ورزش جهان / شناسه خبر: 74859 / تاریخ انتشار : 1396/2/16 17:17
|

وقتی منچستریونایتد و آرسنال برای پنجمی می‌جنگند

زمانی بازی آرسنال و منچستریونایتد تکلیف قهرمان فصل را روشن می‌کرد، ولی دو تیم یکشنبه در حالی روبرو می‌شوند که بخت‌شان برای چهارمی هم اندک است.

ایران ورزشی آنلاین / یین مکینتاش/ زمانی بازی آرسنال و منچستریونایتد تکلیف فصل را روشن می‌کرد، وقتی بازیکنانی مثل پاتریک ویرا و روی کین تیمشان را برای جنگی تمام‌عیار رهبری می‌کردند که هیچ کدام تمایلی برای باختنش نداشتند. آن روزها هر دو تیم بر لیگ برتر سلطه داشتند. بین سال‌های 2003-1998 فقط یک بار جایگاه این دو در صدر جدول مخدوش شد اما زمان گذشته و قدرت این دو تیم بزرگ از بین رفته، در بازی فردا هیچ حرفی از قهرمانی نیست و در واقع دو تیم می‌جنگند برای اینکه ششم نشوند.

البته هر امپراتوری سقوط می‌کند. تیم‌های بزرگی بعد از جنگ جهانی در فوتبال انگلیس درخشیده‌اند اما هیچ چیز تا ابد دوام نمی‌آورد: ولورهمپتون تیم قدرتمند دهه 50 در سال 1964 سقوط کرد. لیدزیونایتد اعجاب انگیز دهه 60 و اوایل 70 در سال 1982 به دسته دوم رفت.

شاید بدبین‌ترین هواداران آرسنال و منچستریونایتد هم چنین انتظاری نداشته باشند و درست است. فوتبال این روزها آنقدر گسترده شده و پول چنان نقشی ایفا می‌کند که تصور بازی در اولدترافورد یا امارات در دسته پایین‌تر عقلایی نیست. حمایت جهانی، درآمدهای فوق‌العاده تلویزیونی و ثمرات بازی مداوم در رقابت‌های اروپایی باعث شده دو باشگاه فهرست بودجه دستمزدی بیش از سه برابر نیمی از تیم‌های لیگ داشته باشند.

خطری که آرسنال و یونایتد را تهدید می‌کند تبدیل شدن به ولورهمپتون نیست بلکه قرارگرفتن در مسیر لیورپول است یعنی کناررفتن آرام از قدرت اما نه آنقدر دور که نتوانی بویش را استشمام کنی. لیورپول هیچ وقت به دسته دوم نمی‌رود اما نمی‌تواند جز در رویاهای دوردست به قهرمانی فکر کند.

بین سال‌های 1973 تا 1991 لیورپول هر سال یا قهرمان می‌شد یا دوم به استثنای سال 1981 که پنجم شد در عوض قهرمانی جامی را به دست آورد که امروز به نام لیگ قهرمانان می‌شناسیم. بعد سقوط شروع شد، 11 سال طول کشید تا دوباره نایب قهرمان شوند و هفت سال بعد دوباره تیم رافائل بنیتس به این رتبه رسید. در شش تا از هفت فصل از آن موقع به بعد لیورپول از جمع پنج تیم برتر بیرون بوده. چند جام از جمله قهرمانی اروپا در سال 2005 این تیم را زنده نگه داشته. نایب قهرمانی نزدیک سال 2014 با برندان راجرز عالی بود و حالا با یورگن کلوپ امیدها زنده شده اما لیورپول با چیزی که قبلا بود فاصله زیادی دارد.

از میان دو تیمی که امروز در امارات بازی دارند، آرسنال جای نگرانی بیشتری برای آینده دارد. سقوط این تیم واضح و غیرقابل انکار است ضمن اینکه نشانه‌های امید به چشم نمی‌خورد. آرسن ونگر شاید نپذیرد اما به اندازه کافی دلایل منطقی وجود دارد. تیم شکست خورده و حتی صبورترین و فهیم‌ترین هواداران هم پذیرفته‌اند که نیاز به تغییر در بالاترین سطح الزامی است اما تغییر هم لزوما به درمان منجر نمی‌شود، فاصله کلاس بین آرسنال و تاتنهام در بازی هفته قبل مشهود بود.

هواداران منچستر هم نگرانند. قهرمانی جام اتحادیه و اینکه یک پایشان در فینال لیگ اروپا است، دلگرمشان می‌کند اما 16 امتیاز با صدر جدول فاصله دارند که حاصل ناتوانی در پیداکردن راهی برای پیروزی بر تیم‌های ضعیف‌تر لیگ است. البته قابل درک است، ژوزه مورینیو فصل اول را سپری می‌کند و هنوز در حال بررسی تیم خود است. قبلا هم سابقه داشته مثل سال‌های دور از جام 2006-2004.

هر دو تیم آنقدر وضع مالی شان خوب است که می‌توانند با خریدهای هوشمندانه به اوج برگردند اما با بازی تیم دل شکسته آرسنال با تیم پرمصدوم منچستریونایتد که نیمی از حواسش به لیگ اروپا است، سخت است که بخواهی خاطرات آن بازی‌های بزرگ را به یاد آوری. فقط زمان مشخص می‌کند آیا در آینده آن دیدارهای مهیج و تاثیرگذار تکرار خواهد شد یا نه.

مترجم: سیدعلی بلندنظر

captcha
تازه ها
بیشتر