ورزش ایران / شناسه خبر: 84623 / تاریخ انتشار : 1397/6/20 23:46
|
گفت و گوی اختصاصی با مربی قایقرانی که به اتهام مسائل اخلاقی اخراج شد

جیوگا: برخی برای قایقرانی ایران مثل سم هستند / امیدوارم کارم با فدراسیون ایران به دادگاه نکشد

محسن شادی به راحتی می‌توانست طلا بگیرد/ هر کاری می‌شد کردند تا فراری‌ام بدهند/ از شکست پسرانم رنج کشیدم اما تعجب نکردم/ مربی تیم ملی مثل پینوکیو رفتار می‌کند/ نتایج به جای من حرف می‌زنند

ایران ورزشی آنلاین / آزاده پیراکوه / بعد از اینکه همکاری‌اش با تیم ملی رویینگ ایران به اتهام برخی مسائل از جمله موارد اخلاقی ( که البته برخی مسوولان اینطور گفتند) قطع شد، هدایت تیم ملی هند را بر عهده گرفت و در روزهایی که تیم ملی مردان ایران در بازی‌های آسیایی به نتیجه نرسید، یک طلا و دو برنز را با قایقرانان هندی به رزومه‌اش اضافه کرد تا نقدهایی که پیش روی فدراسیون قایقرانی قرار دارد، پررنگ‌تر شود. البته هندی‌ها هم دنبال نتیجه بهتری بودند و احتمال دارد که جیوگا با این تیم هم دیگر همکاری نداشته باشد اما با این حال تیم مردان هند از تیم ایران بهتر نتیجه گرفته و همین باعث شده نام این مربی رومانیایی باز هم سر زبان‌ها بیفتد. همان مربی که خیلی خوب فضای قایقرانی را می‌شناسد. هنوز دلخور است و در مواردی با ادبیات تندی پاسخ سوال‌ها را می‌دهد. از مبلغ باقیمانده قراردادش می‌گوید و احتمال شکایش برای گرفتن حق و حقوقش. نیکولا جیوگا معتقد است اگر تیم ملی رویینگ ایران درست هدایت می‌شد، می‌توانست دربازی‌های آسیایی در همه ماده‌ها برای مدال و چه بسا طلا بجنگد اما این فرصت به راحتی از دست رفته است. البته او از ایران رفته و طبیعی است که امروز بگوید اگر او می‌ماند، تیم ملی ایران نتیجه بهتری می‌گرفت اما نمی‌توان از مواردی که می‌گوید چشم پوشی کرد. به همین خاطر بعد از بازی‌های آسیایی او به سوالاتی درباره تیم ملی ایران، هند، باقی‌مانده مبلغ قراردادش با ایران و... توضیحاتی می‌دهد که البته بخشی از این صحبت‌ها آنقدر تند است که کمی تلطیف می‌شود و پیش رویتان قرار می‌گیرد.

 ارزیابی‌تان از عملکرد تیم ملی ایران در بازی‌های آسیایی چیست؟

من سال گذشته خیلی خوشحال بودم. به پسرانم کمک کردم تا صاحب مدال طلا شوند و این برای من خیلی دردناک است که آنها امسال هیچ مدالی را به دست نیاوردند. البته قابل پیش بینی بود که چنین شرایطی اتفاق می‌افتد. آیا کسی هست که پیش از بازی‌ها به کسب نتیجه این تیم زیر نظر طاهر امیدوار بوده؟

سطح رقابت‌های قایقرانی را در بازی‌های آسیایی چطور دیدید؟

با اینکه رویینگ در آسیا هر سال در حال رشد است، استراتژی فدراسیون قایقرانی ایران به سمتی می‌رود که این کشور در بخش مردان روینگ با استفاده از مربیانی که قبلا خود را ثابت کرده‌اند، حتی موفق به کسب یک مدال برنز نمی‌شود. 

وقتی در ایران بودید رابطه خوبی با بچه‌ها داشتید. مسابقات‌شان را در اندونزی پیگیری می‌کردید؟

من در طول بازی‌ها به خاطر اینکه پسرانم نتیجه نگرفتند و به هیچ موفقیتی نرسیدند، رنج زیادی را تحمل کردم. اما متعجب نشدم. مربیان ایرانی و چینی تیم ملی رویینگ ایران، خیلی قبل تر خود را ثابت کرده بودند. این مربیان طوری پسران ایران را آماده کرده بودند که آنها با اختلاف زیاد و با چند ثانیه فاصله از نفرات برتر از خط پایان گذشتند. در حالیکه همین سال گذشته و در رقابت‌های قهرمانی آسیا، ورزشکاران تحت فرمان من، چند مدال با ارزش به دست آوردند اما همین قهرمانان در بازی‌های آسیایی تا رده نهم تنزل کردند بدون اینکه هیچ کدام‌شان به طلا برسند. نتایج به خوبی حرف می‌زنند و نیاز نیست من چیز بیشتری بگویم. فقط نمی دانم آیا کسی خود را مسوول از دست رفتن این فرصت می‌داند. تجربه مربیگری من و شناختی که از قایقرانان ایران دارم، می گوید این تیم می توانست در چهار وزن مردان و سه وزن دختران برای طلا بجنگد و بچه‌های ایران شانس داشتند. اگر من هدایت تیم ملی ایران را بر عهده داشتم، حتما استراتژی دیگری را در نظر می گرفتم تا این مدالها به این راحتی از دست نرود. همه تمرکزشان را روی محسن گذاشته بودند و این با روح یک کار تیمی در تضاد است. باید روش دیگری پیش گرفته می‌شد تا هم محسن بدون فشار کارش را انجام دهد، هم بقیه بچه‌ها توان واقعی‌شان را نشان دهند. در حالیکه شرایط به گونه‌ای پیش رفت که هیچ کدام‌شان نتوانستند بهترین نمایش خود را داشته باشند.

در مورد طاهر کبوتری نکته ای را گفتید. بیشتر توضیح می‌دهید.

بررسی نتایج یک جستجوی ساده نیاز دارد. مربی ایران من را یاد پینوکیو می‌اندازد چون خیلی وقت‌ها شبیه او رفتار می کرد. او دنبال این بود که از کنار ورزشکاران و مدال‌شان در بازی‌های آسیایی به جایزه برسد و به همین خاطر چیزهایی را گفت که واقعیت نداشت.

درباره روزهایی که در قایقرانی ایران گذراندید، صحبت می‌کنید. در آن مقطع از برخی چهره‌ها از جمله دبیر فدراسیون ، تعدادی از مربیان داخلی برخی دیگر گلایه‌هایی داشتید.

من در مصاحبه دیگری با شما هم این را گفتم که اتهام‌هایی زده شد که عجیب بود. حالا نمی‌خواهم درباره خودم حرف بزنم. اما بعد از مدتی کار در قایقرانی ایران، به این نتیجه رسیدم که برخی افراد  برای قایقرانی ایران سم هستند و به خاطر حمایت این افراد از سوی افرادی که پست مهمی دارند، رویینگ ایران در بازی‌های آسیایی افت کرد. در آن مقطع اقای مرادی طرف افرادی بود که علیه من اقداماتی انجام می‌دادند و با حمایت‌هایش راه را برای آنها باز کرد. وقتی تمام تمرکز فدراسیون قایقرانی روی دو ورزشکار و یک مربی می‌شود، خب طبیعی است که نتیجه بهتری به دست نمی‌آید. در حالیکه باید همه ورزشکاران با هم یک هدف را دنبال کنند. سیاست‌گذاری برای ساختن یک تیم این‌ است که بچه‌ها در آب برای بهتر بودن با هم رقابت کنند و حتی دشمن باشند، اما در بیرون از آب با هم خواهر و برادر باشند. اینگونه است که می‌توان یک خانواده رویینگ ساخت در حالیکه من چنین چیزی را حس نکردم.

پس از نظر شما یکی از مشکلات رویینگ ایران این بود که همدلی وجود نداشت؟

بزرگترین مشکل تیم ملی ایران این بود که نفر اول تیم ملی و تصمیم گیر اصلی، باور نداشت که همه بچه‌ها فرصت مدال آوری دارند و باید به یک میزان به آنها توجه کرد. فدراسیون همه پولش را روی دو شانس شرط بندی کرد.  محسن شادی و نازنین ملایی. در حالیکه بقیه بچه های ایران هم توانمندند.

