فوتبال ایران / شناسه خبر: 100177 / تاریخ انتشار : 1398/4/19 14:00
|
به بهانه فراخوان‌های تحت فشار فیفا، برای حضور زنان خبرنگار

دوراهی زنانه پشت درهای نیمه‌باز ورزشگاه

بهناز میرمطهریان / حالا که باز هم تحت تأثیر فشارهای فیفا، توییت مدیر روابط عمومی وزارت ورزش و جوانان نقل محافل شده است، زنان خبرنگار بار دیگر در این دو راهی سخت قرار می‌گیرند.

دوراهی‌های زنانه برای ورود به ورزشگاه

بهناز میرمطهریان / فشارهای فیفا که زیاد می‌شود. فدراسیون فوتبال که در تنگنای ورود زنان به ورزشگاه‌ها قرار می‌گیرد. تنها راه فرار از فشارها اما باز کردن درهای ورزشگاه به روی زنان خبرنگار و عکاس است. درهایی که به روی میلیون‌ها زن هوادار و عاشق فوتبال بسته بوده و هست. آن وقت زنان خبرنگار در دوراهی حرفه‌ای عجیبی قرار می‌گیرند که انتخاب از میان بودن و نبودن، کار را برای‌شان سخت‌تر از هر زمان دیگری می‌کند. مسئولیت کاری وخبری‌شان می‌گوید که باید باشند، ببینند، نقل کنند، نقد کنند و زمینه را برای حضور سایر زنان فراهم سازند. مسوولیت شهروندی‌شان اما به عنوان یک زن زیر بار سنگینی نگاه زنانی می‌شکند که تشنه و عاشق فوتبال هستند و اجازه ورود به ورزشگاه را ندارند.

حالا که باز هم تحت تأثیر فشارهای فیفا، توییت مدیر روابط عمومی وزارت ورزش و جوانان نقل محافل شده است، زنان خبرنگار بار دیگر در این دو راهی سخت قرار می‌گیرند. باید به فراخوان وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال پاسخ مثبت بگوید، انگ گزینشی بودن را به جان بخرند و برای ورود به ورزشگاه ثبت نام کنند؟ یا منتظر بمانند و تا زمانی که همه زنان اجازه ورود به ورزشگاه را پیدا نکرده‌اند به این حضور تن ندهند. 

سوال مهم‌تری تردیدها را درباره حضور زن‌های خبرنگار پررنگ‌تر می‌کند، اینکه آیا قرار است از زن‌های خبرنگار به عنوان ابزاری برای فرار از فشارهای فیفا استفاده شود و آب‌ها که از آسیاب افتاد، آن‌ها در کنار سایر زنان به بیرون از ورزشگاه رانده شوند؟ یا حضور زنان خبرنگار قرار است مقدمه‌ای شود برای ورود تدریجی زنان به ورزشگاه‌ها؟

البته که تجربه‌های پیش از این در فینال لیگ قهرمانان آسیا و دیدار تدارکاتی ایران - بولیوی، نشان از این داشته که گزینه دوم چندان جدی نیست و حضور زنان مقطعی و برای عبور از فشارها بود.

تمام این دوگانگی‌ها، تنها در ذهن زنان خبرنگار نیست. این دوگانگی‌ها و تضادها تبدیل به قضاوت‌هایی می‌شود درباره آن‌ها که به ورزشگاه می‌روند یا آن‌ها که نمی‌روند. در این وانفسا به عنوان یک زن خبرنگار یا عکاس،  چه وارد ورزشگاه شوی و چه نشوی، در مظان اتهام خواهی بود!

عده‌ای حضور گزینشی زنان را حتی اگر از میان خبرنگاران باشد، استفاده ابزاری مسوولان و توهینی به سایر زنانی می‌دانند که پشت درها مانده‌اند. عده‌ای دیگر معتقدند با همه موانعی که بر سر راه زنان برای ورود به ورزشگاه وجود دارد، حضور زنان خبرنگار می‌تواند به باز شدن درها به روی سایر زنان کمک کند و حرکتی رو به جلو به حساب بیاید! چه بسا در سایر رشته‌های ورزشی چون والیبال هم چنین روندی طی شده و حالا به ثمر نشسته تا بعد از فشارهای وارد شده از سوی فدراسیون جهانی و حضور زنان خبرنگار، حالا شاهد ورود زنان به ورزشگاه‌ها برای تماشای والیبال باشیم. همین گروه معتقدند مسیری که در والیبال طی شد، در فوتبال هم به نتیجه می‌رسد.

علی‌رغم همه فشارهای جدی فیفا بر فدراسیون فوتبال برای ورود زنان به ورزشگاه‌ها، همچنان بعید است که زنان خبرنگار برای بازی‌های لیگ اجازه حضور در ورزشگاه را پیدا کنند. با این حال اما غرض از بیان همه این دوراهی‌های زنانه برای حضور در ورزشگاه‌ها، این است که بگوییم هیچ‌کس نمی‌تواند با قطعیت بگوید که در شرایط فعلی کار درست کدام است؟ پاسخ به این سوال که زنان خبرنگار باید پیش از سایر زنان در ورزشگاه‌ها حضور پیدا کنند یا نه، یک تصمیم کاملاً شخصی است از بین دوراهی مسئولیت حرفه‌ای یا مسئولیت شهروندی؟ هرکدام از این دو راه که انتخاب شوند، قابل احترام هستند و شاید دلایل کافی برای این انتخاب وجود داشته. این دوگانه‌ی ساختگی و بی‌معنا را کمتر کسی در گوشه‌ای از دنیا تجربه می‌کند. به کنایه بخوانید که این هم از جمله خوشبختی و خوشوقتی ماست.

captcha
تازه ها
بیشتر