فوتبال ایران / شناسه خبر: 76312 / تاریخ انتشار : 1396/8/7 05:38
|
برانکو همیشه بازیکنان بدون نوسان را دوست دارد

ربیع‌خواه در نقش محمد علوی

سعید زاهدیان / برانکو مثل منتقدان و کارشناسان، عجول و احساسی تصمیم نمی‌گیرد. او تا زمانی که هافبکی بهتر از ربیع‌خواه نخرد، از این بازیکن «استیبل» و «کم نوسان» عبور نمی‌کند.

ایران ورزشی آنلاین / سعید زاهدیان / نظر شما درباره ربیع‌خواه چیست؟ شما هم جزو مخالفان بازی کردن او هستید یا به تصمیم برانکو احترام می‌گذارید؟

درباره ربیع‌خواه دو نگاه متفاوت وجود دارد؛ اتعدادی از کارشناسان و علاقه‌مندان به پرسپولیس بازی او را نمی‌پسندند و به حضورش در ترکیب انتقاد دارند. درباره این گروه باید به این نکته هم توجه کرد که اغلب آنها بی آنکه تمرین تیم را ببینند یا از شرایط دیگر بازیکنان پرسپولیس مطلع باشند انتقاد و پیشنهاد خود را مطرح می‌کنند، در حالی که برانکو هر روز بالای سر تیم است و بر مبنای داشته ها و شرایط تیمش تصمیم می‌گیرد.
اما گروه دومی که با برانکو همراه هستند و تصمیم او را درست می‌دانند تحلیل خود را دارند، این گروه معتقدند برانکو با همین ترکیب نتیجه گرفته و نمایش‌های خوبی از پرسپولیس دیده‌ایم؛ پس نباید به تیم برنده و موفق دست زد و به یک باره چند پست آن را دستخوش تغییر کرد. این دو نگاه را داشته باشید تا مثالی از یک ملاقات نه چندان قدیمی با برانکو را بازنگری کنیم.
هتل المپیک؛ پاییز سال 94. پرسپولیس در ابتدای لیگ نتایج خوبی نگرفته و پنالتی‌های حساسی را هم هدر می داد. مهدی طارمی آنقدر موقعیت خراب می‌کرد که هواداران پرسپولیس از دست او ذله بودند. برانکو که سرما هم خورده مقابل ما می‌نشیند و بحث و گفت‌‌وگوی ما شروع می‌شود. اواسط بحث به موضوع طارمی و خراب کردن موقعیت‌های گل می‌رسیم. از برانکو می‌پرسیم که چرا اول فصل ادینیو را جذب نکرد یا نیم فصل قصد جذب ادینیو را ندارد. داخل پرانتز داشته باشید که ادینیو در تراکتور آقای گل فصل پیش شده بود.
اما پاسخ برانکو جالب بود: «ادینیو الان به لیگ امارات رفته و بعد از 8 هفته چند گل زده است؟» پاسخ ما این بود: «هیچ... صفر گل!»
برانکو می‌خندد و با حرکات صورت و دست‌هایش، به ما می‌گوید که دیدید چرا او را جذب نکردم. پاسخ برانکو این بود: «ادینیو کم نوسان و مستمر در گل زدن نیست. پارسال 15 گل زده اما امسال گلی نزده. من چنین مهاجمی را نمی‌پسندم.»
برانکو در ادامه از ما می‌پرسد: «طارمی بهتر است یا ادینیو؟» و بعد خودش در جواب می‌گوید: «بی‌شک طارمی مهاجم بهتری است. با اینکه موقعیت خراب می‌کند اما «استیبل» است!
برانکو همیشه برای جذب بازیکن و بازی دادن به نفراتش، تابع یک ملاک اصلی است. اینکه بازیکنانش کم نوسان باشند. مثلا اگر بازیکنی 60 است از این حد پایین تر نمی آید. بر اساس همین ایده ربیع‌خواه در تیم پرسپولیس به مهره‌ای ثابت تبدیل شده. او هیچ گاه 90 نیست و البته هرگز در بازی‌ها، او را در حد 25 یا 30 هم ندیده‌ایم. ربیع‌خواه همان بازیکن کم‌نوسان و استانداردی است که مربی در هر شرایطی به او اعتماد می کند.
در گذشته برانکو، تصمیمات مشابهی می‌بینیم یعنی آن روزها که سرمربی تیم ملی هم بود انتقادات مشابهی به او داشتیم که مثلا چرا سیدمحمد علوی که خوش‌استیل نبود و جذاب و پرهیجان بازی نمی‌کرد همیشه یک پای ترکیب اصلی قرار داشت اما ایمان مبعلی با آن نمایش‌های فانتزی و تکنیک تماشاگرپسندش همواره روی نیمکت – و گاهی روی سکوها- می‌نشست. در دفاع چپ هم انتقادات مشابهی وجود داشت.
مدت‌ها ناجی بداوی مدافع چپ بود؛ بازیکنی بد استیل که بازی‌اش دلبری نمی‌کرد و قد و قواره و شکل بازی‌اش دلنشین نبود. بعد از او ستار زارع مدافع چپ تیم ملی شد که او هم یکنواخت بازی می‌کرد و در شکل گرفتن گل‌ها و موقعیت‌های حساس و پرهیجان بازی، نقش پررنگی نداشت. درست در نقطه مقابل یعنی سمت راست، حسین کعبی با مهدوی‌کیا و علی کریمی مثلثی آتشین ساخته بود اما در جناح چپ همیشه بازی سرد و یکنواخت بود. در قلب دفاع تیم ملی، تا مدت‌ها جلال کاملی مفرد- که بیشتر به کشتی‌گیرها یا بوکسورها شباهت داشت- در ترکیب بود و سهراب بختیاری‌زاده اصلا دعوت نمی‌شد.
در بازی سهراب بی قیدی و خودخواهی نهفته بود، او گاهی پست بازی‌اش را ول می‌کرد و جلو می‌آمد تا گل بزند. نمونه‌اش جام جهانی 2006. خلاصه اینکه 4 سال طول کشید تا برانکو آهسته آهسته آندو را جایگزین محمد علوی کند و سهراب را به جای کاملی‌مفرد در ترکیب قرار دهد.
در پرسپولیس اما شرایط فرق می‌کند. دست و بال برانکو به نسبت تیم ملی بسته است و او هر هفته بر اساس 20 بازیکنی که در فهرست دارد باید ترکیب خود را بچیند. البته برانکو در گذر زمان تغییراتی در پرسپولیس ایجاد کرده که قابل انکار نیست. کنار گذاشتن سوشا، عبور از محسن بنگر و رضا نورمحمدی که خط دفاع پرسپولیس را انحصاری از آن خود کرده بودند.
برانکو در هر فصل نمی‌تواند – و نمی‌خواهد- بیش از سه، چهار تغییر عمده در تیم موفق خود اعمال کند. او آهسته و پیوسته جلو می‌رود و شاید ته ذهنش از ربیع‌خواه راضی نباشد و او را یک هافبک تدافعی ایده‌آل نداند، اما مثل منتقدان و کارشناسان، عجول و احساسی تصمیم نمی‌گیرد. او تا زمانی که هافبکی بهتر از ربیع‌خواه نخرد، از این بازیکن «استیبل» و «کم نوسان» عبور نمی‌کند.
 

کلیدواژه

محسن ربیع‌خواه

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha