ورزش بین‌الملل / شناسه خبر: 74763 / تاریخ انتشار : 1396/2/9 16:41
|

چرا ونگر بعد از 20سال به دفاع سه نفره برگشت؟/ راهکاری مدرن برای فرار از بحران

ونگر برای متوقف کردن ناکامی‌های آرسنال سراغ آرایش 1-2-4-3 رفته است، مدل بازی چلسی و تاتنهام. راهکاری که موثر بوده است.

ایران ورزشی آنلاین / جاناتان ویلسون/ اواخر سپتامبر 1996 آرسنال برای برگزاری بازی برگشت مقابل بوروسیا مونشن‌گلادباخ در جام یوفا به آلمان سفر کرده بود. آرسن ونگر پیش از این بازی به عنوان مربی جدید توپچی‌ها برگزیده شده بود، اما هنوز قرار نبود کارش را شروع کند و یک هفته‌ای که تا نشستن‌اش روی نیمکت زمان فاصله داشت. نیمه‌یِ اول این بازی با تساویِ 1-1 به پایان رسید، نتیجه‌ای که در مجموع 3-4 به سود آلمانی‌ها بود. بینِ دو نیمه، ونگر که بینِ تماشاگران شاهد بازی بود، به رختکنِ آرسنال رفت و به پت رایس، مربی موقت تیم، یکی دو توصیه کرد.

آرسنال این بازی را با خط دفاعِ سه نفره شروع کرده بود، اما از آنجایی که بال‌های تیم مارتین کیون و نایجل وینتربرن بودند، آن‌ها عملا با خط دفاعیِ پنج نفره بازی می‌کردند. رایس به خاطر می‌آورد ونگر بین دو نیمه به او توصیه کرد خط دفاعی‌اش را چهار نفره کند و یک بال هجومی به زمین بفرستد تا عرض بیشتری به تیم بدهد. رایس به توصیه‌ ونگر عمل کرد و تنها چهار دقیقه بعد از شروعِ نیمه‌ دوم آرسنال توسط پل مرسون به گل دوم رسید. اما در ادامه‌ بازی توپچی‌ها که برای صعود به یک گل دیگر در زمین بوروسیا نیاز داشتند و با تمام وجود حمله می‌کردند دو بار روی ضدحملات دروازه‌شان باز شد و در نهایت با شکست 2-3 در این بازی از تورنمنت حذف شدند.

یک هفته‌ بعد ونگر که به صورت رسمی کارش را در آرسنال شروع کرده بود، پس از پیروزی 0-2 در لیگ برتر مقابل ساندرلند اعلام کرد قصد تغییر سیستم سه دفاعه را دارد و گفت این خیلی عجیب است در حالی که کل اروپا در حال حرکت به سوی دفاع خطی هستند، انگلیسی‌ها روز به روز تمایل بیشتری به استفاده از سوئیپر نشان می‌دهند.

این اولین چالش جدی ونگر در آرسنال بود، جایی که کاپیتان تونی آدامز به هیچ وجه دل خوشی از دخالت‌های این مربی خارجی و تازه وارد در سیستمی که به آن عادت کرده بودند نداشت. در نهایت ونگر رضایت داد تا پایان فصل تیمش با همان سه دفاع بازی کند، اما از شروعِ فصلِ 1998-1997 آرسنال رو به استفاده از دفاع چهار نفره و خطی آورد. شاگردان ونگر در این فصل دوگانه‌ داخلی (لیگ و جام حذفی) را بردند و دیگر هرگز به دفاع سه نفره بازنگشتند، تا دو هفته‌ پیش و بازی مقابل میدلزبورو.

اما چرا ونگر بعد از 20 سال تصمیم گرفت به دفاع سه نفره بازگردد؟ بخشی از این تصمیم ناشی از اجبار بود. بعد از شکست کابوس‌وار مقابل کریستال پالاس ونگر نیاز به حرکتی داشت که تیمش را از بحران خارج کند. بخشی دیگر از این تصمیم هم البته بر می‌گردد به این حقیقت که او بالاخره برتری سیستم 1-2-4-3 در جدال‌های تاکتیکی لیگ برتر را پذیرفت، نتیجه‌ای که اولین بار برندان راجرز در شبی که تا صبح بیدار ماند دریافته بود.

---

مهمترین نکته‌ این سیستم نه استفاده از سه مدافع مرکزی، بلکه قرار دادن نیروهای هجومی و خلاق در پست مهاجمان دوم (اینساید فوروارد) است. مهار این دو بازیکن که در خط سوم بازی می‌کنند، برای حریف گیج‌کننده‌ است. آنها در منطقه‌ای بازی می‌کنند که پوشش آن نه کاملا وظیفه‌ هافبک‌های دفاعی، نه مدافعان کناری و نه مدافعان مرکزی است. برای همین مهره‌های خلاق تیمی که از سیستم 1-2-4-3 استفاده می‌کند فضای بسیار بیشتری نسبت به فضایی که مثلا یک شماره‌ 10 کلاسیک می‌تواند داشته باشد پیدا می‌کنند.

در اواخر دهه‌ 80 و نیمه‌های دهه‌ 90 مربیانی مثل تری ونبلز و کو آدریانس هم در استفاده از سیستمِ درخت کریسمس (1-2-3-4) به نتیجه‌ مشابه‌ای رسیده بودند. حتی پایان‌نامه‌ کارلو آنچلوتی برای فارغ‌‌التحصیلی از کورچانو، بزرگ‌ترین مدرسه‌ مربیگری فوتبال ایتالیا هم همین سیستمِ 1-2-3-4 بود. بزرگ‌ترین مشکل این سیستم عرض کمش بود، هرچند مدافعان کناری هجومی تا حدی می‌توانستند آن را فراهم کنند. اما با یک تغییر کوچک، یعنی با تبدیل مدافعان کناری به بال‌های کناری و عقب بردن یکی از سه هافبک میانی و انتقالش به مرکز خط دفاعی، نه تنها عرض لازم برای تیم ایجاد می‌شود، بلکه بلوک دفاعی پنج نفره‌ای هم شامل سه مدافع و دو هافبک دفاعی پدید می‌آید.

اما چطور باید با این سیستم روبرو شد؟ چلسی به لطف این سیستم توانسته در رقابت سخت فصل جاری لیگ برتر بالاتر از همه مدعیان بایستد و راه مهار تیم کونته یکی از معماهای بزرگ این فصل بود. در این راه هشت مربی در مقابله با این تیم از سیستم مشابه استفاده کردند، کاری که کاملا منطقی جلوه می‌کند: بال‌ها، بال‌های حریف را کنترل می‌کنند، دو هافبک دفاعی وظیفه‌ی مهار دو هافبک تهاجمی (اینساید فوروارد) حریف را به عهده می‌گیرند، یکی از مدافعین مرکزی با مهاجم مرکزی حریف یارگیری می‌کند و دو مدافع دیگر می‌توانند در مواقع لازم بالاتر بیایند و به خط میانی اضافه شوند و بر اساس طرح و برنامه‌ بازی شکلی دفاعی‌تر، یا هجومی‌تر به تیم بدهند.

اما سیستمی که راه خنثی کردنش استفاده از خودش باشد (اتفاقی که برای 2-1-4-3 در اواخر دهه‌ 80 افتاد) از منظر تکاملی سیستمی مرده محسوب می‌شود. برای مهار چنین سیستم‌هایی فقط کافی است تیمتان را درست مثل حریف بچینید و در اجرای وظیفه‌ پست‌های کلیدی بهتر باشید.

سیستم 2-1-4-3، همانطور که بیست سال پیش ونگر به آن اشاره کرد، با رشد استفاده از دفاع خطی چهار نفره و پرس بالا منقرض شد، چیزی که بیشتر در تغییر سبک اتفاق افتاد، نه سیستم. اما دفاع سه نفره‌ این روزهای فوتبال همین حالا با عمقی زیاد و پرسی بالا بازی می‌کند. با این حال شاید این سیستم هم به زودی برچیده شود، مثلا با رویارویی مقابل تیمی که از سه هافبک دفاعی استفاده می‌کند تا نسبت به اینساید فورورادها برتری عددی ایجاد کند یا تیمی که با دفاع خطی چهار نفره با عرض کم، به علاوه‌یِ دو بال کناری بازی کند (کاری که هم ژوزه مورینیو و هم تونی پولیس این فصل در استمفورد بریج کردند). یا شاید به زودی راهی موثر برای استفاده از فضای پشت سر بال‌های  سیستم 1-2-4-3 پیدا شود و بالا بودن آن‌ها را بدل به نقطه‌ای ضعف برای تیمشان کند.

به هر صورت ونگر در حال حاضر پذیرفته که مشکلاتی که سیستم 1-2-4-3 برای حریف ایجاد می‌کند، بیشتر از هر سیستم دیگری است. اما خطر استفاده‌ او از چنین سیستمی برابر تاتنهام در بازی فردا اینجاست که اگر کار به دوئل‌ها در نقاط مختلف زمین کشیده شود ضعف‌های آرسنال رو خواهد داشت. تاتنهام در اکثر نقاط زمین بازیکنانی قوی‌تر و سریع‌تر دارد.

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/74763
captcha
تازه ها
بیشتر