ندارند ایرادهای کار را رسانه ای کنند و از چهره های شناخته شده حوزه خود انتقاد کنند، مردم علاقمند به تیم ملی و جام جهانی نیز با «یازده ستاره» ارتباط نگرفته اند و هیچ گونه خوشبینی در این خصوص وجود ندارد که مثلا طی این یک ماه همه این ترانه را زیرلب زمزمه کنند یا روز بازی های تیم ملی با شنیدن آن به شور و حال برسند، پس حق بدهید همچنان همان پرسش اول را این بار قوی تر تکرار کنیم که اصلا چرا تیم ملی باید در جام جهانی صاحب یک ترانه رسمی و عصا قورت داده باشد؟

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/77465
captcha
تازه ها
بیشتر