یادداشت / شناسه خبر: 76502 / تاریخ انتشار : 1396/9/18 23:40
|

بیهوده‌ترین حرف مقابل طرح کی‌روش: کجای دنیا

فرشاد کاس‌نژاد / شخصیت فنی و دانش برانکو سال ۲۰۰۶ برای فوتبال ایران کافی نبود. برانکو نمی‌تواند آن کسی باشد که برای مخالفت با ایده کی‌روش به برگ برنده مخالفان تبدیل شود.

ایران ورزشی آنلاینفرشاد کاس‌نژاد / این لقلقه «کجای دنیا»، هرگز هیچ نشانی از دنیا‌ دیدگی در خود ندارد. اینکه عبارت «کجای دنیا» را مقابل ایده تازه کی‌روش برای برگزاری اردوهایی به مدت یک یا یک و نیم روز در هفته قرار دهیم و بگوییم چرا برای چنین ایده‌ای مثال دیگری در هیچ کجای دنیا پیدا نمی‌شود، یک غلط تازه به هزار غلط دیگری که فوتبال خود را بر آن بنا گذاشته‌ایم خواهیم افزود.

کی‌روش این صلاحیت فنی را دارد که ایده‌ای را در فوتبال ایران اجرا کند و نیازی نباشد که مصداق جهانی برای آن ایده پیدا کنیم. ما اما می‌توانیم با عبارت «کجای دنیا» همواره مقلد هر کاری باشیم که الزاما پیش‌تر در جایی از دنیا اجرا شده باشد. کی‌روش پیش از آنکه در لفافه طرحش کیفیت تیم‌های ایرانی را به نقد بکشد و بازیکنان ایرانی را در مقیاس جام‌جهانی ۶۰ دقیقه‌ای بنامد، منتقد فیفاست. کی‌روش نگاه یکسان برنامه‌ریزی فیفا در مورد تیم‌های ملی را نمی‌پسندد. او مساله‌ای را بارها طرح کرده است، اینکه بازیکنان تیم‌های ملی مثل اسپانیا یا آلمان برای ساختن تیم ملی فرصت چندانی نمی‌خواهند اما در فرصت‌های تعیین شده فیفا برای برگزاری اردوهای ملی، تیم‌های ملی مثل ایران نمی‌توانند صاحب شانس پیشرفت در فوتبال ملی باشند.
طرح تقویتی کی‌روش با برگزاری اردوهای یک روز یا یک و نیم روز، فقط برای انجام ریکاوری نیست. او برای این فرصت ایده‌های مختلف تئوری هم دارد و اگر قرار است اتفاقی در جام‌ جهانی برای ما رخ دهد، این ما هستیم که به ایده کی‌روش تن می‌دهیم، نه اینکه تن دادن کی‌روش به کاری بیهوده با بازیکنان ۶۰ دقیقه‌ای را در چند اردو تا جام جهانی تماشا کنیم.
مساله ساده است. باشگاه‌های ایرانی با کیفیتی نازل مدیریت می‌شوند، بازیکنان در این تیم‌ها با کیفیتی نازل زندگی و تمرین می‌کنند و تبدیل می‌شوند به همین بازیکنانی که به تشخیص کی‌روش ۶۰ دقیقه می‌توانند در جام‌جهانی بازی کنند. اگر تشخیص کی‌روش را در این زمینه باور نداریم، می‌توانیم به راه خود ادامه دهیم و قهرمانی آسیا را هم یک رویا ببینیم، چه رسد به درخشش در جام جهانی.
اگر فقط مدتی کوتاه با یک تیم لیگ برتری در ایران کار و زندگی کرده باشید، درک این نکته که چگونه بهترین بازیکنان این تیم‌ها بیش از ۶۰ دقیقه نمی‌توانند در جام جهانی بازی کنند، دشوار نخواهد بود. کیفیت زندگی و تمرین بازیکنان در ایران به فاجعه تنه می‌زند.
این‌ روزها حامیان برانکو ایوانکوویچ در ایران موجی ساخته‌اند در این ‌باره که چرا یک مربی در قواره برانکو باید به ایده کی‌روش تن بدهد و بازیکنانش را یک روز در هفته به اردوی تیم ملی بفرستد اما انگار فراموش کرده‌ایم که پس از جام جهانی آلمان، فوتبال ایران از برانکو گذر کرد. برانکو البته مربی محترم و دانایی است اما شخصیت فنی و دانش او سال ۲۰۰۶ برای فوتبال ایران کافی نبود. امروز در حالی‌که نزدیک به ۸ سال با یک مربی در کلاس کی‌روش روزگار می‌گذرانیم، برانکو نمی‌تواند آن کسی باشد که برای مخالفت با ایده کی‌روش به برگ برنده مخالفان این ایده تبدیل شود.
ایده کی‌روش البته فقط با همکاری باشگاه‌ها قابل اجراست اما فراموش نکنیم که باشگاه‌ها چه محصولاتی را در اختیار تیم ملی می‌گذارند و تا چه اندازه کیفیت کارشان ملال‌آور و نگران‌کننده است. فوتبال ملی ایران اگر از لژیونرهایی که اغلب در تیم‌های درجه چندم اروپا بازی می‌کنند بهره‌مند نبود، بی‌تردید کیفیت نازل‌تری داشت.
کارلوس کی‌روش نه فقط در زمینه این ایده در آستانه جام جهانی بلکه در تمام سال‌های حضورش در ایران قواعدی را زیر پا گذاشت و اصولی را خدشه‌دار کرد اما وقتی کیفیت مدیریت در فدراسیون فوتبال را در نظر بگیریم، کارلوس کی‌روش را در مهلکه‌ای می‌بینیم که برای فرار از آن چاره‌ای جز فرمان نبردن از بالادستی‌هایش در فدراسیون فوتبال نداشت. ما به لجبازی‌های کی‌روش و به جنجال‌هایش دل ‌بسته‌ایم و مگر برای مقابله با حجم عجیبی از سوءمدیریت راهی جز جنجال و لجبازی وجود دارد؟ ایده تازه کی‌روش اما در دسته لجبازی‌هایش هم نیست، بلکه راه ماست برای تبدیل شدن به تیمی که نمی‌خواهد در روسیه فاجعه رقم بزند.
 

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/76502
captcha
تازه ها
بیشتر