ورزش ایران / شناسه خبر: 74050 / تاریخ انتشار : 1395/12/11 05:43
|
از آشور علی اف تا خاطرات تلخ المپیک آتلانتا

منصور برزگر: مسابقه‌های یک روزه، تماشاگر را از کشتی می‌گیرد

محسن وظیفه / او مرد نامدار تاریخ کشتی ایران است، منصور برزگر، مربی فراموش‌ناشدنی و مردی که نگاهش باید در کشتی جهان خریدار داشته باشد. ایران ورزشی در آغاز ۷۱ سالگی با او به گفت‌و‌گو نشسته است.

ایران ورزشی آنلاین / محسن وظیفه / 9 اسفند سالروز تولد منصور برزگر سرمربی سابق کشتی ایران است. مرد نام آور کشتی ایران که بیش از سه دهه فقط به‌عنوان مربی و سرمربی در تیم ملی کشتی آزاد فعالیت کرد و افتخارات زیادی را هم در این سال‌ها برای کشتی ایران رقم زد. هدایت تیم ملی کشتی آزاد ایران در دهه 90 میلادی که پر از ستاره‌های نامی بود، کار آسانی نبود اما با این حال برزگر توانست در آن سال‌ها موفقیت‌های زیادی را با این تیم رقم بزند. شاید مهم‌ترین مدال هم در آن سال‌ها در بازی‌های المپیک 1996 آتلانتا به دست آمد. بازی‌هایی که رسول خادم بعد از گذشت حدود سه دهه توانست به مدال طلای المپیک برسد. هر چند که منصور برزگر معتقد است کشتی ایران در آن سال به حق خود نرسید و از بازی‌های 96 به‌عنوان بدترین خاطره خود یاد می‌کند. همه  اینها بهانه‌ای شد برای اینکه دقایقی را با منصور برزگر گفت‌وگو کنیم.


- آقای برزگر 9 اسفند سالروز تولدتان را به شما تبریک می‌گوییم.
 ‌خیلی ممنون هستم. خوشحالم از اینکه یادی از من کردید.
- چند ساله شدید؟
‌ خیلی زیاد نیست . وارد 71 سالگی شدم.
- تا به حال برای روز تولدتان هدیه گرفته اید؟
‌ بله فراوان
- یعنی همین روز دوشنبه هم هدیه‌ای گرفتید؟
‌ ‌بله از خانواده‌ام هدیه گرفتم.
- بهترین هدیه که تا به حال گرفتید از چه کسی بود؟
‌ ‌بهترین هدیه را از نوه‌ام گرفتم.
- ببخشید سوال می‌پرسم اما امکانش هست بگویید چه چیزی هدیه داد؟
‌ ‌(با خنده ) نوه دختری‌ام که شش ساله است، رفت و از بین وسایل‌ شخصی خود هدیه‌ای برایم به مناسبت تولدم آورد.
- 71 سال عمر پر برکت که آرزو می‌کنیم تا سال‌های دیگر هم در کنار خانواده باشید.
‌ ‌خدا را شکر می‌کنم که بخش زیادی از این عمر را در کنار کشتی و خدمت به مردم سپری کردم.
- چند سال در کنار کشتی بودید؟
‌ ‌از 16 سالگی وارد کشتی شدم و حدود 54 سال در کنار کشتی بودم.
- این همه سال که بخش عمده‌ای از آن را دور از خانواده بودید، سخت نگذشت؟
‌ ‌بهترین روزها و زمان‌های زندگی‌ام را کنار تشک کشتی گذراندم. هرگز احساس سختی و خستگی نداشتم . وقتی کنار تشک بودم نمی‌دانستم که زمان کی و چگونه می‌گذشت.
- کنار تشک همیشه استرس و نگرانی از عملکرد کشتی‌گیران وجود دارد و مربیان همیشه از سختی کار می‌گویند اما شما....
‌ ‌ببینید سختی و استرس همیشه وجود دارد اما لذت مربیگری باعث شده تا لحظاتی را که در کنار کشتی بودم جزیی از عمرم ندانم.
- حتما در این سال‌ها خاطرات فراوانی را هم داشتید، می‌توانید از بهترین خاطرات خود بگویید؟
‌ ‌در دوران قهرمانی‌ام، قهرمانی در مسابقات جهانی تهران بهترین خاطره‌ام است. بدترین هم بازی‌های المپیک مونترال بود که نقره گرفتم.

