ورزش بین‌الملل / شناسه خبر: 77126 / تاریخ انتشار : 1397/2/19 15:38
|

فینال جام حذفی ایتالیا، میلان - یوونتوس / گتوزو و آغاز دوران افتخار

این جام می‌تواند به دوران گتوزو مقبولیت ببخشد چون با یک قهرمانی در فصل اول بیشتر شبیه شروع یک دوران پرافتخار است تا اینکه به‌عنوان کسی تلقی شود که فقط بازیکنان را کنار هم نگه داشته.

ایران ورزشی آنلاین / ریچارد هال / در آستانه فینال امشب جام حذفی ایتالیا میلان روحیه خوبی دارد چون این هفته مقتدرانه هلاس ورونا را شکست داده اما روبرو شدن با یوونتوس داستان دیگری دارد. میلان با یک تیم برنده روبه‌رو می‌شود، نتیجه‌گراهای جسور و همیشه بهترین که مهم نیست چطور بازی می‌کنند. میلان همیشه پای رقابت بوده اما در سال‌های اخیر عقب کشیده و الان وقتش رسیده که یک بار دیگر خودش را ثابت کند.

به ابتدای فصل برگردید، آن روزهای زیبا که فوتبال دوباره در شهر میلان مد شد. هر مرد و زن و کودکی نگاه مثبتی به تیمش داشت و دوباره شهر رنگ فوتبال گرفته بود. اینتر اوضاع خوبی داشت، گروه سونینگ، پروژه آنها را به شدت تقویت کرده بود و سهمیه لیگ قهرمانان ممکن به نظر می‌رسید. میلان دیر به میهمانی آمده بود، آنها هم گروه سرمایه‌گذاری جدیدی با رگ و ریشه چینی پیدا کرده بودند و بازی‌های‌شان در مراحل مقدماتی لیگ اروپا برابر رقبای کم کیفیت را بالای 60 هزار نفر تماشا می‌کردند.

روسونری بیش از 220 میلیون یورو صرف کرد و یک تیم کاملا جدید انتظار می‌رفت با بهترین‌های سری A مبارزه کند. تا آن موقع، وینچنزو مونتلا تیمش را حول محور بازیکنان جوان چیده و برای تیم هویت درست کرده بود. وقتی نام‌های گران اضافه شدند، او نتوانست ترکیب اصلی‌اش را پیدا کند و در پایان یک فرایند طولانی و بی‌نتیجه او اخراج شد. وقتی جنارو آمد هیچ کس هیچ انتظاری نداشت. گتوزو همه عصبانیت و ناآرامی نبود، هرچند کارهای اولیه‌اش نشان می‌داد می‌تواند باشد. او مثل لوچانو اسپالتی در اینتر در پیداکردن ترکیب اصلی کم توان بود.
وقتی دروازه‌بان بنه‌ونتو در نخستین بازی میلان با مربیگری گتوزو گل تساوی تیمش را زد، خیلی‌ها به یاد تونی آدامز در آرسنال افتادند. آنچه بعدا رخ داد هم منتظره بود هم شگفت انگیز چون تیم او فقط عزم و اراده و سرسختی نداشت بلکه سبک بازی داشت و جذاب به نظر می‌رسید.

همه کسانی که رقابت‌های این فصل لیگ ایتالیا را تماشا کرده‌اند نیازی به گفتن ندارند که میلان گتوزو در برابر سمپدوریا و رم چه فوق‌العاده بود. این میلان بود. یوونتوس حریف بعدی در رم است، نتیجه‌گرای جسور. با وجود ارائه فوتبالی که گاهی در حدشان نیست، برای هفتمین بار پیاپی قهرمان ایتالیا می‌شوند (مگر اینکه معجزه‌ای رخ دهد). در فینال جام حذفی با میلانی روبه‌رو می‌شوند که می‌خواهد ثابت کند به مسیر درست برگشته. این جام می‌تواند به دوران گتوزو مقبولیت ببخشد چون با یک قهرمانی در فصل اول بیشتر شبیه شروع یک دوران پرافتخار است تا اینکه به‌عنوان کسی تلقی شود که فقط بازیکنان را کنار هم نگه داشته. این کوپا ایتالیا برای میلان مثل بقیه نیست، یک نقطه عطف است. گتوزو سرسختی و اراده لازم را دارد، این را می‌دانستیم. او سبک دارد و عاشق فوتبال هجومی است، این را نمی‌دانستیم. به‌عنوان بازیکن افتخارات زیادی با میلان به دست آورده، روی نیمکت هم موفق می‌شود؟

مترجم: سیدعلی بلندنظر

 

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/77126
captcha
تازه ها
بیشتر