فوتبال ایران / شناسه خبر: 76397 / تاریخ انتشار : 1396/9/7 16:14
|
از خالق استعدادهای ناب تا قعرنشین پاک باخته «لیگ یک»

راه‌آهن؛ نماد تلخ تغییر زمانه

برادران ابوطالب همراه مربی بازیکن‌سازی به نام اردشیر لارودی که در تیم‌های پایه استاد بود، سال‌ها در این زمین کار کردند و راه سرشار از توفیق پیوس و محرمی هم از این زمین‌ها گذشت.

ایران ورزشی آنلاینوصال روحانی / قعرنشین جدول رده‌بندی لیگ دسته اول فوتبال کشور پس از گذشت 14 هفته راه‌آهن است. تیمی پاک باخته که حتی یک برد هم ندارد. از 14 بازی‌اش 12 تا را باخته و فقط 2 تساوی دارد و به تبع آن تنها 2 امتیاز اندوخته و از همه بدتر خط حمله این تیم است که در 14 بازی تنها دو بار گلزنی کرده و در ازای آن 20 بار دروازه لکوموتیورانان فروریخته است.


توضیحات محسن بیاتی‌نیا مهاجم اسبق پاس و ذوب‌آهن و عضوی از تیم ملی امید فوتبال فاتح بازی‌های آسیایی 2002 که اینک سرمربی راه‌آهن است پیرامون همه این ناکامی‌های پرشمار چندان راضی‌کننده نیست. او اغلب از فرصت سوزی‌های متعدد مهاجمان تیمش در اکثر مسابقات و گل‌های متعددی که از دست می‌دهند، به عنوان سبب‌های این ناکامی بزرگ یاد می‌کند و می‌گوید در ازای تلاش صورت گرفته از سوی شاگردانش هرگز حق تیم وی ادا نشده است. او مدعی است فوتبال سرانجام روزی روی خوش خود را نیز به راه‌آهنی‌ها نشان خواهد داد و چون این تیم در موقعیت آفرینی مشکلی ندارد و فقط ضربات آخر را بد می‌زند روزی هم خواهد رسید که دیگر در مقابل دروازه رقبا کم نخواهد آورد و از نگون بختی فعلی فاصله خواهد گرفت.

نکاتی اساسی‌تر
با این حال مسائلی هست که گوشزد می‌کند مشکل راه‌آهن نه مسائل لحظه‌ای فوق و فرصت‌سوزی‌ها بلکه نکاتی اساسی‌تر است و ناکامی‌های این تیم به یک فصل ختم نمی‌شود و تمامی پنج شش فصل اخیر را در برمی‌گیرد و اگر بخواهیم واقع‌بین‌تر باشیم باید این طیف زمانی را به گستره‌ای 25 ساله بسط بدهیم و متذکر شویم راه‌آهن زمانی از اسب اعتبار افتاد که بازیکن‌سازی را فراموش کرد و مثل سایر باشگاه‌های مطرح پایتخت به سراغ آماده‌ خوری رفت. لااقل برای راه‌آهن که سال‌ها همپا با بانک ملی و قدری بالاتر از آتش نشانی، دیهیم، افسر و نادر و کیان، معدن بازیکن‌سازی بود، چنین تغییر رویه‌ای اسفبار به نظر می‌رسد. زمین فوتبال راه‌آهن در جنوبی‌ترین نقطه تهران سال‌ها و بخصوص در سال‌های 1330 تا 1370 مهد بازیکن سازی و محل خلق استعدادهای ناب بود و هر سال از درون این زمین و منطقه راه‌آهن و شهرری بازیکنانی مثل ناصر محمدخانی، غلامرضا فتح‌آبادی، مرتضی یکه و جعفر مختاری‌فر به جامعه فوتبال ایران معرفی می‌شدند و امثال گیوه‌چی و بهروز تابانی به فوتبال این منطقه ارج و قرب می‌دادند و برادران ابوطالب همراه مربی بازیکن‌سازی به نام اردشیر لارودی که در تیم‌های پایه استاد بود، سال‌ها در این زمین کار کردند و راه سرشار از توفیق پیوس و محرمی هم از این زمین‌ها گذشت. اگر علی پروین گل سرسبد محله عارف بود و از همان جا سلطان فوتبال ایران شد و اگر برادران حبیبی به سرکردگی حسن حبیبی از چهارصد دستگاه، منصور امیر آصفی از تیم کیان و ناصر حجازی فقید از تیم نادر سربرآوردند، راه‌آهن نه تک ستاره بلکه فوج فوج بازیکن خوب تحویل می‌داد و آنقدر مربیان دلسوز داشت که بدیهی بود از میان مشت و ذهن آنها جوانانی با صلابت و پرتعداد بیرون بیایند و حتی تیم ملی را هم تغذیه کنند.

