ورزش بین‌الملل / شناسه خبر: 81361 / تاریخ انتشار : 1397/5/18 19:04
|

ایران ورزشی آنلاین / مایکل کاکس / تا دو سال قبل، یکی از نقاط قوت لیگ قهرمانان درباره تیم‌ها، بازیکنان، مربی‌ها یا استادیوم‌ها نبود بلکه رقابتی و نزدیک بودن مسابقات بود و اینکه در دوران مدرن هیچ تیمی نتوانسته بود با موفقیت از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کند اما رئال مادرید سه بار پشت سر هم قهرمان شد و حالا لیگ قهرمانان همان الگویی را دنبال می‌کند که در کشورهای اروپایی برقرار است: یوونتوس هفت قهرمانی متوالی دارد، بایرن شش بار پشت سر هم بوندس‌لیگا را برده و پاری‌سن‌ژرمن در پنج تا از شش فصل اخیر لیگ یک در رتبه نخست قرار گرفته. در 9 سال گذشته در تمام 55 کشور اروپا قهرمانی پیاپی رقم خورده جز یکی.

به نظر می‌رسد تکرار قهرمانی در لیگ برتر غیرممکن شده. از فصل 2009-2008 که منچستریونایتد با درخشش کریستیانو رونالدو توانست دو بار پشت سر هم قهرمان جزیره شود که در واقع سومین قهرمانی پیاپی آنها بود، هیچ تیمی نتوانسته دو فصل پشت سر هم قهرمان شود. اگر منچسترسیتی پپ گواردیولا هم نتواند موفقیت فصل گذشته را تکرار کند، یک دهه ناکامی در بالاترین سطح فوتبال انگلیس ثبت می‌شود که در بافت فوتبال مدرن اروپا روند خارق‌العاده‌ای است.
به علاوه، در حالی که در سال‌های اول این 9 سال تیم‌های قهرمان به دفاع از عنوان خود نزدیک می‌شدند اما در سه فصل اخیر تیم قهرمان در فصل بعد حتی در رده مدعیان نیز قرار نگرفته. چلسی، لسترسیتی و چلسی حداقل 10 پیروزی با تیم اول فاصله داشتند که منجر به اخراج ژوزه مورینیو و کلودیو رانیری در میانه فصل شده و تنها آنتونیو کونته توانست تا پایان فصل در تیم بماند.
اختلاف میان مربی‌ها و بازیکنان شاید تا حدی در این ناکامی نقش داشته باشد -مثل مورینیو در چلسی در نیمه دوم سال 2015- اما ملاحظات تاکتیکی نیز نقش پررنگی داشته. چلسی قهرمان در شرایط بحرانی بود که لستر با اتکا به فوتبال مبتنی بر ضدحمله که مالکیت را به حریف می‌داد و بعد از گرفتن توپ با دریبل ریاض محرز و پاس بلند به جیمی واردی به گل می‌رسید، جهان را شگفت‌زده کرد. فصل بعد اما رقبا منطبق شدند و بازی با لستر دیگر سخت نبود.
نامدارترین مربی‌های تازه وارد لیگ برتر، گواردیولا و کونته تاکید زیادی روی ساختار تعریف شده مالکیت داشتند و این یعنی تیم‌های آنها چندان در تغییر مالکیت توپ آسیب‌پذیر نبودند. لستر در برابر سبک بازی آنها به تقلا افتاد.
چلسی کونته در فصل 2017-2016 با سیستم 3-4-3 که تیم را متحول کرد و از میانه جدول به قله دست نیافتنی لیگ رساند، قهرمان شد. اواخر فصل، نیمی از تیم‌های لیگ با این چینش آشنا شدند و دیگر برتری چلسی مشهود نبود.
حتی آرسن ونگر که بیش از 1000 بازی از دفاع چهارنفره استفاده کرده بود، به سیستم 3-4-3 تغییر حالت داد، قابل توجه ترین نتیجه، پیروزی برابر چلسی در فینال جام حذفی بود که مانع از دوبل آبی‌ها شد. گزینه جایگزین کونته 2-5-3 بود که فاقد تحرک لازم در کناره‌ها بود و چلسی فصل قبل به شدت افت کرد.
چالش گواردیولا در حال حاضر سرحال نگه داشتن منچسترسیتی است. او در بارسلونا و بایرن‌مونیخ بعد از قهرمانی با آوردن به ترتیب زلاتان ابراهیموویچ و روبرت لواندوفسکی برای رسیدن به همین هدف تلاش کرد که البته اولی به دلیل تغییر حالت لیونل مسی به 9 کاذب چندان موثر واقع نشد.