- دوران مربیگری چگونه گذشت؟ حتما با بیش از سه دهه مربیگری در تیم ملی هم خاطرات زیادی دارید.
‌  بله فراوان خاطره دارم. مسابقات جهانی 1995 آتلانتا که توانستیم کشتی ایران را به جایگاه واقعی خود برسانیم، بهترین خاطره‌ام است. بدترین خاطره‌ام هم به آتلانتا بر می‌گردد. بازی‌های المپیک 96 که تلخ ترین نتایج را گرفتیم.
- اما سال 96 تیم خیلی خوب کار کرد. یک طلا، یک نقره و یک برنز نتیجه‌ای بود که تا سال‌ها آرزوی رسیدن به آن را داشتیم!
‌ ‌بله اما می‌توانستیم خیلی بهتر از اینها نتیجه بگیریم. تیم 96 بهترین تیم تاریخ کشتی ایران بود. باید طلایی و محمدی و اکبر فلاح در این بازی‌ها مدال می‌گرفتند اما این اتفاق به خاطر حواشی که وجود داشت، رخ نداد.
- آقای برزگر درباره این حواشی توضیح بدهید؟
‌ ‌نمی‌خواهم گذشته را نبش قبر کنم. سال‌ها از این ماجرا گذشته است.
- نتایج 96 برای خیلی‌ها سوال شده است. ما چند سال قبل هم به این موضوع پرداختیم و آن موقع هم خیلی‌ها گفتند که برخی از حواشی باعث شد تیم نتیجه دلخواه را نگیرد اما کسی نگفت این حواشی چه بود؟
‌ ‌اینکه الان من بعد از سال‌ها بگویم که فلانی در آن ماجرا مقصر بوده، سودی ندارد اما همیشه معتقد بودم که کاش به این رقابت‌ها نمی‌رفتم و محمد طلایی، عباس حاج کناری، غلامرضا محمدی و اکبر فلاح هم در این بازی‌ها مدال می‌گرفتند.
- مدال گرفتن یا نگرفتن ارتباطی با رفتن یا نرفتن شما داشت؟
‌  ببینید این بچه‌ها از دست من در می‌رفتند، می‌رفتند پیش صنعتکاران و یا از دست او در می‌رفتند، می‌رفتند پیش طالقانی. به همین دلیل نتوانستیم به موفقیتی که می‌خواستیم برسیم. بدترین تیم‌ها به دلیل یکدستی توانسته‌اند به موفقیت برسند اما بهترین تیم‌ها به دلیل نبود این یکدستی و همدلی نتوانسته‌اند به موفقیت برسند.
- می‌توانید نمونه‌ای را در این باره بگویید؟
‌ ‌بله همین الان تیم ملی کشتی آزاد ایران بخش عمده‌ای از موفقیت خود را مدیون یکدست بودن تیم است. رییس فدراسیون کشتی و سرمربی تیم ملی هم رای و هم نظر هستند. در چنین مواقعی کشتی هم تکلیف خود را می‌داند.
- همه این افرادی را که شما از آنها نام بردید و معتقد بودید باید در سال 96 مدال می‌گرفتند، بعد‌ها با هدایت شما به مدال‌های جهانی رسیدند. می‌خواستم بدانم به نظر شما کدام یک از شاگردان شما بهترین بود؟
‌ ‌ هر کدام از این افراد خصوصیات منحصر به فردی داشتند و همه بهترین بودند. عباس جدیدی پهلوان بود و رسول خادم بسیار باهوش. بقیه هم همینطور. علیرضا دبیر و یا علیرضا حیدری که واقعا کشتی‌گیران فوق العاده ای بودند و یا علیرضا رضایی که بسیار بچه خوب و با محبتی بود.
- عکسی از شما در آرشیو مانده که متعلق به بازی‌های 2004 آتن است. جایی که شما در کنار علیرضا رضایی به شدت گریه می‌کنید.
‌ ‌بله خوب یادم است. واقعا از باخت رضایی مقابل تایمازوف ناراحت شدم.
- خیلی کم پیش آمده چنین تصویری از یک سرمربی با کشتی‌گیرش منتشر شود که با آن شدت مربی با کشتی‌گیرش گریه کند. شما واقعا توقع داشتید، رضایی مقابل تایمازوف برنده شود؟
‌ ‌بله به نظرم می‌توانست این کار را انجام دهد. واقعا 4 الی 5 دقیقه تایمازوف هیچ کاری نتوانست انجام بدهد و اگر کمی علیرضا دقت می‌کرد می‌توانست به مدال طلا برسد واقعا حیف شد.

