یادداشت / شناسه خبر: 75186 / تاریخ انتشار : 1396/3/12 10:55
|

کاریکاتور بازیکن‌سازی در فصل تعطیلی مدارس

فرشاد‌ کاس‌نژاد‌ / اصفهانی‌ها با باشگاهداری دولتی و صنعتی به ریاست فدراسیون فوتبال هم رسیدند اما دریغ از یک نسل فوتبال که در اصفهان ساخته شده باشد.

ایران ورزشی آنلاینفرشاد‌ کاس‌نژاد‌ / فوتبال ایران یک پروژه بزرگ را فراموش کرده، پروژه‌ای که از اصلی‌ترین راههای درآمدزایی در فوتبال حرفه‌ای است اما در ایران جایگاه قابل اعتنایی در ساز و کار باشگاهداری ندارد. کشف و پرورش بازیکن و پروسه رساندن آن به درآمدزایی یا بهره‌برداری از نیروی انسانی در یک باشگاه، در ذهن مدیران در فوتبال ایران تعریف نشده و چارچوب‌هایش روشن نیست. این پروژه در حد یک حرف باقی مانده، حرفی که گاهی به «ادای مدیریت» از سوی مدیران تنزل پیدا می‌کند.

باشگاه‌‌هایی مثل استقلال و پرسپولیس تیم‌های پایه را محلی برای درآمدزایی چهره‌های قدیمی باشگاه می‌دانند و با نامگذاری خنده‌دار «آکادمی» روی چند تیم پایه، با حضور مربیان غیرمتخصص و مدیریت غیرمسوول، هیچ برنامه روشنی برای آینده ندارند و بازتاب همین سرمایه‌گذاری بی‌سرانجام و نامنظم‌شان را نیز ندیده‌ایم. توجیه استقلال و پرسپولیس برای بی‌بهره ماندن تیم‌های پایه همیشه این است که توقع دائمی تماشاگران قهرمانی و کسب جام‌هاست و باید با استخدام ستاره‌ها موفقیت را رقم زد. انگار که تضادی وجود دارد در سرمایه‌گذاری برای فردا و موفقیت برای امروز و انگار نه انگار که امروز همان فردایی است که پیش‌ترها به فکرش نبوده‌اند.
اگر به اصفهان بروید، بیشتر حیرت زده می‌شوید. دو تیم متمول فوتبال ایران در اصفهان در تمام سالهای اوج‌گیری‌شان در لیگ‌برتر بازیکن بومی نساخته‌اند و همیشه با بودجه‌های بزرگ زندگی باشکوه و روزمره‌ای را سپری کرده‌اند. در سپاهان و ذوب‌آهن خبری از موج بازیکنان اصفهانی که در تیم‌های پایه سپاهان و ذوب‌آهن ساخته شده باشند، نیست و معلوم نشد چرا در بیش از یک دهه اخیر که اصفهان دو تیم متمول در لیگ برتر داشت، جام‌ها برد و قهرمانی‌ها را به نام خود رقم زد، یک نسل اصفهانی از فوتبال اصفهان پیدا نشد؟ اصفهانی‌ها با باشگاهداری دولتی و صنعتی به ریاست فدراسیون فوتبال هم رسیدند اما دریغ از یک نسل فوتبال که در اصفهان ساخته شده باشد.
در باشگاه‌‌های متمولی که به دلیل بی‌طرفدار بودن، هرگز توقع موفقیت‌های آنچنانی هم از آنها وجود ندارد، خبری نیست و به بازیکن‌سازی اعتنا نمی‌کنند. پیکان و سایپا را ببینید. در پیکان گادوین منشا ستاره می‌شود و بدون آنکه قرارداد بلندمدتی داشته باشد و درآمدی برای پیکان ایجاد کند، به پرسپولیس می‌رود. چرا پیکان نباید در تیم‌های پایه‌اش سازنده بازیکنانی جوان و درجه اول باشد تا بتواند بخشی از هزینه‌های بی‌بازگشت باشگاهداری‌ را جبران کند؟
سایپا یک عمر است که با ابراهیم صادقی و عنوان نارنجی وفادار دلش را خوش کرده؟ چرا در این سال‌ها نارنجی وفادار تنها صادقی بود و چرا یک نسل از سایپا ندیدیم که بدرخشد و عنوان نسلی را که در سایپا ساخته شده‌، در فوتبال ایران مطرح کند؟
اینکه فولاد خوزستان تشکیلاتی برای تیم‌های پایه‌اش راه انداخته، شاید تنها خبر امیدوارکننده در این بحث باشد اما سیاهی ماجرای کشف و پرورش بازیکن در فوتبال ایران آنچنان پررنگ است که هر نوری در آن محو می‌شود. فصل تعطیلی مدارس آغاز شده و جلوه بی‌مزه‌ای از جریان بزرگ آموزش در فوتبال ایران را در مدارس خصوصی فوتبال خواهیم دید، در بنگاه‌های اقتصادی، بدون خروجی فنی و آموزشی و کاریکاتوری از همان‌چه باید در بزرگ‌ترین باشگاه‌‌های ایران تماشا کنیم.

 

کلیدواژه

فوتبال ایران

فرشاد كاس‌نژاد

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha