ورزش ایران / شناسه خبر: 101047 / تاریخ انتشار : 1398/10/9 15:29
|
ستاره‌های وزنه‌برداری درست مدیریت می‌شدند، الان دست مان خالی نبود

بهمن زارع: اگر طلای المپیک ارزش دارد، سهراب را دریابید

رضا عباسپور-«بهمن زارع» بعد از رفتن « ایوانف» سرمربی کارکشته و سرد و گرم چشیده بلغار، چند دوره به عنوان سرمربی و لیدر فنی تیم ملی وزنه‌برداری بزرگسالان برگزیده شد...

روزنامه ایران ورزشی / «بهمن زارع» بعد از رفتن « ایوانف» سرمربی کارکشته و سرد و گرم چشیده بلغار، چند دوره به عنوان سرمربی و لیدر فنی تیم ملی وزنه‌برداری بزرگسالان برگزیده شد. او که مربی تحصیلکرده و با دانشی است، در دوره مربیگری خود هدایت ستاره‌های بزرگ و نام‌آور وزنه‌برداری ایران همچون، حسین رضازاده، کوروش باقری، شاهین نصیری‌نیا، حسین توکلی، حسین برخواه، بهداد سلیمی، کیانوش رستمی، سهراب مرادی، نواب نصیرشلال، سجاد انوشیروانی و خیلی از چهره‌های شاخص وزنه‌برداری ایران را در کارنامه خود دارد. همین موضوع یعنی اشراف کامل سرمربی پیشین تیم ملی وزنه‌برداری کشورمان در المپیک 2008 پکن، بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون و رقابت‌های جهانی 2014 قزاقستان باعث شد تا در شرایط کنونی که تیم ملی وزنه‌برداری کشورمان در مسیر کسب سهمیه المپیک برای حضور در بازی‌های 2020 توکیو قرار دارد، با او همکلام شویم و نظراتش را درباره حال و هوای این روزهای وزنه برداری بپرسیم.

از زمانی که به خاطر تغییرات مدیریتی و فنی از تیم ملی جدا شدید، خیلی سمت وزنه‌برداری آفتابی نمی‌شوید. این جدایی و کناره‌گیری شما دلیل خاصی دارد؟
 به خاطر تغییراتی که در سیستم مدیریتی و فنی وزنه‌برداری ایجاد شد، دوستان تمایلی به همکاری با من نداشتند و به همین دلیل ترجیح دادم کنار باشم و از دور مسائل و اخبار وزنه‌برداری را دنبال کنم. البته خیلی هم از دنیای وزنه‌برداری و اخبار و اتفاق های پیرامون این رشته فاصله نگرفتم چون من مربی وزنه‌برداری و عضوی از این خانواده هستم. بنابراین اگرچه مدتی است در بخش فنی و مربیگری تیم ملی حضور ندارم اما پیگیر اخبار وزنه‌برداری هستم. می‌دانم که شرایط وزنه‌برداری برای کسب سهمیه المپیک در مسیری قرار گرفته است که می‌توان مدعی شد مسیر دلخواه ما برای تکرار موفقیت‌های گذشته نیست.


چرا فکر می‌کنید مسیری که ترسیم شده، دلخواه وزنه‌برداری نیست؟
 من اگر حرفی می‌زنم، برگرفته از تجربیاتی است که سال‌ها آن را در بخش فنی و مربیگری تیم ملی آموختم. بی‌تعارف باید بگویم که سیستم مدیریتی و فنی وزنه‌برداری نتوانست آنطوری که انتظار می‌رفت، برای درخشش در المپیک پیش‌ رو و کسب امتیازات مورد نیاز، ملی‌پوشان را حفظ، هدایت و مدیریت کند. زیرا از همان ابتدا هم مشخص بود که ما در المپیک 2020 توکیو فقط دو سهمیه در بخش مردان و دو سهمیه در بخش بانوان داریم. در بخش بانوان از لحاظ فنی نظر خاصی ندارم اما خیلی خوشحالم که بالاخره ما موفق شدیم در این بخش فعالیت‌مان را در عرصه داخلی و بین‌المللی آغاز کنیم. اما بحث اصلی من در خصوص تیم ملی وزنه‌برداری بزرگسالان کشورمان دو سهمیه مشخصی است که برای المپیک به ما اختصاص پیدا کرده است. سیستم مدیریتی و فنی وزنه‌برداری قبل از اینکه سهراب مصدوم شود، یا اینکه آن حواشی عجیب برای کیانوش رستمی یا سعید علی‌حسینی رخ دهد، هم از برنامه‌ و زمانبندی مسابقات گزینشی مطلع بودند، هم اینکه از میزان توانمندی و داشته‌های وزنه‌برداری ایران برای حضور در المپیک آگاهی کامل داشتند. بنابراین وقتی تأکید دارم که ما نتوانستیم در مسیر کسب سهمیه المپیک، به‌درستی داشته‌هایمان را حفظ و مدیریت کنیم بیهوده حرف نمی‌زنم. شما ببینید، الان وضعیت رکوردی، روحی و انگیزشی سهراب مرادی، کیانوش رستمی، سعید علی‌حسینی، علی هاشمی یا حتی علی داودی که تنها دارایی نقد و فعلی ما در دسته فوق سنگین است در مقایسه با رقبای اصلی آنها در راه المپیک چگونه است؟ اینها به اضافه چند چهره جوان و آینده‌دار که بیشتر به درد آینده وزنه‌برداری می‌خورند تا سرمایه‌گذاری برای برداشت نتیجه در المپیک پیش رو، تمام داشته‌های المپیکی وزنه‌برداری ایران هستند که می‌توانستیم روی آنها حساب ویژه باز کنیم. حالا به نظر شما برنامه‌ریزی، نظارت، ارزیابی و کنترل مسئولین فدراسیون و کادرفنی تیم‌ ملی روی این نفرات در شرایط حساس و سرنوشت‌ساز فعلی چگونه بوده است؟ آیا ما توانستیم داشته‌های خود را حفظ کنیم؟ آیا توانستیم روی آنها به نحو مطلوب سرمایه‌گذاری کنیم تا در زمان مقتضی از آنها در المپیک استفاده کنیم؟ اصلاً برای تک تک ستاره‌ها و برنده‌های شاخص خود چه برنامه ویژه و مدونی در حد و اندازه المپیک داشتیم؟


سهراب را هم در همین دسته می توانیم قرار دهیم؟
 بگذارید من این سوال را بپرسم که سهراب مرادی که تا همین چند ماه پیش و قبل از آسیب دیدگی‌اش هیچ رقیبی در دسته 96 کیلوگرم برای کسب مدال طلای المپیک نداشت، الان کجاست و وضعیتش نه برای مدال‌آوری بلکه فعلاً فقط برای کسب سهمیه المپیک چگونه است؟ چرا باید کیانوش رستمی که سال 2016 دوبار پی در پی رکوردهای دسته 85 کیلوگرم دنیا و المپیک را شکسته و یکی از پرافتخارترین وزنه‌برداران ایران است الان باید استرس رفتن یا خط خوردن و حذف از گردونه امتیازی ورودی به المپیک را داشته باشد؟ این درست که اشتباهات فردی خود ملی‌پوشان هم باعث افت و عقب‌افتادگی آنها از رقبای جهانی‌شان شده است اما مگر نه اینکه کادرفنی تیم ملی و سیستم مدیریتی وزنه‌برداری وظیفه هدایت، حمایت و کنترل این وزنه‌برداران و سرمایه‌های ورزش ایران را برعهده دارد؟ اگر قرار است که خود ورزشکار همه این وظایف را برعهده داشته باشد، پس اصلاً چینش کادرفنی و فدراسیون به چه درد می‌خورد؟ سعید علی‌حسینی که بعد از 8 سال دوری، بازگشت خیره‌کننده‌ای در سطح یک وزنه‌برداری جهان داشت، چرا باید به آن شکل مبتدیانه و به اجبار از دنیای وزنه‌برداری با حسرت مدال المپیک خداحافظی کند؟ یعنی واقعاً کادرفنی یا مجموعه مدیریتی فدراسیون نمی‌توانست از این سرمایه که می‌توانست برای ما در دسته فوق سنگین شانس یک مدال باشد، به درستی حمایت و پشتیبانی کند؟ اینها درد وزنه‌برداری است.


پس معتقدید که شرایط فعلی تیم ملی وزنه‌برداری از نظر کمی و کیفی برای حضور در المپیک 2020 و تکرار افتخارات دوره قبلی بازی‌ها در ریو خیلی روبه‌راه و امیدوار کننده نیست؟
 وزنه‌برداری ما از لحاظ سرمایه و برند جهانی، در شرایط فعلی جلوتر از رقبا نباشد، قطعاً عقب‌تر نیست. بحث و نقد من فنی است و سؤالاتی است که فکر می‌کنم سؤال تک تک علاقه‌مندان به وزنه‌برداری و اهالی فهیم این رشته است. اصلاً مگر می‌توانیم نام سهراب مرادی یا کیانوش رستمی را در دنیای وزنه‌برداری بشنویم و بعد کنار نام این ستاره‌های نامدار و پرافتخار وزنه‌برداری جهان به‌جز «نشان طلا» عنوان و مدال دیگری را توقع داشته باشیم؟ مطمئن هستم اگر حتی در همین فرصت محدود باقیمانده بتوانیم به درستی با همین سرمایه‌های محدود خود «تعامل» دوسویه برقرار کرده، اعتماد آنها را جلب کرده و به خوبی در حد و اندازه ارزش یک نشان «طلای المپیک» آنها را حمایت و هدایت کنیم، ترید نداشته باشید هرکدام از این ستاره‌ها به بازی‌های المپیک اعزام شوند، به جز مدال طلا اصلاً نشان دیگری را نمی‌شود برای آنها ترسیم و پیش‌بینی کرد. بحث اصلی من اگر نقدی را اینجا به کادرفنی و سیستم مدیریتی فدراسیون وارد دانستم، این بود که چرا از همان ابتدا نتوانستیم با سرمایه‌های ارزشمند خود به درستی تعامل برقرار کرده و بعد از ایجاد تعاملی درست و منطقی، به جای نگاه ابزاری به آنها، با تسخیر قلب و اعتماد آنها هم حواشی را از اطراف تیم دور کرده و هم نبض حرکتی و آماده‌سازی ملی پوشان را کاملاً در دست بگیریم.


شما در دوره‌ای که سرمربی تیم ملی بودید، تعامل خوبی با برخی ستاره‌های وزنه‌برداری مثل کیانوش رستمی یا سهراب مرادی، بهداد سلیمی، یا حتی قبل‌تر از آن بزرگانی مثل حسین رضازاده، کوروش باقری، توکلی و ...  داشتید. فکر می‌کنید مهم‌ترین فاکتوری که باعث ایجاد تعامل دوسویه و ارتباط مثبت بین شما به عنوان سرمربی و ملی‌پوشان شاخص وزنه‌برداری شد چه چیزی بود؟
 من کار خاصی انجام نمی‌دادم. فقط سعی می‌کردم با ورزشکارم تعامل داشته باشم. قطعاً کسی که سرمربی تیم ملی بزرگسالان می‌شود باید بداند اولین چیزی که باعث برقراری یک ارتباط خوب بین او و شاگردش در تیم ملی می‌شود، همین تعامل دوطرفه است. تعامل دوطرفه یعنی مربی باید روانشناس خوبی باشد و بداند که در چه زمانی چطور با شاگردش برخورد کند. تعامل خوب یعنی اینکه مربی بداند چه تمریناتی را در چه شرایطی و موقعیتی برای وزنه‌بردارانش طراحی کند. یک تعامل درست و منطقی این است که مربی شاگردانش را با توجه به رتبه و افتخاراتی که دارند دسته‌بندی کرده و با آنها براساس شرایط و موقعیتی که دارند برخورد کند. یک تعامل خوب یعنی اینکه مربی فقط به شاگردش به چشم ابزاری برای رسیدن به اهداف و سود خود نگاه نکند، بلکه با به دست آوردن قلب و اعتماد او ثابت کند که مدال ورزشکار ارزشمند است اما ارزشمندتر از مدال شخصیت و موقعیت ورزشکار است. در نهایت به نظرم یک تعامل خوب و مثبت یعنی اینکه کنار ورزشکار بودن را فقط به دو یا سه ساعتی که تمرینات اردویی برقرار است نبینیم. بلکه برای لحظه به لحظه و ثانیه به ثانیه ملی‌پوشان خود برنامه و زمانبندی داشته باشیم. در این صورت می‌توان ورزشکاران خاص و نخبه خود را حفظ کرد، اعتمادشان را جلب نمود و بر آنها مسلط شد.


با تمام این تفاسیر الان پیش‌بینی شما در خصوص عملکرد فنی و مدالی وزنه‌برداری در بازی‌های المپیک 2020 چیست؟
 من معتقدم با تمام نقدی که به سیستم مدیریتی و فنی وارد است، الان وزنه‌برداری نیاز به همبستگی و حمایت دارد. ما اگر واقعاً عاشق وزنه‌برداری هستیم باید همه دست به دست هم دهیم و با حمایت کامل از فدراسیون، کادرفنی و تیم ملی مجموعه ورزش کشور را به حمایت از وزنه‌برداری برای درخشش و تکرار مدال‌آوری در بازی‌های المپیک پیش رو ترغیب کنیم. نقدها بماند برای بعد از المپیک. الان وزنه‌برداری نیاز به حمایت و همبستگی دارد. بنابراین معتقدم اگر همه باتمام وجود از وزنه‌برداری حمایت کنیم قطعاً می‌توانیم در توکیو باز هم از سکوی قهرمانی بالا رفته و شاهد به اهتزاز درآمدن پرچم مقدس کشورمان با درخشش ستاره‌های وزنه‌برداری در المپیک 2020 توکیو باشیم.

captcha
تازه ها
بیشتر