- شما ارتباط بسیار نزدیکی با شاگردان خود داشتید.
‌ ‌ البته باید به یک نکته مهم اشاره کنم؛ اینها هیچکدام شاگرد من نبودند! نه جدیدی، نه خادم و نه حیدری و نه بقیه . همه اینها را مربیان دیگر ساختند و من از آنها در تیم ملی کشتی استفاده کردم. بله من با آنها ارتباط خوبی داشتم و همین الان هم با بسیاری از آنها ارتباط نزدیکی دارم.
- و همین ارتباط نزدیک باعث شده تا بگویید کاش به آتلانتا نمی‌رفتم اما بقیه مدال می‌گرفتند!
‌ ‌ حتما اگر مسابقات جهانی 1995 در کشوری به غیر از آمریکا برگزار می‌شد می‌توانستیم به‌عنوان قهرمانی جهان برسیم. حتما اگر المپیک 96 در جایی به غیر از آمریکا بود، عباس جدیدی می‌توانست به مدال طلا برسد. این طلا و مدال‌هایی که سایرین می‌توانستند در المپیک 96 بگیرند، می‌توانست زندگی این کشتی‌گیران را تغییر بدهد. من مربی هم آرزویم موفقیت تیم و کشتی‌گیران است.
- شما هم در مقاطعی رفت و برگشت داشتید.
‌ ‌ خب من به طور متناوب مربی بوده ام. نزدیک سی سال در کشتی بودم اما مداوم نبوده. سالهایی بوده که رفتم و برگشتم. یکی از همین رفت و برگشت‌ها در دهه 90 بود که به نظرم در کسب نشدن نتیجه دلخواه در بازی‌های المپیک آتلانتا و مسابقات جهانی 95 تاثیر گذار بود.
-  آقای برزگر با ورود شما به عرصه مربیگری خیلی‌ها اعتقاد داشتند، وضعیت سنگین وزن کشتی آزاد دچار تغییراتی شد.
‌ ‌ تاریخ را اگر مرور کنید متوجه می‌شوید که منهای دهه 50 میلادی ما در سنگین وزن دچار مشکل بودیم. البته در مقطعی ابوالفضل انوری هم آمد و چند تا مدال گرفت اما تا قبل از حضور من وضعیت خوبی در سنگین وزن نداشتیم. این را نه اینکه من بخواهم بگویم بلکه تاریخ را ورق بزنید متوجه خواهید شد. سال 1974 مسابقات جام جهانی بود که من و خرمی برنده شدیم. جوادی و فرح وشی مساوی کردند و بقیه کشتی‌گیران ما که در سنگین وزن بودند در کمتر از 10 دقیقه ضربه فنی شدند.
- مدال ارزشمند مرحوم علیرضا سلیمانی هم می‌تواند سند محکمی برای حرفهای شما باشد.
‌ ‌ بله. علیرضا با من توانست قهرمان جهان شود. البته ما در اوزان 80، 90، 100 و 130 کیلوگرم تا سال‌ها مدعی مدال بودیم و موفقیت‌های زیادی را کسب کردیم.
- دلیل این موفقیت‌ها چه بود؟
‌ ‌ بعد از حضورم در تیم ملی کشتی آزاد به‌عنوان سرمربی تمرینات سبک وزن‌ها را از سنگین وزنها جدا کردم. روشی متفاوت را برای سنگین وزن‌ها در نظر گرفتم و همین‌ها به موفقیت سنگین وزن‌های این رشته کمک شایانی کرد.
- آقای برزگر شما در دوران قهرمانی هم یکی از ستاره‌های این رشته بودید و موفقیت‌های زیادی را کسب کردید اما رقابت شما با آشور علی‌اف همیشه در اذهان باقی ماند.
‌   یکی از بهترین کشتی‌گیران آن موقع وزن 74 کیلوگرم که من در آن وزن به میدان می‌رفتم، آشور علی اف بود. البته من به روس‌ها بباز نبودم و در مجموع خیلی کم باختم. به جز دوران جوانی که چند باری طعم شکست را کشیدم در بقیه موارد موفق بودم.
- در مجموع چند بار با آشور علی اف مسابقه دادید؟
‌ ‌ با علی اف 6 بار کشتی گرفتم. چهار بار بردم و دو بار هم باختم. آخرین کشتی را هم در لوزان برگزار کردیم که 16 بر 5 برنده شدم.
- بهترین مبارزات شما در دوره قهرمانی هم به همین کشتی‌گیر مربوط می‌شود؟
‌  شاید بخشی از بهترین مبارزاتم در دوران قهرمانی بوده باشد اما خاطره انگیز ترین رقابتم با داته ژاپنی بود که در سال 1975 بود که وقتی این حریف ژاپنی را با ضربه فنی شکست دادم ساکارزه سرمربی وقت روس‌ها آمد و به من تبریک گفت به خاطر کشتی فوق العاده‌ای که گرفتم.

- یکی از موضوعات مهمی که الان مطرح می‌شود، کم شدن ستاره‌های کشتی در سطح دنیا است.
‌ ‌ در دوره‌ای که ما کشتی می‌گرفتیم و یا حتی در دوره‌ای که مربیگری می‌کردم در دهه 90 وضع کشتی به لحاظ داشتن ستاره‌های مطرح در سطح دنیا خیلی متفاوت بود. علاوه بر ابرقدرت‌های کشتی دنیا، برخی‌های دیگر از جمله مغول‌ها و ژاپنی‌ها هم خیلی خوب بودند.
- طبیعتا حضور ستاره‌ها علاقه مندان زیادی را هم به سالن‌های کشتی می‌کشاند؟
‌ ‌ سال 1971 مسابقات جهانی در صوفیه 30 هزار تماشاگر داشت. مسابقات را اصلا نمی‌شد در سالن کشتی برگزار کرد، بلکه رقابت‌ها را در زمین‌ها و استادیوم‌های فوتبال برگزار می‌کردند.
- چرا کشتی با این افت ستاره مواجه شد؟
‌ ‌ مارتینتی که رییس فدراسیون جهانی کشتی شد تغییرات زیادی را به وجود آورد. شاید یکی از دلایل کم شدن ستاره‌ها در کشتی تقسیم مدال‌ها بین کشورها بود که مارتینتی این کار را انجام داد.
- اما به نظر می‌رسد که علاوه بر مدیریت مافیایی مارتینتی عوامل دیگری هم نقش داشت.
‌ ‌ بله عوامل دیگری هم بودند. البته در سایر عوامل هم نقش مارتینتی مهم بود. قبلا مسابقات کشتی در سه روز برگزار می‌شد اما برگزاری مسابقات در یک روز خیلی کیفیت مسابقات را از بین برد.
- بنابراین شما یکی از موافقان طرح برگزاری مسابقات کشتی در دو روز هستید؟
‌ ‌ ببینید، اینکه مسابقات در چند روز برگزار شود چند ویژگی مهم دارد. یکی از این ویژگی‌ها به شرایط جسمانی کشتی مربوط می‌شود. کشتی‌گیری که در یک روز 5 بار کشتی می‌گیرد، خیلی کیفیت کارش پایین می‌آید. تماشاگران هم الان یک روز می‌آیند و مسابقه کشتی‌گیر محبوب خود را می‌بینند و می‌روند. در حالی‌که در گذشته طرفداران یک کشتی‌گیر محبوب سه روز باید می‌آمدند سالن مسابقات تا مبارزات کشتی‌گیر مورد علاقه خود را ببینند. الان ورزش‌های رزمی این تماشاگران را به سوی خود کشیده اند. مبارز در هر روز یک مسابقه برگزار می‌کند و این تماشاگران زیادی را به سوی خود می‌کشاند. الان هم یک طرحی به اتحادیه جهانی رفته که مسابقات کشتی را در چند روز برگزار کنند.
- به نظر شما کشورهای صاحب سبک دنیا از این طرح در اتحادیه جهانی حمایت می‌کنند؟
‌  نمی‌دانم چه اتفاقی خواهد افتاد. باید دید. به هر حال هر کشوری براساس نیاز‌ها و داشته‌های خود تصمیم گیری می‌کند و به همین دلیل باید دید چه اتفاقی می‌افتد.
- آقای برزگر با وجود علاقه‌ وافری که به کشتی داشتید، در این سال‌ها که از عرصه مربیگری در کشتی فاصله گرفتید، برای بازگشت وسوسه نشدید؟

‌ ‌ واقعا برای افرادی که سال‌ها در کشتی کار کردند، دور بودن از این رشته بسیار سخت است اما با این حال گاهی دیگر انرژی لازم برای این کار باقی نمی‌ماند و به این نتیجه می‌رسی که باید میدان را به جوان‌ترها بدهی. هر از گاهی وسوسه به سراغم می‌آید اما نه دیگر توان این کار نیست.
- تولد شما بهانه‌ای شد برای اینکه با شما درباره خیلی از موارد حرف بزنیم، اگر شما حرف خاصی دارید، می‌شنویم؟
‌ ‌ خیلی ممنون هستم . حرف خاصی ندارم فقط برای همه جوانان ایران زمین چه در عرصه ورزش و چه در سایر عرصه‌ها آرزوی موفقیت می‌کنم.
 

 

پروازی از 96 تا 2016

در لابلای مصاحبه منصور برزگر یک پرونده قدیمی دوباره باز شد. پرونده‌ای مربوط به 20 سال پیش که برای بازی‌های المپیک 1996 آتلانتا است. در آن بازی‌ها بعد از 28 سال توسط رسول خادم به مدال طلا رسیدیم.  عباس جدیدی هم می‌توانست طلا بگیرد اما نقره‌ای شد و البته امیر رضا خادم هم برنز گرفت.
کسب سه مدال در بازی‌های المپیک همیشه یک اتفاق خوب بوده ضمن اینکه می‌توانستیم صاحب دو مدال طلا شویم اما عباس جدیدی با آشکارترین ناداوری تاریخ مواجه شد.
با این وضعیت منصور برزگر از این نتیجه به عنوان تلخ‌ترین خاطره دوره مربیگری‌اش نام می‌برد.
20 سال از آن بازی‌ها گذشت و در ریو کشتی ایران باز هم نتیجه‌ای مشابه آتلانتا را گرفت.
طلای حسن یزدانی، نقره کمیل قاسمی و برنز حسن رحیمی سه مدالی بود که در ریو گرفتیم تا تکرار نتیجه آتلانتا باشد.
امروز بابت نتیجه ریو جشن گرفتیم اما برزگر می‌گوید نتیجه 20 سال پیش بدترین خاطره بوده است.
همه هست و نیست امروز کشتی به نتایج ریو گره خورد اما برزگر معتقد است نتایج 96 توقعات را برآورده نکرده است.
این دو رفتار و گفتار می‌تواند نشان دهنده یک ویژگی خاص برزگر باشد. منصور برزگر مربی بلند پروازی که هیچ وقت به کم قانع نشد و همین رمز ماندگاری برزگر است.


افتخارات دوران قهرمانی برزگر
بازی‌های المپیک
نقره - ۱۹۷۶ مونترآل -۷۴ کیلوگرم

قهرمانی جهان
طلا -تهران ۱۹۷۳ -۷۴ کیلوگرم
نقره -مینسک ۱۹۷۵ -۷۴ کیلوگرم
نقره -لوزان ۱۹۷۷ -۷۴ کیلوگرم

بازی‌های آسیایی
طلا -تهران ۱۹۷۴ -۷۴ کیلوگرم


افتخارات دوران مربیگری
شروع فعالیت مربیگری از سال 1978 مسابقات جهانی مکزیک
پایان فعالیت مربیگری سال 2006 مسابقات جهانی چین
حضور در 4 المپیک 92، 96، 2000 و 2004
چندین مرتبه کسب عنوان نایب قهرمانی و سومی جهان و همچنین کسب مدالهای مختلف در بازی های المپیک
کسب عنوان بهترین مربی جهان از سوی فدراسیون جهانی کشتی

 

 

 

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/74050
captcha
تازه ها
بیشتر