تنها خرید مهم تابستانی سیتی محرز بوده که به نظر نمی‌رسد در سیستم 3-3-4 با حضور بال‌های «مناسب» چندان کارآمد باشد. شاید گواردیولا به دنبال جایگزین در سه بازیکن هجومی است مثل اینکه رحیم استرلینگ را بیشتر به‌عنوان 9 کاذب مورد استفاده قرار دهد.
بعید است سیتی سقوطی مثل چلسی یا لستر داشته باشد. در واقع، در بررسی دلایل تیم‌ها برای ناکامی در دفاع از قهرمانی لیگ، منحنی پرفراز و نشیب چلسی را باید عاملی اساسی دانست. جمع امتیازات این تیم در چهار سال گذشته 87، 50، 93 و 70 است که تزلزل و میزان تغییرات آن با هیچ تیم اروپایی قابل مقایسه نیست. قابلیت بازیکنان این تیم برای درخشش زیر نظر یک مربی قبل از آنکه ناگهان علیه او متحد شوند، باعث شده در چهار سال اخیر تکرار قهرمانی اتفاق نیفتد. شاید آن موقع احساس نشد اما یکی از نقاط مثبت فصل فاجعه بار 2016-2015 که مورینیو چهار ماه بعد از تمدید قرارداد اخراج شد، این بود که تیم به رقابت‌های اروپایی صعود نکرد. اگرچه برای اعتبار باشگاه خوب نبود اما روی رقابت‌های داخلی تمرکز کردند و با 93 امتیاز که آن موقع دومین رکورد تاریخ لیگ برتر بود، قهرمان شدند و به فینال جام حذفی هم رسیدند. فصل 2016-2015 لستر هم از این مزیت بهره داشت و همینطور لیورپول دو فصل قبلش با برندان راجرز که با اندکی اختلاف قهرمانی را از دست داد.
در حالی که ناکامی‌های اخیر قابل توجه است، باید یادآوری کرد که در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم هیچ گاه تکرار قهرمانی در دسته اول انگلیس چندان آسان نبوده. لیورپول سلطه‌گر دهه‌های 70 و 80 تنها دوبار موفق به این کار شد و فقط با منچستریونایتد سر الکس فرگوسن این به یک عادت تبدیل شد. از دهه 60 به بعد، فرگوسن بیش از نیمی از تکرار قهرمانی‌ها یعنی 6 مورد را با شیاطین سرخ به نام خود ثبت کرد.
با همه اینها، شانس سیتی برای قهرمانی در اردیبهشت آینده چقدر است؟ گواردیولا در لالیگا و بوندس‌لیگا دو بار از قهرمانی دفاع کرده در حالی که تیم فعلی او مدعی اصلی قهرمانی محسوب می‌شود. اگر قهرمان شوند نخستین بار در تاریخ‌شان خواهد بود و ارزش آن وقتی بیشتر درک می‌شود که توجه کنیم سیتی بعد از قهرمانی سال 2012 با روبرتو مانچینی و قهرمانی سال 2014 با مانوئل پیگرینی دچار افت شدیدی شد هرچند نه اندازه‌های چلسی.
گواردیولا بعید است چنین سیر تنزلی در پیش بگیرد. تیم او بی‌نهایت باانگیزه است و استعداد تنوع تاکتیکی زیادی دارد و نمی‌توان تیم دیگری را در این یک دهه تصور کرد که بیش از سیتی گواردیولا احتمال بردن دوباره قهرمانی را داشته باشد.
لیگ برتر نزدیکی و رقابتی بودن خود را بارها ثابت و این ایده را تقویت کرده که هر تیمی می‌تواند هر تیمی را شکست دهد. ادعای بزرگی است وقتی به تازگی سیتی با کسب 100 امتیاز و اختلاف 19 امتیازی با نزدیکترین رقیبش قهرمان شده بنابراین شاید این تصور به وجود آید که بالاخره یک تیم می‌تواند از قهرمانی‌اش دفاع کند.
از سال 2009 تمام لیگ‌های اروپا شاهد تکرار قهرمانی بوده‌اند حتی لیگ قهرمانان و حتی جام ملت‌های اروپا به لطف قهرمانی اسپانیا در یورو 2012 اما لیگ برتر جایگاه منحصر به فردی دارد. همان کلیشه قدیمی: قهرمانی سخت است و سخت‌تر از آن تکرارش.

منبع: ESPN

 

captcha
تازه ها
بیشتر