سایه‌ای از گذشته
همه اینها از دهه 1370 رنگ باخت. زمین‌های خاکی راه‌آهن را برچیدند تا برج سازی کنند و واحد واحد بفروشند و پولدارتر شوند و مربیان آنها را دلسوخته کردند تا از خیر کار آموزشی بگذرند و سرانی را برای راه‌آهن تراشیدند که برای اولین بار به جای بازیکن‌سازی، به نفرات سایر تیم‌ها چشم دوختند تا در لیگ‌های ارشد کشور ماندنی شوند. راه‌آهن بازیکن ساز و استفاده از دست پرورده‌های دیگران؟ مگر می‌شد باور کرد ولی این اتفاق با وسعت در یک ربع‌ قرن اخیر روی داده و از راه‌آهن سایه‌ای از گذشته و تیمی ساخته که نه بازیکن ساز است و نه آنقدر سرمایه دارد که با خریدهای زیادش به موفقیتی دست یابد و هدفش فقط ابقا در لیگ برتر بوده که آن را هم دو سالی است از دست داده و آنقدر تنزل درجه پیدا کرده که حالا هدف و آرزویش ابقا در لیگ دسته اول و ارجاع نشدن به «لیگ 2» است.

این کجا و آن کجا؟
در این فصل بازیکنان راه آهن البته زحمت کشیده و آنقدرها هم که نتایج بسیار ضعیف تیم گواهی می‌دهد بد کار نکرده‌اند اما این ابزار و این نتایج و این سرنوشت تیره کجا و دوران طلایی باشگاه کجا که هر چند آن موقع هم جامی نمی‌برد و عنوانی به دست نمی‌آورد اما به سبب پرورش دایمی نفرات مستعد و جوان دایما زیر نظر باشگاه‌های بزرگ بود و بازیکنان زبده‌اش را روی هوا می‌زدند و الگوی همه آماده خورهایی بود که هر چه به آنها می‌گفتند، به ساخته‌های خود میدان بدهید، انگار که وضعیت فعلی راه‌آهن را از همان موقع دیده باشند دست به بازیکن‌سازی نزده و ساخته‌های راه‌آهن و بانک ملی و پیام و هما و وحدت و در یک کلام بچه‌های مستعد خاک پاک جنوب تهران را به تاراج می‌بردند و با آنها ابزار قهرمانی را برای خود می‌ساختند.

خوراک‌هایی که پشت لپ‌ تاپ می‌نشینند!
زمانه به شکلی تلخ تغییر یافته و امروز دیگر آن بچه‌های پا به توپ و آینده‌دار آنقدرها هم ساخته نمی‌شوند و بیشتر پشت لپ‌تاپ‌های خود نشسته و شبکه‌های مجازی را سیر می‌کنند و باشگاه‌های نامداری که نفرات نوجوان نمی‌ساختند، چیزهایی به نام آکادمی (اما با عملکردهایی مبهم) می‌سازند و چون محصولات این واحدها آنقدرها هم به درد نمی‌خورند همچنان از سایرین می‌خرند ولی دیگر راه‌آهن با آن بافت گذشته‌اش وجود ندارد تا خوراک آنها شود و خودش از خریداران است نه از فروشندگان! مجموعه این رویدادها و توضیحات باید ما را به این نتیجه طبیعی برساند که قعرنشینی راه‌آهن در دسته‌ای پایین‌تر از لیگ برتر چندان هم تعجب‌آور نیست و اگر بر همین منوال بپذیریم که برای راه‌آهن و امثال آن دیگر بازیکن‌سازی هم با ابعاد گذشته میسر نیست و «از ما است که بر ما است» تنها چیزی که برای ما و البته اهالی قدیمی فوتبال و مطلعان از شرایط 40، 50 سال پیش فوتبال تهران باقی می‌ماند، افسوس خوردن است و آه حسرت و دریغ کشیدن.

 

کلیدواژه

راه آهن

اردشیر لارودی

برادران ابوطالب

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha