فوتبال ایران / شناسه خبر: 101020 / تاریخ انتشار : 1398/10/3 11:43
|

یک ارتش سرخ، یک ارتش تک‌نفره

بی‌شک تنها استعداد و توانایی فنی ترابی نیست که او را از هر بازیکنی در پرسپولیس و شاید در لیگ نوزدهم، متمایز کرده. او خارج از مستطیل سبز هم از شخصیت حرفه‌ای خود به خوبی محافظت می‌کند...

فوتبال ایران در سال‌های اخیر کمتر بازیکنی به خود دیده که بتواند با تکیه بر مهارت‌های فردی منحصربه‌فرد خود بازی‌های سخت را یکی پس از دیگری برای تیمش درآورد. شاید بتوان گفت پیش از لیگ نوزدهم، سروش رفیعی در تراکتورسازی و مامه تیام در استقلال آخرین افرادی بودند که اینچنین یک سر و گردن بالاتر از سطح تیم عمل می‌کردند. حال، گویا نوبت به مهدی ترابی رسیده که با تکنیک‌ها و شگردهای خاص خود ارتش تک‌نفره سرخ‌پوشان باشد.
کارهای انفرادی مهدی ترابی از زمان اوج‌گیری‌اش در سایپای علی دایی یکی از زیبایی‌های فوتبال داخلی بوده. حرکت توپ در عرض، شوت‌های قوس‌دار دقیق و دریبل‌های دیوانه‌وار را پیش از پیوستن بال نارنجی به پرسپولیس هم می‌دیدیم. منتهی در جمع نارنجی‌پوشان، ترابی تنها نبود؛ بلکه به‌همراه علی قلی‌زاده چپ و راست ویرانگری برای خط میانی تیم سابقش شکل داده بود تا به کمک آن، سایپا پس از 11 سال و باز هم با سرمربیگری دایی افتخار حضور در رقابت برترین‌های آسیا را کسب کند. در انتهای همان فصل، قلی‌زاده چالش حضور در فوتبال اروپا را پذیرفت؛ ولی باشگاه ترجیح داد ترابی را به‌جای آژاکس راهی پرسپولیس کند.
حالا، مهدی ترابی ستارۀ شماره یک این روزهای ارتش سرخ است. افت نسبی مهره‌های باارزشی چون وحید امیری و علی علیپور، آسیب‌دیدگی‌ها و غیبت‌های پیاپی بشار رسن و عدم اعتقاد گابریل کالدرون به سیامک نعمتی و امید عالیشاه، نقش وینگر دوست‌داشتنی قرمزها را در پرسپولیس لیگ نوزدهم پررنگ کرده. سخت است تصور کنیم پرسپولیس بدون ترابی می‌توانست 3 ‌امتیاز بازی با گل‌گهر، پارس جم و ذوب‌آهن را به سادگی دشت کند؛ 3 امتیازهایی که ارتش سرخ را به کورس قهرمانی بازگرداندند و از یک بحران موقتی خارج کردند.
بی‌شک تنها استعداد و توانایی فنی ترابی نیست که او را از هر بازیکنی در پرسپولیس و شاید در لیگ نوزدهم، متمایز کرده. او خارج از مستطیل سبز هم از شخصیت حرفه‌ای خود به خوبی محافظت می‌کند. در این چند سال، بسیار کم دیده شده که ترابی بخواهد مانند بیشتر فوتبالیست‌های نسل جدید با مصاحبه‌های آنچنانی و حواشی مجازی درون زمین بر شهرت و محبوبیتش بیفزاید. مهدی به خوبی یاد گرفته که به چیزی جز پیشرفت نیندیشد و تمرکزش را از هر مسأله‌ای جز فوتبال بردارد.
در نیم‌فصل پیش‌رو، چشم‌های ما روی مهدی خواهد بود. ترابی که حتی در روزهای دوری علیرضا جهانبخش از تیم ملی در فهرست مارک ویلموتس جایی نداشت، به اندازه کافی برای تداوم درخشش خود انگیزه دارد.
کالدرون آرژانتینی به‌خوبی می‌داند چگونه از وینگرهای تکنیکی مانند ترابی بازی بگیرد. توانایی خیره‌کننده مهدی راست‌پا در حرکات عرضی، کالدرون را بر این داشته که وی را به‌عنوان یک هافبک چپ بازی دهد. در دوران برانکو نیز ترابی بهترین نمایش‌های خود را زمانی به اجرا گذاشت که در این پست بازی می‌کرد. حالا در سیستم چرخشی کالدرون، جای پای ترابی در ترکیب اصلی حتی از علیرضا بیرانوند سفت‌تر است. اگر مهدی ترابی چند ماه این روند را حفظ کند، داستان آینده فوتبالی وی قطعاً جذاب‌تر هم خواهد شد.
 
*این یادداشت در تاریخ دوم دی‌ماه 1398 در روزنامه ایران ورزشی و به قلم سام ستارزاده منتشر شده است.
captcha
تازه ها
بیشتر