فوتبال ایران / شناسه خبر: 100488 / تاریخ انتشار : 1398/5/8 16:15
|
وقتی به نقطه ضعف‌مان افتخار می‌کنیم

ممنون که فوتبال را تعطیل کردید!

علی مغانی / سرگردان کردن ۱۶ تیم لیگ برتری و هوا کردن سرگرمی میلیون‌ها ایرانی که عموماً تفریح دیگری جز تماشای فوتبال ندارند، همگی یادگارهای بزرگی هستند که نصیب ما شده و خودمان خبر نداریم.

علی مغانی / فدراسیون فوتبال ایران، فدراسیون هنرمندی است و از هر انگشتش یک هنر می‌ریزد. مثلاً فدراسیونی که به همراه کمیته‌های زیرمجموعه‌اش توان برگزاری لیگ را ندارند، چنان در موضع حق به جانب ایستاده‌اند که انگار باید از آنها تشکر کنیم و بگوییم: «ممنون که پرتماشاگرترین رویداد ورزشی ایران را معلق کردید».
از هر منظری به قضیه نگاه کنید، این یک نمره منفی بزرگ در کارنامه فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ است که در برگزاری لیگ ناتوان هستند. هیچ زیرساختی یک شبه به وجود نیامده، با هیچ دستور و توصیه‌ای هم نمی‌توان یک شبه استانداردها را چند درجه ارتقا داد. حالا فدراسیون امر کرده که تا فلان و فلان امکانات مهیا نشود، لیگ امسال را برگزار نمی‌کنیم. چرا فقط امسال؟ لیگ سال آینده را هم تعطیل کنید! ولی لطفاً از این نقطه ضعف، از این ناتوانی، برای خودتان برگ زرینی در کارنامه درست نکنید. در این میانه مدیر بازنشسته‌ای که شاهکار تاریخی سقوط استقلال به دسته سوم (در حالی که تیمش در لیگ دوره قبل پنجم شده بود) را در کارنامه دارد، پیدا می‌شود و می‌گوید از فدراسیون تشکر کنیم که «یادگار بزرگی» برای فوتبال بجا گذاشته! تعویق لیگ تا زمانی نامعلوم، سرگردان کردن 16 تیم لیگ برتری و هوا کردن سرگرمی میلیون‌ها ایرانی که عموماً تفریح دیگری جز تماشای فوتبال ندارند، همگی یادگارهای بزرگی هستند که نصیب ما شده و خودمان خبر نداریم.
مگر وقتی انتخابات فدراسیون انجام می‌شد، نمی‌دانستید چه وضعیتی داریم، در کجا ایستاده‌ایم و چه کمبودها و محدودیت‌هایی داریم؟ مگر همه استادیوم‌های ما از لحاظ امکانات و تجهیزات، به آلیانز آره‌نا و ویمبلی تنه می‌زد و حالا شب خوابیدیم و روز بیدار شدیم، همه استادیوم‌های ما غیر استاندارد شدند؟ بلیت فروشی الکترونیکی، صندلی‌های شماره‌گذاری شده، دوربین مدار بسته و... همگی لازم و واجب هستند ولی این دغدغه‌ها فقط وقتی فوران کرد که در چهارتا بازی لیگ دعوا شد؟ آنچه که امروز گریبان فوتبال ما را گرفته، میراث هفتاد سال سهل انگاری و بی‌قانونی است و طبیعی است که در 40 روز هیچ معجزه‌ای رخ نمی‌دهد.
اصلاً در عمر 3 ساله همین فدراسیون کسی بوده که پیش از این در حد چهار خط نوشته، استانداردهای ورزشگاه‌ها را تعریف کند؟ در همین مدت لااقل دو ورزشگاه بزرگ امام رضا (ع) و فولاد آره‌نا افتتاح شده، آیا پیش از افتتاح این دو ورزشگاه، آیین‌نامه و دستورالعملی داشتید که به سازنده ورزشگاه اعلام کنید اگر این فاکتورها را رعایت نکنی، نمی‌توانی میزبان مسابقه فوتبال باشی؟ به تیم‌های پدیده و فولاد گفته بودید ورزشگاه باید دوربین مداربسته و گیت الکترونیکی داشته باشد؟
از همه عجیب‌تر اینکه اغلب باشگاه‌های لیگ برتری به این سردرگمی و معلق بودن، هیچ واکنش اعتراض آمیزی نشان نمی‌دهند. هیچ مطالبه جدی از طرف اکثر باشگاه‌ها وجود ندارد و فدراسیون و سازمان لیگ را مخاطب قرار نمی‌دهند که تا کی قرار است در تمرینات پیش فصل بمانیم؟ دقیقاً مثل بچه‌هایی که تا شب امتحان خوب درس نخوانده‌اند و حالا که لیگ به هر دلیلی به تعویق افتاده، از این وضعیت خوشحالند که فرصت بیشتری برای آماده‌سازی دارند. اینجاست که باید جمله تاریخی مظفرالدین شاه در فیلم کمال‌الملک را یک بار دیگر مرور کنیم: همه چیزمان به همه چیزمان می‌آید!
 

کلیدواژه
یادداشت
captcha
تازه ها
بیشتر