به محسن شادی اشاره کردید. به نظرتان تغییر وزن محسن باعث این نتیجه شد؟

محسن می توانست، می تواند و خواهد توانست که هر زمانی در آسیا به مدال برسد؛ چه در سبک وزن، چه در سنگین وزن. او به مربی با دانش کافی نیاز داشت تا هدایتش کند. وزن کم کردن مشکل شادی نبود. اما از دست دادن توان ذهنی و بدنی، دلیل نتیجه باورنکردنی محسن شادی بود.  رومانیایی ها یک ضرب المثل دارند که اگر بخواهم لغت به لغت برایتان بگویم این می‌شود:" وقتی مغزی نباشد، وای به حال پاهای شما." حالا من یک سوال دارم. چرا در رویینگ ایران فقط درباره شادی سوال می‌شود؟ ایران پسران قوی زیادی دارد که برای من کار کردن با انها فوق العاده بود. کسی که مربی این پسرها هست، فقط کافیه از انها بخواهد که در آب با هم مبارزه کنند. این رقابت به هر مربی کمک می‌کند تا بهترین نفر را پیدا کند. بهترین نفری که شایسته حضور در هر رقابت سطح بالایی است. من باز هم تکرار می‌کنم؛ تیم ملی ایران در بخش مردان در چهار ماده شانس کسب مدال طلا داشت و این فرصت خیلی راحت از دست رفت. یا مثلا دختران در رویینگ سبک وزن چهار نفره شانس رقابت برای مدال در قهرمانی جهان را دارند، آیا نباید بتوانند از پس تیمی در آسیا برآیند، آنهم نه یک تیم درجه یک؟  ضمن اینکه دو مدال طلای دیگر هم برای دختران مسلم بود. اما به دست نیامد. اینها سوالاتی است که باید پرسیده شود و دلیلش بررسی شود که چرا چنین اتفاق هایی افتاده است.

آینده رویینگ ایران را با این شرایط چطور پیش بینی می‌کنید؟

کسی دقیق نمی داند چه می‌شود اما می توان آینده نزدیک را دید. سال دیگر، رقابت‌های جهانی رویینگ برگزار می‌شود؛ اولین فرصت برای انتخابی المپیک 2020 توکیو. حالا سوال من اینست که آیا برنامه ریزی و سرمایه گذاری در ورزش ایران برای این مسابقه شده است تا این فرصت از دست نرود؟ دختران و پسران رویینگ سوار ایران توانایی دارند که به آنها اجازه می‌دهد با ورزشکاران بهترین کشورها در دنیا رقابت کنند اما به شرطی که در مسیر درستی هدایت شوند و برایشان برنامه‌ریزی صورت گیرد. اینها را باید فراتر از آسیا دید اما شرایطی برایشان پیش می‌آید که در بازی‌های آسیایی هم نمی‌توانند بهترین نمایش را داشته باشند.

کمی برگردیم به عقب. زمانی که به واسطه برخی اتهام ها از ایران رفتید، فدراسیون عنوان کرد، منتظر پاسخ شماست و بعد دیگر خبری نشد.

آنها هر کاری می‌توانستند انجام دادند تا مرا از ایران در سریع‌ترین زمان ممکن فراری دهند.

پول باقیمانده قراردادتان را گرفتید؟ یعنی فدراسیون با شما تسویه حساب کرد؟

 آنها به شرایط قرارداد پایبند نبودند. آیا کسی هست که با این روش ناآشنا باشد و از این گفته من شگفت زده شود؟ قطعا نه. من می‌توانم با ایمیل‌هایی که به من زده شده و توافقی که صورت گرفته، ثابت کنم که فدراسیون چطور به توافقش پایبند نبوده است. فدراسیون ایران ایمیلی به من زد و اعلام کرد:« دپارتمان مالی ما مبلغی که باید به شما پرداخت شود را محاسبه کرده است. من این ایمیل را ارسال کردم تا به شما اطمینان بدهم که پولتان به زودی پرداخت می‌شود.» این ایمیل که در ساعت 10 و 4 دقیقه صبح روز هشتم نوامبر 2017  زده شده نشان می‌دهد که فدراسیون چند ماه قبل چه وعده‌ای به من داده است.

و الان چند ماه از تاریخی که می گویید، گذشته است.

من همچنان  باور دارم که آقای امینی به حرف و قراردادی که امضا کرده، احترام می گذارد. اینکه با مربی قرارداد منعقد شود و بعد پولش داده نشود، مصداق بارز دزدی است. اما فعلا به مرحله ای نرسیده ام که بگویم فدراسیون قایقرانی چنین نیتی دارد. هنوز زمان هست و امیدوارم حقوقم پرداخت شود تا کار به شکایت و جریمه احتمالی نرسد. فدراسیون ایران در تاریخ چهارم نوامبر 2017 نامه‌ای به من زده و اعلام کرده که به همکاری با من پایان داده اند. در این نامه عنوان شد که طبق بند 7 قرارداد، پایان همکاری از سوی هر کدام از طرفین از دو هفته قبل باید اعلام شود که با این حساب قرارداد من با فدراسیون ایران 18 نوامبر 2017 به اتمام رسیده است. با این حساب من و فدراسیون ایران 7 ماه همکاری کرده‌ایم که این فدراسیون حقوق شش ماه من را پرداخت کرده است. یعنی از تاریخ 20 آوریل تا 20 اکتبر 2017 حقوق من پرداخت شده است اما از 21 اکتبر تا 18 نوامبر پرداخت نشده که با این حساب من حدود یک ماه از قراردادم را از فدراسیون ایران طلبکارم که رقمی معادل 5 هزار و 800 دلار می‌شود. علاوه بر این موارد دیگری هم وجود دارد که برایتان به طور دقیق باز می‌کنم. قرارداد من و فدراسیون 11 ماهه بود که برای این مدت 6 هفته مرخصی برای من در نظر گرفته شده بود. یعنی 42 روز مرخصی برای 365 روز.  حالا اگر هفت ماه را در نظر بگیریم، من 24 روز هم مرخصی طلبکارم که رقم مربوط به این مدت که از آن استفاده نکردم، 4832 دلار می‌شود که در مجموع من 10 هزار و 632  دلار از فدراسیون ایران طلبکارم. این حساب و کتاب توسط خود فدراسیون هم انجام شده و کاملا مطابق با قراردادم است. امیدوارم کارم با فدراسیون ایران به دادگاه نکشد. چون در این شرایط نه تنها فدراسیون جریمه می‌شود، بلکه پاداشم را نیز باید پرداخت کنند. امیدوارم فدراسیون ایران من را در این مسیر قرار ندهد که حقم را در دادگاه پیگیری کنم.

وقتی به تیم ملی هند رفتید، می‌دانستید که می توانید با این تیم به طلا برسید؟

شما به توانایی من در کار مربیگری شک دارید؟

شک ندارم اما قبل از بازی‌های آسیایی مصاحبه‌ای از شما خواندم که حکایت از مصدمیت و بیماری ورزشکاران تان در تیم ملی هند داشت؟

توان ورزشکاران هندی کاملا با قایقرانان چینی، رومانیایی یا حتی ایرانی متفاوت است. در نتیجه من چاره‌ای نداشتم جز اینکه 30 درصد از فشار و حجم تمرینات را کم کنم تا بتوانم آنها را برای مسابقات آماده نگه دارم، در غیر اینصورت نمی توانستند تا زمان بازی‌ها فشار بالا را تحمل کنند.  حتی در این شرایط بهترین ورزشکاران این کشور، یعنی داشیانت، سوارن و دتو، 50 درصد از فصل تمرین را از دست دادند.  با وجود همه این موانع من تیمی را ساختم که توان کسب چهار تا شش مدال طلا را داشت اما بیماری تنفسی سراغ این تیم آمد.  من توانایی فردی رویینگ سواران هند را به بهترین شکل افزادیش دادم به طوریکه حتی با وجود این بیماری تنفسی توانستیم طلا بگیریم، اگرچه تعدادش چیزی که من می خواستم نبود. می‌خواهید به همکاری با هند ادامه دهید؟

گویا نارضایتی ها هم در فدراسیون هند وجود دارد. آیا به همکاری با این فدراسیون ادامه می دهید؟

 چه کسی می‌تواند با اطمینان درباره آینده حرف بزند. من هند را انتخاب کردم چون می‌خواستم با کسب مدال طلا در بالاترین رده بین کشورهای دیگر در بازی‌های آسیایی قرار گیرم. من دنبال یک پروژه جهانی بودم، نه آسیایی و هند این ظرفیت را داشت و دارد. این کشور یک میلیارد و 342 میلیون و 533 هزار و 850 نفر جمعیت دارد و حضور در تیم ملی هند برای من یک چالش جدید بود که می‌خواستم تجربه کنم. فکر می کردم می توان در این تیم کارهای بزرگی کرد. حالا نمی‌دانم در روزهای آینده چه شرایطی پیش می‌آید.

بعد از قطع همکاری با ایران، هندی‌ها به سراغ شما امدند یا برای این همکاری پیش زمینه‌ای وجود داشت؟

در مارس 2017، فدراسیون هند با من تماس گرفت، آنهم قبل از اینکه با ایران قرارداد امضا کنم. اما چون از ایران پیشنهاد داشتم، تصمیم گرفتم همکاری ام را بار دیگر با این کشور اغاز کنم. من یک همکاری دوباره را با تیم ملی رویینگ ایران شروع کردم چون مطمئن بودم که می‌توانم یک صفحه باشکوه را به رزومه‌ام اضافه کنم اما نمی‌دانستم که خیلی چیزها عوض شده. من در مدتی که در ایران بودم، فهمیدم که شرایط آنطوری نیست که همه دنبال افتخار باشند و هستند افرادی که علاقه‌ ندارند از تیم ملی برای قدم برداشتن در مسیر شکوه قدم بردارند. بعد از دومین همکاری ناخوشایندی که با ایران داشتم، دیگر صبر نکردم و پیشنهاد هند را قبول کردم.

لینک کوتاه خبر
http://www.iran-varzeshi.com/84623
captcha
تازه ها
بیشتر