ورزش ایران / شناسه خبر: 76760 / تاریخ انتشار : 1396/11/14 14:25
|

صالح، سرمربی تیم ملی تنیس: هر چه بادا، باد!

با یکی دو هفته شرکت در تورنمنت‌هایی مثل فیوچرز و ساته‌لایت به هیچ جا نمی‌رسید اما همین تنها چیزی است که پیش روی ما قرار دارد و نمی‌توانیم از آن هم بی‌تفاوت بگذریم.

ایران ورزشی آنلاینوصال روحانی / تیم ملی تنیس با 5 بازیکن و با سرمربیگری مصطفی صالح 55 ساله و نام آشنا که متولد تهران و پدر دو فرزند 22 و 20 ساله است و در روزگار جوانی و طی دهه 1360 رقیب پایاپای محرم خدایی و کامبیز درفشی جوان فقید برای تصاحب عنوان مرد اول تنیس کشور بود، اینک در هنگ‌کنگ به سر می‌برد تا از امروز (14 بهمن) در شروع مسابقات گروه دوم آسیا، اقیانوسیه در چارچوب جام دیویس 2018 روبه‌روی این کشور بایستد. تیم برنده در این گروه ابقا می‌شود اما تیم بازنده راهی مرحله پلی‌آف می‌شود و اگر در آن جام هم شکست بخورد، به گروه سوم آسیا ارجاع می‌شود. تنیسورهای اعزامی شاهین خالدان، اشکان شکوفی، امیرحسین بادی، محسن حسین‌زاده و البته انوشا شاهقلی هستند و چون مسابقات از سیستم «3 از 5» به «2 از 3» کاهش یافته و به واقع بردن دو ست هم برای فتح هر دیداری کافی است، امید ایران برای کسب پیروزی در این دیدار بیشتر از گذشته است. ایران در چهار مصاف خود با هنگ‌کنگ از 2001 به این سو فقط یک بار بر این رقیب شرق آسیایی غلبه کرده است اما صالح که سابقه چند سال استقرار و کار در آلمان در ایام جوانی را هم دارد و این چهارمین مقطع سرمربی شدن وی در تیم ملی است، می‌گوید این تیم که پیش از سفر به شرق آسیا دو هفته متوالی در مسابقات فیوچرز ترکیه شرکت داشت، با امید جدی پیروزی به هنگ‌کنگ رفته است و هر چه توان دارد، ارائه خواهد کرد.

