فوتبال ایران / شناسه خبر: 74755 / تاریخ انتشار : 1396/2/9 01:50
|

ممنوعیت خرید بازیکن خارجی / این راهش نیست

فدراسیون در اواسط بهار سال 1396 در حالی حرف از ممنوع بودن خریدهای خارجی تا اطلاع ثانوی می‌زند که مدت‌ها تمامی عوامل بازدارنده‌اش در این زمینه را به گوشه‌ای انداخته و از آن سود نمی‌جست.

ایران ورزشی آنلاین / وصال روحانی / مهدی تاج تصریح کرده است که به سبب ازدیاد نگران‌کننده پرونده‌های «خارجی» فوتبال ایران در فیفا تا اطلاع ثانوی جذب هرگونه بازیکن خارجی توسط باشگاه‌های کشورمان ممنوع شده و اینکه خارجی‌ها با کیفیت و صاحب کلاس فنی بالایی هم باشند، تغییری در این معادله ایجاد نمی‌کند.

این یک واقعیت است که تعدد پرونده‌های تیم‌های ایرانی در فیفا که به حدی خیره‌کننده رسیده به کل اعتبار فوتبال کشورمان لطمه وارد کرده و تمامی موجودیت ورزش ایران را به خطر انداخته اما ممنوع کردن جذب نفرات خارجی توسط فدراسیون نه راه‌حلی برای این موضوع بلکه به مثابه پاک کردن صورت مساله است. رییس فدراسیون فوتبال البته گفته است که این روند جدید (ممنوعیت) فقط تا زمان حل مشکلات فعلی و پرداخت بدهی بازیکنان و مربیان معترض خارجی ادامه می‌یابد اما چون حل این مشکلات و بازپرداخت این بدهی‌ها حالا حالاها صورت نمی‌پذیرد، حل کامل موضوع و شروع مجدد جذب نفرات خارجی هم به این زودی‌ها شکل نخواهد گرفت و اگر موضع جدید اجرایی شود، بعید است که پایانی سریع را بر آن شاهد باشیم و یا در شش هفت سال بعد بازیکن خارجی دیگری را در لیگ‌های خود به چشم ببینیم.
حتی اگر طول مدت این دوری قدری کمتر باشد و مشکل فوق زودتر حل شود باز هم باید تاکید کرد که موضع اتخاذ شده فدراسیون به جای اینکه راه‌حلی را برای موضوع فراهم آورده باشد، آن را دور زده است و مسوولان سعی کرده‌اند اصل ماجرا را از مقابل چشم‌های خود دور کنند و آن را نبینند و به گمان خود دچار معضلات بعدی نشوند.
از قضا مشکل فوق از زمانی شدت گرفت که همین فدراسیون فوتبال در قبال مسائلی از همین دست سیاست سکوت و عدم انجام واکنش‌هایی قوی را در پیش گرفت. در حالی که به اعتراف تاج در میان 16 باشگاه حاضر در لیگ برتر فقط دو تا هستند که بدهکاری عمده‌ای ندارند، به راحتی می‌شد حدس زد و درک کرد که همین باشگاه‌ها در روندی بدون پشتوانه‌های اقتصادی لازم در حال خرید و فروش‌هایی – منجمله در بازارهای خارجی – هستند که به سرعت در ورطه آن گرفتار خواهند شد و قادر به رفع و رجوع آن نخواهند شد. تاج و همکارانش که می‌گویند در صورت اجرای مجازات‌های انضباطی در مورد باشگاه‌های خطاکار و مقروض لیگ برترمان، این رقابت‌ها عملا به تعطیلی کشیده خواهد شد، باید از همان مراحل اولیه داستان بدهی باشگاه‌ها به طور جدی دست به کار می‌شدند و با هدف حفظ آبروی فوتبال‌مان در آن سوی مرزها جلوی نقل و انتقال‌های خارجی بی‌رویه و بدون پشتوانه را در این باشگاه‌ها می‌گرفتند.
بدیهی بود و هست باشگاه‌هایی که دچار بدهکاری‌های مالی کلان باشند و این امر در مناسبات داخلی‌شان هویدا شده باشد، نمی‌توانند و نباید خریدهای خارجی هم صورت بدهند اما فدراسیون با علم به این موضوع هیچ اقدام بازدارنده‌ای را انجام نداد و تبدیل به تماشاگر صرف اینگونه رویدادها شد تا حالا در چنین موضع ضعفی قرار گرفته باشد.
آنچه اینک پیش روی ما است و پرونده داشتن 19 باشگاه لیگ برتری و سایر لیگ‌های کشورمان در نهاد حاکم بر فوتبال جهان و بدهکاری فراوان‌شان به این و آن، محصول یکی دو روز و یکی دو ماه و حتی دو سه فصل از مسابقات باشگاهی نیست بلکه ریشه در زمانی طولانی‌تر دارد و قدمت و عمق موضوع بیش از این حرف‌ها است. با اینکه فرآیند نتیجه کار اقتصادی باشگاه‌ها است و در فوتبال حرفه‌ای نمی‌توان باشگاه‌ها را از حق هر خرج و هزینه‌ای محروم ساخت و آنها را در این زمینه دچار محدودیت کرد (و آنها حق دارند که به هر بازیکن و مربی خارجی یا ایرانی هر میزان پول را وعده بدهند و بپردازند) اما وقتی فدراسیون این حق را برای خود قایل است (و آن را اینک به صورت یک دستورالعمل به مرحله اجرا نهاده است) که جلوی اقدامات فرامرزی و هرگونه خریدهای خارجی باشگاه‌ها را بگیرد، اولا می‌توانست این کار را بسیار زودتر از این و قبل از بدنام شدن فوتبال ایران انجام بدهد و ثانیا باشگاه‌های مقروض را از همان ابتدای مشخص شدن وضعیت خطیرشان به دسته‌ای پایین‌تر تنزل می‌داد و از این طریق درسی قاطع به سایر بدهکاران می‌داد.
این سیاست‌ها و نوع برخوردها هم ریشه کم‌پولی و بد خرج کردن و مقروض بودن را در فوتبال ما نمی‌زد اما کمک می‌کرد خطاها بسیار کمتر از امروز باشد و مقروض‌ها هر مشکلی هم می‌داشتند، ابعاد آن به خارج از مرزها نمی‌رسید و اگر مشکلات مالی وجود می‌داشت، باشگاه‌ها لاجرم از میزان بدهکاری مالی فعلی خود دوری می‌جستند و بخشی بزرگ از این بدهکاری‌ها به خارجی‌ها نبود.
شاید در زمان تحقق این مسامحه‌ها و عدم سختگیری نسبت به باشگاه‌های بدهکار، تاج رییس فدراسیون نبوده و این مسوولیت در اختیار علی کفاشیان بوده باشد اما فرقی نمی‌کند زیرا از یک سو مجموعه فدراسیون مدنظر ما در بحث و مقوله فعلی است و از جانب دیگر مهدی تاج به عنوان نایب رییس دوم فدراسیون و رییس سازمان لیگ در آن ایام بیش از هر کسی با آن معضل روبه‌رو و عجین بود و آن را حس می‌کرد و وظیفه انجام نداده وی مهار و مدیریت آن معضل بود.
به واقع فدراسیون در اواسط بهار سال 1396 در حالی حرف از ممنوع بودن خریدهای خارجی تا اطلاع ثانوی می‌زند که مدت‌ها تمامی عوامل بازدارنده‌اش در این زمینه را به گوشه‌ای انداخته و از آن سود نمی‌جست و حالا در زمانی به فکر بهره‌گیری از آنها و اجرای قوانین و اقدام موثر افتاده که لااقل برای حفظ و نجات اعتبار و آبروی فوتبال ایران در مجامع بین‌المللی بسیار دیر شده و نوشدارو را فقط پس از مرگ سهراب فراهم آورده است.

کلیدواژه

فدراسیون فوتبال ایران

کانال تلگرام ایران ورزشی
captcha