فوتبال ایران / شناسه خبر: 81570 / تاریخ انتشار : 1397/5/20 18:42
|
از اهواز تا تهران آفت زده‌ایم

موج بی‌فرهنگی در ورزشگاه‌ها / فوتبال نمی‌بینیم

حاشیه شده متن و دیگر متنی وجود ندارد.فوتبالیست از ترس جانش کنار خط نمی‌رود و کمک داور می‌ترسد با هر پرچمی که بالا می رود سنگی سرش را بشکافد.این تمام آن چیزی است که از یک مسابقه لیگ برترمان می خواهیم؟

ایران ورزشی آنلاین /محمد قراگزلو/فقط سه هفته از فصل تازه را پشت سر گذاشته ایم که بی فرهنگی در ورزشگاه های لیگ برتر به اوج رسیده.اخبار فوتبال مان شده سنگ و آتش و خون.فردای لیگ انگار صفحه حوادث روزنامه ها را ورق می زنیم.انگار اینجا چیزی به نام فوتبال و ورزش وجود ندارد.روح ورزش که خراش دیده و جسمش هم به خاک و خون کشیده شده تا دیگر چیزی از آنچه درون ورزشگاه ها به عنوان مسابقه فوتبال می بینیم به چشم مان نیاید.بازی پنجشنبه شب ورزشگاه غدیر را تماشا کردید؟.همان مسابقه ای که نفهمیدیم چرا تعطیل نشد و مسوول مسابقه که از قضا مسوول کمیته برگزاری مسابقات هم بود ترجیح داد تعطیل شدن بازی عواقب بدتری می تواند داشته باشد.فکر می کنید چه کسی می تواند درباره فوتبال حرف بزند و اصلا بگوید پنجشنبه 18 مرداد در اهواز مسابقه ای برگزار شده؟تصور می کنید بعدها از این مسابقه کدام تصویر را به خاطر خواهید آورد؟لازم نیست به ده سال بعد فکر کنید.همین حالا و در فاصله سه چهار روز از این بازی،چند ثانیه ای به لحظات و اتفاقات فوتبالی اش فکر کنید.چیزی به خاطر می آورید؟گل و شادی گل پیشکش.خوب می دانیم نصف بازی های بی کیفیت لیگ مان بدون گل تمام می شود اما اینجا هیچ چیز بوی فوتبال نمی دهد. نه یک تکل جانانه، نه شوتی دیدنی ،نه یک نجات دروازه به یادماندنی.هیچ چیز شبیه فوتبال نیست.حتی وقتی تصویر تلویزیونی روی یکی از دروازه هاست در پس زمینه برخورد بازیکنان و دواندن توپ در زمین،ناخوداگاه حواس ها به ماموران نیروهای ویژه پرت می شود که به سکوها هجوم برده اند تا بلکه آرامش را به ورزشگاه برگردانند.این پرت شدن ،تمام اتفاقی است که در ورزشگاه می افتد .حاشیه شده متن و دیگر متنی وجود ندارد.فوتبالیست از ترس جانش کنار خط نمی رود،مربی جرات کوچ کردن ندارد و کمک داور می ترسد با هر پرچمی که بالا می رود سنگی سرش را بشکافد.این تمام آن چیزی است که از یک مسابقه لیگ برترمان می خواهیم؟

روی سکوها وضعیت ظاهرا بد نیست.در ورزشگاهی که 40 هزار صندلی دارد نیمی از صندلی ها پر شده اند آن هم وقتی دمای هوای خوزستان در ساعات پایانی شب از 45 درجه پایین نمی آید.آمار قابل قبول است و می شود به خاطر این همه علاقمند به فوتبال پز داد و از حضور تماشاگران در ورزشگاه آن هم در این شرایط سخت لذت برد.اما نه،صبر کنید.آنها برای تماشای فوتبال نیامده اند.انگار آنها اهل فوتبال دیدن نیستند و اصلا اتفاقات مسابقه را دنبال نمی کنند.آنها خودشان آمده اند اتفاق را رقم بزنند.باخت و برد تیم شان هم فرقی برایشان ندارد.با ذهنیت منفی و با آمارغلط از یک فیلم جعلی آمده اند تا سنگی بزنند و بروند.اینطوری خشم شان را به بدترین شکل ممکن بروز می دهند چون اهل فروخوردن خشم نیستند و همه چیز را سیاه و سفید می بینند.

می رسیم به تهران.به مسابقه ای که می تواند بهترین بازی هفته مان باشد.باز هم  مساله حضور تماشگران رشک برانگیز است.اول از عشق این همه هوادار که صدها کیلومتر را آمده اند تا حامی تیم محبوب شان باشند لذت می بریم اما فاصله بین لذت و ذلت اینجا نیز بسیار کوتاه است و آنی طی می شود.تماشاگری که سنگ زدن،تخریب فنس و نرده برایش عادی شده و از گرفتن فضای سکوهای رقیب حس اشغال خاک دشمن را دارد،سه ساعت قبل از شروع مسابقه برای گرفتن جای بیشتر می جنگد اما دقیقه 60 ورزشگاه را ترک می کند.حالا فکر می کنید این تماشاگر اصلا برای دیدن فوتبال به ورزشگاه آمده؟ این هوادار دغدغه فوتبال دیدن و لذت بردن از بازی تیمش را در سر داشته؟اصلا چطور چند ساعت قبل از بازی،زمان و عمرش را صرف مسابقه ای کرده که خود مسابقه برایش جذاب نیست؟کجای دنیا این تناقض را پیدا می کنید؟

متاسفیم که بگوئیم سال هاست بخش عمده ای از تماشاگران ورزشگاه های لیگ برتر فوتبال نمی بینند یا اساسا برای فوتبال دیدن به ورزشگاه نمی آیند همان طور که - جوالدوز دست مان است - برخی رسانه ها نیز کاری به فوتبال و اتفاقات فوتبالی درون زمین ندارند و انگار صرفا مامور پوشش دادن و پررنگ کردن اتفاقات غیر فوتبالی هستند.این آفت فوتبال ماست که تماشاگر و رسانه و حتی تیم ها و بازیکنان مان را مشکل دار کرده و هر روز موج این بی فرهنگی بیشتر از قبل تن مان را می لرزاند.لرزشی که وسعتش بیش از فاصله اهواز تا تهران است و اتمسفر تمام استادیوم های لیگ برترمان را در می نوردد.

 

3-670

captcha
تازه ها
بیشتر