 
آقای صالح، اوضاع در ترکیه چگونه بود؟
 بد نبود. هفته اول چون دیر رسیده بودیم نتایج خوبی نگرفتیم و کلا فقط شاهین خالدان از جانب ما به میدان رفت. هفته دوم اوضاع بهتر شد و تقریبا تمامی نفرات‌مان به جدول اصلی رسیدند و خالدان در این جدول هم یک دور برنده شد و بعد از شکست دادن آمریکا تسلیم تنیسور چک ‌شد. به هرحال به آن سطح از آمادگی که برای دیدار با هنگ‌کنگ به آن نیازمندیم، نزدیک شدیم.
واقعا با چه میزان امید به این دیدار نگاه می‌کنید؟
 اصلا ناامید نیستیم و در صحنه ورزش هر رویدادی امکان‌پذیر است. درست است که هنگ‌کنگی‌ها چند بار ما را برده‌اند و این مرتبه هم میزبان‌اند، اما در هنگ‌کنگ شرایط را می‌سنجیم تا ببینیم چه باید کرد و بر همان اساس نیز به پیش خواهیم رفت. با نگاهی به اسامی‌شان متوجه شدم تقریبا همان‌هایی هستند که در سال 2016 به تهران آمدند و 2 بر یک به ایران باختند و این تک پیروزی ما برابر این رقیب شرق آسیایی در سال‌های اخیر بوده است. آنها روی کاغذ قوی‌ترند ولی شاید ما در میدان عمل، قوی‌تر از آنها عمل کنیم.
آقای صالح فکر نمی‌کنید اعتبارتان را روی مسابقه‌ای گذاشته‌اید که بیش از حد ریسکی و غیرقابل پیش‌بینی است. هر چه باشد شکست در این مرحله و باخت در پلی‌آف ما را دوباره به گروه سوم آسیا راهی خواهد کرد.
 هیچ ترسی بابت رویدادی که گفتید، ندارم و حتی به سران فدراسیون تنیس گفتم اگر در هنگ‌کنگ باختیم فقط تقصیر من خواهد بود و تمامی مسوولیت‌های آن را گردن می‌گیرم. ورزش جایی است که باید در آن ریسک کرد و از شکست نترسید و در ورای ماجراها هر چیزی برای انسان‌های تلاشگر متصور خواهد بود، هر چه بادا، باد!
ظاهرا شاهین خالدان یکی از نفرات اصلی ما در قسمت سینگل (انفرادی) خواهد بود و یکی از دو عضو تیم دوبل‌مان نیز اشکان شکوفی کهنه‌کار خواهد بود. اینطور نیست؟
 در مورد خالدان درست گفتید ولی روی نفر دوم‌مان در قسمت انفرادی هنوز در حال بررسی‌ام و در قسمت دوبل نیز مشغول فکر کردن روی قضایا هستم اما به هرحال تجربه فراوان شکوفی در این قسمت غیرقابل فراموشی است.( با توجه به اینکه این مصاحبه قبل از جمعه گرفته شده، قرار بر این بود که تا روز جمعه تکلیف این ابهام ها روشن شده باشد)
تنیس ایران سال‌ها است که در یک سطح ثابت‌ مانده و بین گروه‌های دوم و سوم آسیا در حال رفت و آمد است و پیشرفت اساسی نمی‌کند. برای حل این معضل چه باید کرد؟
 اگر دو نوع برخورد با مشکلی که گفتید قایل باشیم، یکی کار کردن روی جوان‌ترها و حذف مسن‌ها برای همیشه است که چون به یک مدت زمان حداقل 6،5 ساله نیاز دارد، رویکرد به آن لااقل برای جام دیویس عقلایی نیست و راه دوم استفاده از تمامی نفرات‌مان چه مسن و چه جوان برای هر مسابقه پیش رو است و این سیاستی است که فعلا در پیش گرفته‌ایم. ما اگر دائما ببازیم و فقط روی جوانگرایی تکیه کنیم، تاوان شدیدتری خواهیم داد و انتقادات کمرشکن خواهد شد. مجبوریم یک راه میانه را طی کنیم.
اگر شما رییس فدراسیون بودید، چه می‌کردید؟
 تنیس کلا ورزشی متکی به تک ستاره‌ها و حامیان مالی و کار فردی است و قهرمان‌پروری عضو لاینفک آن به حساب می‌آید و در پیشینه تنیس ما نیز آدمی مثل منصور بهرامی با همین وصف و حمایت‌ها به چشم خورده است. او در سال‌های آخر دهه 1350 با پیدا کردن حامیان مالی لازم توانست به اروپا برود و در تورنمنت‌های متعددی شرکت و کسب مهارت و تجربه کند و به سطحی برسد که دیده‌ایم و 35 سال است که در فرانسه زندگی می‌کند. لازمه این پیشرفت فردی این است که یک تنیسور در طول سال در حداقل 35 تورنمنت قابل ذکر شرکت کند و بیکار ننشیند و همیشه رو به پیشرفت باشد. با یکی دو هفته شرکت در تورنمنت‌هایی مثل فیوچرز و ساته‌لایت به هیچ جا نمی‌رسید اما همین تنها چیزی است که پیش روی ما قرار دارد و نمی‌توانیم از آن هم بی‌تفاوت بگذریم.
آیا استعداد ذاتی بچه‌های ما برای اوجگیری مورد اشاره‌تان کافی است؟
 صددرصد کافی است. ببینید در همین رقابت‌های فیوچرز ترکیه که ما در آن شرکت کردیم، یونس علادی تنیسور شاخص تونسی که چند سالی است بازنشسته و مربی شده، دو سه تنیسور جوان قطری را با خود آورده بود و با گفت‌وگو با وی مطلع شدم که هر سال آنها را در 30 تا 40 تورنمنت شرکت می‌دهد تا آنها آنقدر پخته شوند که به سطح بازی در تورنمنت‌های ATP (اتحادیه تنیسورهای حرفه‌ای مردان) برسند. این امر ثمره سال‌ها تلاش است و حاصل نمی‌آید مگر با حضور مستمر در رقابت‌ها و نترسیدن از شکست‌ها و در نهایت تبدیل کردن باخت‌ها به پیروزی‌ها. این را بدانید که بازیکنان ما ذاتا از آنها قوی‌ترند اما به اندازه خارجی‌ها به آنان رسیدگی نمی‌شود و میدان نمی‌بینند و تعداد مسابقات بین‌المللی‌شان بسیار کم است.
آقای صالح، طی این سال‌های طولانی گاه اصلا دیده نشده‌اید. آیا شغل دیگری هم دارید؟
 اصلا، من فقط مربی تنیس هستم و آن موقعی هم که مرا ندیده‌اید باز مشغول تنیس و در جایی مشغول آموزش این رشته به خردسالان و نوجوانان بوده‌ام. من با این ورزش زندگی کرده‌ام.
در تمامی این سال‌ها کدام تنیسور ایرانی را بالاتر از سایرین دیده‌اید؟
 تعداد خوب‌های ما زیاد بوده است. در دهه‌های 1350 و 1360 تقی اکبری، منصور بهرامی، کامبیز درفشی‌جوان، علی مدنی و محرم خدایی عالی بودند و در دهه‌های بعدی، رامین رضیانی، انوشا شاهقلی و اشکان شکوفی هم کارهای مهمی را انجام داده‌اند اما شاید کارهایی که از تقی اکبری دیده‌ایم، از بهرامی نیز سر نزده باشد. او اضافه بر دو بار کسب عنوان قهرمانی آسیا یک بار با ایلی ناسناسه رومانیایی و مشهور یک بازی پنج سته برگزار کرد و تنیسور واقعا ویژه‌ای بود.
آیا از نظرات شما و سایر پیشکسوتان تنیس نظیر اکبری که اینک در چنان جمعی قرار دارد، به اندازه کافی استفاده می‌شود؟
 خیر، استفاده نمی‌شود. فدراسیون البته حسن نیت دارد اما این امر به سبب پرداختن به کارهای روزمره و غفلت از کارهای ریشه‌ای چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد. ما زمانی می‌توانیم به بهترین نتایج برسیم و جایگاه واقعی‌مان را پیدا کنیم که از نظر تمامی کارشناسان و دلسوزان بهره گیریم و تعداد آنها هم اصلا کم نیست.
و سوال آخر اینکه با توجه به 4 ساعت و نیم فاصله بین ساعت تهران با هنگ‌کنگ آیا برای تطابق زمان خورد و خوراک و خواب بچه‌ها در آنجا هم فکری کرده‌اید؟
 سه چهار روز زودتر به سمت هنگ‌کنگ آمدیم تا این مشکل حل شود اما این تطابق زمانی واقعا سخت است و به استمرار در کار نیاز دارد. امیدوارم در همین مدت بچه‌ها خودشان را با ساعت شرق آسیا میزان کنند و ما حاصل خبرهای خوشی برای ورزش‌دوستان باشیم.

 

کلیدواژه

مصطفی صالح

تنیس

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha