ايران ورزشى- صبح ديروز ناصر حجازى در باشگاه استقلال حاضر شد و ساعتى را با فتح الله زاده به بحث و گفت وگو پرداخت. اين جلسه پشت درب هاى بسته انجام شد اما بدون شك حاجى پيش از جلسه با فيروز كريمى مى خواست نقطه نظرات حجازى را در مورد دربى و عملكرد سرمربى بداند، هرچه باشد حاجى و حجازى به هم نزديك تر هستند.
ديروز تعطيل امروز دو جلسه
بازيكنان تيم استقلال امروز شنبه را به استراحت پرداخته و قرار است از فردا با روزى دو جلسه تمرين خود را براى بازى با پگاه آماده كنند. فيروز كريمى به علت فشار بيش از حد دربى اقدام به اين كار كرده، معتقد است كه بازى با پرسپوليس از نظر روحى و روانى بازيكنانش را بيش از حد تحت تأثير قرار داده و لذا آنها نياز به استراحت دارند.
پيروز به جاى كوشكى
فيروزخان چه بخواهد و چه نخواهد نوبت به پيروز قربانى رسيد او كوشكى را در مقابل پگاه در اختيار ندارد و چاره اى ندارد جز اطمينان به پيروز قربانى، بازيكنى كه چند هفته است فيروزخان به او اعتماد و اعتقادى ندارد حال بايد ديد كه پيروز در مقابل پگاه چطور بازى مى كند. او كه از شرايط موجود و برخورد فيروزخان راضى نيست آيا با ميل و رغبت بازى كرده و يا با بى تفاوتى به ميدان خواهد رفت. پيروز و نوازى معتقد هستند كه آنها جزو سوگلى هاى فيروزخان نبوده و پس از پاك شدن محروميت و برطرف شدن مصدوميت هاى آنان نيمكت نشين خواهند شد!
مجيدى در فكر ترانسفر بود!
شنيديم فرهاد مجيدى به دو تيم خواهان او در امارات گفته بود اگر مى خواهيد قابليت، آمادگى و توانايى من را ببينيد منتظر روز دربى باشيد. او به گمان اينكه جزو نفرات ثابت است از موضع قدرت با عرب ها صحبت مى كرد اما او پس از اينكه فهميد در تركيب اصلى نيست روى زمين بند نبود، تلاش، پيغام و پسغام به اين و آن هم شرايط را عوض نكرد و آقا فرهاد با حالت عصبى و با همان شرايطى كه ديديد آمد و رفت تا فيروزخان هر چه سريع تر نسبت به بازگشت بياتى نيا اميدوار باشد.

جواد حسينى
Javad Hosseini
محمد مايلى كهن خواه ناخواه مبدل به گزينه اصلى رسانه ها براى خلق يك جنجال مى شود. او گاهى ميان سكوت مطلق، فريادى مى كشد و بى آنكه بخواهد، به كانون توجه عموم بدل مى شود. مايلى كهن كه انگار از فوتبال ايران در پى يك مدينه فاضله است و هرگز پرچم صلح را بالاى سر نبرده، حالا با خبرگزارى دانشجويان (ايسنا) گفت وگو كرده است. گفت وگويى كه باز هم بوى انتقاد مى دهد و اين بار انگشت اشاره اش به سوى دايى نشانه مى رود. استاد سابق عليه شاگرد موضع گرفته است. مايلى كهن حرف مى زند و ما با او در مورد گفته هايش بحث داريم. اين شايد يك مناظره دورادور و غيرمستقيم باشد.


محمد مايلى كهن در ابتداى كلام به نحوه انتخاب هاى سرمربى تيم ملى اشاره مى كند و مى گويد: «اين حق سرمربى تيم ملى است كه بازيكنان را براساس سليقه خود انتخاب كند ولى بايد قبول كرد كه بازيكنان شايسته ترى در ليگ برتر چون احسان حاج صفى، محمود كريمى، هادى اصغرى، جواد آشتيانى و همچنين بازيكنان شاغل در ليگ دسته اول نظير خدمتكارى وجود داشته اند كه مى توانستند در پست هايى كه ما ضعف داشتيم بهتر عمل كنند.»
***
سخن مايلى كهن كاملا صحيح اما وجود يك مساله ماهيت اين تفكر را زير سوال مى برد، هيچ شكى نيست كه بازيكنان مورد نظر مايلى كهن جزو استعدادهاى نهفته ليگ هستند و چه بسا نفرات ديگرى جزو اين افراد هم باشند كه در ليگ بازى مى كنند اما نامشان در بين دعوت شده ها ديده نمى شود اما اين دليل بر اشتباه سرمربى نمى شود چون طبق استانداردهاى موجود سرمربى تيم ملى تنها مى تواند تعداد مشخصى را به تيم ملى دعوت كند و ناگزير در مرحله انتخاب طبيعتا نام عده اى از ليست بيرون مى ماند، همان طور كه در سال ۱۹۹۷ محمد مايلى كهن برحسب معيارهاى فنى مورد قبول خود نام على اكبر استاد اسدى، مهدى مهدوى كيا و فرهاد مجيدى را در بين دعوت شدگان قرار داد و نفراتى چون مهدى پاشازاده، جواد زرينچه و على منصوريان را پشت خط گذاشت. درست در آن مقطع منتقدان مايلى كهن به وى خرده گرفتند كه بهتر از اين افراد هم وجود داشتند اما وى نام آنها را از قلم انداخته است. محمد مايلى كهن آن روزصاحب راى و انتخاب بود و كسى مانع استفاده وى از حق قانونى اش نشد، امروز هم على دايى اين حق را داراست كه طبق سليقه خود سربازانش را انتخاب كند پس همان طور كه آن روز دوست نداشتيد كسى به شما خرده بگيرد امروز از موضع سرمربى تيم ملى نگاه كنيد.
منتقد بى پرواى تيم ملى نبايد اين اصل را فراموش كند كه هر انسانى مى تواند يك سليقه داشته باشد. پس بايد به سليقه افراد احترام گذاشت تا به سليقه ات احترام بگذارند. فوتبالى ها مى دانند كه مايلى كهن در زمره استعداديابان طراز اول فوتبال است اما اين شاخصه هم دليل نمى شود كه ما در مقطع فعلى دايى را به دليل نحوه انتخابش سرزنش كنيم.


محمد مايلى كهن در قسمت ديگرى از سخنانش به ماجراى دو شغله بودن دايى ايراد مى گيرد: «مربيان تيم ملى فقط بايد به تيم ملى فكر كنند چرا كه دو شغله بودن سرمربى مى تواند لطمه بزرگى به تيم بزند كه به هيچ وجه شوخى بردار نيست. سرمربى تيم ملى نمى تواند همزمان هم به بازيهاى ليگ داخلى، هم به باشگاه هاى آسيا و هم به تيم ملى فكر كند چرا كه اجبارى در پذيرش اين مسووليت براى او وجود نداشته و بايد وقت گذاشت و تمام مسووليت ها را برگردن گرفت. با اين حال فكر مى كنم هنوز مربيان تيم ملى به اهميت اين موضوع پى نبرده اند و اگر تيم نتيجه نگيرد ممكن است آن را بر گردن نبود فرصت كافى و عدم بازيهاى تداركاتى بيندازند.»
***
در صحت اين كلام هيچ ترديدى نيست اما سوال اينجاست كه آيا رطب خورده مى تواند منع رطب كند؟ بى شك اگر اين كلام بر زبان جلال طالبى يا برانكو ايوانكوويچ منعقد مى شد مى توانستيم آن را بجا بدانيم اما افرادى چون محمد مايلى كهن، امير قلعه نويى و منصور پورحيدرى نمى توانند منتقدان خوبى براى پديده مربى دو شغله براى تيم ملى باشند چون اين دسته از مربيان در زمان فعاليت جملگى در رديف مربيان دو شغله بودند. جناب مايلى كهن مزيد اطلاع مى گويم آيا از ياد برده ايد كه در زمان هدايت تيم ملى اميد كه مصادف شد با مربيگرى شما در همين تيم سايپا، در پاسخ به سوال خبرنگارى كه شما را به دليل دو شغله بودن مورد نقد قرار داد چه پاسخى داديد؟ شما آن روز با اين لحن دليل اين اتفاق را توجيه كرديد: «من كارمند سازمان تربيت بدنى هستم و حقوق كارمندى دريافت مى كنم، مگر با حقوق كارمندى مى توانم خرج زندگى بدهم. مربيگرى تيم ملى براى من يك عشق است، نه پولى گرفتم نه خواهم گرفت.»
حرف آن روز شما كاملا درست بود اما به راستى عدالت و انصاف اينگونه حكم مى كند كه شما امروز كه خارج از گود حضور داريد با همان اشكالى كه آن روز خود شما را هم شامل مى شد دايى را بكوبيد. جناب مايلى كهن اگر امروز جلال طالبى اين حرف را مى زد اصلا نمى توانستيم به او خرده بگيريم چون او در شرايطى كه مى توانست به شكل همزمان هدايت تيم بهمن را در اختيار بگيرد و به عنوان مدير فنى تيم ملى هم فعاليت كند اما براى سوء استفاده نكردن برخى افراد بهمن را رها كرد تا مدير فنى تيم ملى  شود كه ايوويچ سرمربى آن بود. شايد امروز محمد مايلى كهن شرايط فعلى را با شرايط زمان خود متفاوت بداند اما بدون شك دفاعيه دايى هم منطقى است، او بارها در اين باره توضيح داده كه سايپا را به خاطر منافع شخصى نمى خواهد بلكه تنها به دليل احساس دين به اين تيم قصد دارد در اين شرايط همراه سايپا باشد.
كودكان ديروز و نوجوانان امروز اين مرز و بوم از محمد مايلى كهن چهره اى با تقوا سراغ دارند كه مى تواند الگوى مناسبى براى آينده آنها به حساب آيد اما طرح اين مسائل مى تواند دليلى شود براى تغيير الگوى اخلاقى نوجوانان ما، چون در كتاب هايشان خوانده اند: «رطب خورده نمى تواند منع رطب كند.»

سرمربى سابق تيم ملى با انتقاد از برخوردهاى سرمربى تيم ملى كه امروز بهانه اصلى منتقدان دايى شده است، مى گويد: «تيم ملى ارث پدرى كسى نيست كه هيچ كس نتواند در مورد آن صحبت كند؛ متاسفانه شرايط اكنون طورى شده كه انگار كسى حق ندارد تيم ملى را نقد كند. انتقاداتى كه با غرض و مرض باشند بحث جدا دارند ولى كارشناسان فوتبال حق دارند تا درباره تيم ملى صحبت كنند و برخورد آنها بايد با آرامش باشد و با آغوش باز از آنها استقبال كرد. معنى اسطوره بودن، قلدر مآبانه برخورد كردن، نپذيرفتن نقدها و عبور از چراغ قرمز نيست بلكه اسطوره يعنى در خدمت كشور بودن و پذيرفتن منطق آن هم با متانت.
وقتى خبرنگارى از سرمربى تيم ملى درخصوص عدم دعوت مهدوى كيا به تيم ملى سوالى مى پرسد، او نبايد برافروخته شود و از الفاظى كه در شان سرمربى تيم ملى كشور نيست، استفاده كند و به نوعى به خبرنگار توهين كند. همه مى دانيم كه سوابق مهدوى كيا در بازيهاى بوندس ليگا و گلزنى در آنجا بهتر از على دايى است. پس نبايد اكنون كه دايى سرمربى تيم ملى شده برابر اين سوال اينگونه موضع گيرى كند البته اگر سرمربى بگويد كه فلان بازيكن در تفكر تاكتيكى من براى تيم جايى ندارد، يك بحث جداست كه منطقا مى توان آن را قبول كرد.
محمد مايلى كهن با بيان اين جملات در مصاحبه تند و تيز خود ثابت مى كند كه گذشته را به كلى فراموش كرده است اما مى خواهيم او را به سال ۱۹۹۷ ببريم، در آن مقطع جواد خيابانى مجرى برنامه آخرين روز هفته با ورزش در يكى از آيتم هاى برنامه خود ۹۰ دقيقه با سرمربى تيم ملى گفت وگو كرد. در آن برنامه خيابانى در لابه لاى سوالات خود از حاجى مايلى پرسيد چرا على دايى به تيم ملى دعوت نشد؟ كه جناب سرمربى با لحن خاص خود در رسانه ملى اعلام كرد: «تا روزى كه على دايى از من معذرت خواهى نكند نمى تواند به تيم ملى برگردد.» مجرى برنامه زمانى كه دليل اين امر را جويا شد، اين توضيح را شنيد: «على دايى در بازى مقابل سوريه در تهران زمانى كه متوجه شد قرار است ۶۰ دقيقه بازى كند با صراحت گفت بهتر است بازى نكنم به همين دليل او را كنار گذاشتيم.»
شما از سوى افكار عمومى به خاطر اين تصميم مورد تقدير قرار گرفتيد اما به ياد داريد روزى كه يك خبرنگار (ع- ر) درباره علل دعوت نشدن دايى شما را سوال پيچ كرد چه واكنشى نشان داديد.
با اينكه حركت شما به دور از منطق بود اما باز هم منتقدان با انصاف حق را به شما دادند چون شما حق انتخاب داشتيد اما امروز شما ديگر حاشيه امنيت آن روز را نداريد كه براى سرمربى تيم ملى خط و خطوط مشخص كنيد. جناب مايلى كهن شما خوب به خاطر داريد كه واقعيت چيست پس دليل اين همه هياهوى كاذب براى چه هدفى است. امروز شما يعنى محمد مايلى كهن سرمربى تيم ملى را زير گيوتين مى بريد كه چرا نفراتى چون مهدوى كيا در ليست تيم ملى جا ندارند و دايى درباره آنها با خصومت حرف مى زند ولى خود شما روزگارى در فوتبال ملى ما روى نام هايى چون مجتبى تقوى، امير قلعه نويى و حميد درخشان خط قرمز كشيديد تا جوان هايى مثل مهدوى كيا ۱۷ ساله، على موسوى ۱۷ ساله، فرهاد مجيدى ۱۹ ساله، سيروس دين محمدى ۲۱ ساله، مهرداد ميناوند ۲۱ ساله و خداداد عزيزى ۲۲ ساله را به تيم ملى بزرگسالان دعوت كنيد. در تيم سايپا كاشف استعدادهايى چون مسعود شجاعى، محسن خليلى و جواد كاظميان بوديد، همين طور در تيم اميد مهرزاد معدنچى و ايمان مبعلى را رو كرديد، آن روزها منتقدانى مثل امروز شما محمد مايلى كهن را به خاطر جوانگرايى سرزنش كردند و از خط خوردگان پا به سن گذاشته دفاع كردند، درحالى كه شما به شدت رنجيده خاطر شديد چون به هدف خود اعتقاد داشتيد. پس امروز نمى توانيد دايى را به خاطر استفاده از مهره هايى چون غلام نژاد، هاشم بيك زاده، رضا خالقى و ميلاد زنيدپور به جاى مهدوى كيا، هاشميان و ديگر لژيونرها مورد عتاب قرار دهيد.
انصاف و وجدان حكم مى كند مرد با تقواى فوتبال ايران همانند هميشه واقع بين باشد، محمد مايلى كهن همان طور كه در مقابله با امير قلعه نويى صاحب حق بود، حمايت شد ولى اين بار نقد مى شود تا مشخص شود دموكراسى فوتبالى هميشه پا برجاست.

پيام يونسى پور
Payam Younesipour

كافى است تا از امير قلعه نويى پيرامون آنچه او به آن دست نيافته است سوالى بپرسيد. دهان باز كردن و زبان چرخاندن او در كمتر موقعيتى دلنشين و گيرا جلوه مى كند. ادبياتش مقلد گويش منسوخ دهه هاى ۳۰ تا ۴۰ خورشيدى مى شود و با كج خنده اى نه چندان دلنشين مى كوشد همه چيز را له خويش و عليه موضع مقابل نشان دهد. گاهى پرده ها را مى درد و گاهى خود را همه كاره فوتبال ملى ايران معرفى مى كند.
گويش امير قلعه نويى نه منحصر به فرد است و نه ستودنى اما بر مذاق خويش و يا اطرافيان محدود و معدودش چنان خوش مى نشيند كه او را وادار كند دوباره و چندباره بر همان روال حركت كند. آنچه از امير قلعه نويى به عنوان يك مربى مى بينيم در تضاد مطلق است ... شايد به لحاظ فنى و وام گرفتن از دانش اطرافيانش توانايى هايى هم داشته باشد اما در واقع در محيط بيرونى هيچ گاه نمى كوشد تشخص يك رهبر و اول شخص را در خود حفظ كند. آنچه مسبب نگارش اين مقال مى شود، حمله دوباره او به سرمربى كنونى تيم ملى است.

يك مرد محبوب يا يك تكيه گاه؟
به اين جملات دقت كنيد: «من چهار ماه است كه در كرمان هستم و اين را براى اولين بار مى گويم، اگر آقاى پورصمد در باشگاه مس كرمان بماند، من هم براى فصل آينده در اين تيم خواهم ماند.»
امير قلعه نويى مسلما باز هم در تلاش است پايگاهى مستحكم را در ميان مديريت باشگاه به دست آورد. او درست مثل زمانى كه در استقلال مربيگرى مى كرد و همه شرط و شروطش براى بقا را به حضور دكتر قريب منوط مى دانست، حالا در كرمان هم همان رويه را برمى گزيند. هرچند ادعاى قلعه نويى درست پيرو مكتبى است كه در فوتبال ايران توسط پروين پى ريزى شد. پروين امروز با عابدينى «دست يا على» مى داد و فردا قراردادش را با زم و ميرزايى امضا مى كرد. قلعه نويى هم قريب را واسطه بقا در استقلال مى دانست ولى با حضور مقداد نجف نژاد با هر قيمتى وارد باشگاه شد و سمت گرفت.
در فدراسيون فوتبال هم قلعه نويى پايگاه مشخص خود را داشت. او كيومرث هاشمى را برگزيد و تا زمانى كه تكليف سرمربيگرى تيم مشخص نشده بود، حضورش در تيم ملى را مشروط به حضور و همكارى معاون اول رييس سازمان تربيت بدنى مى دانست. آيا شيوه او براى ورود به يك مجموعه يا بقا در پست سرمربيگرى را مى پسنديد و معقول و منصفانه مى دانيد؟!
باور و پذيرش ذهنى ادعاى جناب سرمربى مس كرمان در مورد پاختاكور- كه فقط از سوى خودش و دستيارش مورد تاييد قرار گرفت- به عهده جامعه فوتبال است و اگر بپذيريم كه فرض محال براساس قوانين رياضى، محال نيست و او را در ازبكستان ببينيم، آن گاه چه كسى در باشگاه پاختاكور به مرد محبوب و تكيه گاه وى تبديل خواهد شد؟!

ببخشيد ... شما؟!
مطمئنا از زبان او بارها و بارها شنيده ايد كه در اعتراض به منتقدانش مى گفت: «به من هرگز فرصت ندادند!» و اين دقيقا درحالى است كه سرمربى كنونى مس در روزهايى كه سكان هدايت تيم ملى را در دست داشت، به شكل قابل توجهى مورد حمايت رسانه ها قرار مى گرفت. او تا پيش از حذف از گردونه رقابت هاى جام ملت هاى آسيا هرگز مورد هجوم هيچ منتقدى قرار نگرفت و حمايتى بى بديل را در پس فعاليت هايش ديد اما همين مرد، زمانى كه على دايى را سرمربى تيم ملى مى بيند، از آغاز كار به او حمله مى برد و مدعى مى شود جايگاه او در اختيار دايى قرار گرفته است!
مى توانيم از امير قلعه نويى بپرسيم با كدام ادله خود را بر حق مربيگرى در تيم ملى مى داند؟ يك بار قهرمانى (پس از سه سال مربيگرى) با استقلال شايد تمامى برهان قاطع اين مربى باشد. قلعه نويى احتمالا به اعداد و ارقام روى مى آورد و مدعى مى شود مقابل ضعيف ترين كره تاريخ چند تعداد كرنر به روى دروازه حريف ارسال كرده است اما مسلما با اين عقيده موافق خواهد بود كه اگر در زمان مربيگرى خودش كسى لب به انتقاد از او باز مى كرد، وحشتناك ترين حملات شفاهى را متوجه اش مى كرد. مثل زمانى كه با محمد مايلى كهن دچار يك دعواى توهين آميز در برنامه زنده تلويزيونى شد و اگر متانت مايلى كهن و پايين آمدن او از موضعش نبود، شايد از روى آنتن حذف مى شد!
قلعه نويى حالا مى گويد: «بايد از كسانى كه دايى را انتخاب كردند خواست كه جوابگوى ناكامى باشند!» اين درحالى است كه هيچ گاه كسى از مردانى كه قلعه نويى را بر مسند سرمربيگرى تيم ملى نشاندند تا او با بيش از ۱۰ كمك مربى و آناليزور و بدنساز و همراه در جام ملت ها يك ناكام مطلق لقب بگيرد توضيح نخواست. كسى داريوش مصطفوى را محكوم نكرد و از او نپرسيد چرا بايد با روش «من درآوردى» خرد جمعى براى تيم ملى مربى برگزيد! اما امير از كدام فاجعه حرف مى زند؟ عقب افتادن مقابل ازبكستان؟! تساوى اجبارى و التماسى مقابل چين؟ شكست دادن مالزى به آن شكل؟! يا بازى نااميد كننده مقابل كره چگونه از ذهنش پاك شده است؟ قلعه نويى تساوى مقابل كويت (و دو بار پيش افتادن) را شكست مى خواند و در يك فراخوان عمومى، مسوولان فدراسيون را دعوت به پاسخگويى مى كند؟!
شايد بهتر است قلعه نويى برخلاف آنچه به زبان مى آورد، در خلوت خود كمى منصفانه انديشه كند و به يك نتيجه ايده آل برسد. آنچه وى به زبان مى آورد از منطق گريزان است.
بابا! تو ديگه كى هستى!
حمله دوباره به كميته انتقالى يعنى نبش قبر، يعنى بازگشت به عقب، شايد در خوش بينانه ترين حالت يعنى درجا زدن و البته يعنى احقاق حق ناعادلانه از فوتبال ملى! امير قلعه نويى اما در جالب ترين اظهار نظر با افتخار مى گويد: «باعث افتخار من است كه مرا پروين كوچك ناميده اند!» و اين اول بارى بود كه قلعه نويى پس از تمامى الگوبردارى هاى مستقيم اش از شيوه گويش، نوع راه رفتن، شيوه دوستيابى، برقرارى ارتباط با بازيكن و اهالى فوتبال، نشستن و برخاستن و حتى در غذا خوردن و آشاميدن على پروين، خود را يك «پروين كوچك» لقب داد ولى حال سوال اينجا پيش مى آيد كه امروز و پس از سال ها تلاش پرسپوليس براى عبور كردن از نام على پروين، اين فوتبال ديگر چه نيازى به يك «پروين كوچك» يا به عبارتى «پروينك» دارد؟!
بهتر است اگر قلعه نويى شيوه هاى رفتارى پروين را تقليد مى كند، نوع حمايت و پشتيبانى اش از جانشينان خود و يا جوان ها (مثل خود على دايى) را هم ببيند.
انگار بهتر است براى امير قلعه نويى عزيز كه در مس خوب نتيجه مى گيرد و اما هر آنچه به دست مى آورد را با رفتار شفاهى اش لگدمال مى كند، كلاس مربيگرى اروپايى درنظر گرفت. چند روزى سفر به اروپا و انداختن عكس هاى يادگارى كنار مربيان نامى اروپا آن قدر برايش لذت بخش خواهد بود كه چند وقتى فراموش كند با حرف هايش جو فوتبال ملى ايران را به التهاب برساند! يك كلاس لازم است، با چند مربى اروپايى و يك موبايل دوربين دار!

على قراخانلو
Ali Gharakhanloo

من هنوز به عمق دربى پى نبرده ام و نمى دانم كه اين بازى از چه ميزان حساسيت و استرس برخوردار است اين عين حرف هاى فيروز كريمى در ۴۸ ساعت مانده به دربى است. او كه از اول ادعا داشت با اقتدار آمده و در راه ترويج افكار و اميال خود در مسايل انضباطى و تاكتيكى تيم با هيچ كس تعارف ندارد در آستانه دربى دچار چند خطا و لغزش شد. فيروز كريمى هرچه به آغاز دربى نزديك تر مى شد انعطاف و نرمش بيشترى از خود نشان مى داد و اين نرمش يا به نوعى عقب نشينى از اصول تا بدانجا پيش رفت كه برخى از جلسه مشورتى براى چيدمان تركيب استقلال مقابل پرسپوليس را دادند.
تلقين اين باور غلط كه اين ديدار حساس بوده و نياز به حضور با تجربه ها دارد باعث شد تا او على منصوريان را نه از روى اهداف تاكتيكى بلكه براى توازن تجربه وسن و سال و به اصطلاح نوعى ياركشى براى دعوا به ميدان فراخواند. گرچه از درون باشگاه همه اين فرضيه را ردكرده و معتقد هستند كه خواست خود فيروزخان بوده كه يك بزرگ تر از ابتدا در داخل تركيب باشد و حالا فيروز كريمى پس از گذشت سه روز از بازى بايد پاسخ اين سؤال را بدهد كه چرا تسليم خواسته هاى بيرونى و جو حاكم بر اردو شده است؟ چه او اگر با افكار و اهداف و گرايشات تركيب را وارد زمين مى كرد چه بسا اگر مى باخت هم به عنوان يك مربى اصولگرا معتقد به افكار حرفه اى مورد تكريم بود.
بعد از بازى كردن دور از انتظار منصوريان بايد به نيمكت نشينى ناصر حجازى اشاره كرد شايد در نگاه اول اين باشد كه حضور او در روى نيمكت باعث شارژ روحى، بالا بردن انگيزه بازيكنان و مثلا وزن نيمكت آبى پوشان شده باشد اما باز هم مى دانيم كه فيروز كريمى و ناصر حجازى دو مردى هستند كه با دو خطوط فكرى متضاد كار مى كنند و اين تناقض و تضاد بدون شك بر شالوده و پيكر تيم اثر منفى مى گذارد.
در هر حال فيروز كريمى در نخستين ديدار خود در دربى گرچه نباخت اما اكثر آنهايى كه روحيات و اخلاق او را مى دانند به اين مهم رسيدند كه او هم در اين بازى بزرگ تحت تأثير قرار گرفت، شايد اگر خود و افكارش در تيم تسرى پيدا مى كردند استقلال بهتر از اينها نتيجه مى گرفت همانطور كه حالا رگه هايى از پيشرفت و انسجام را درتيم مى بينيم، او و تيمش در جاده پيشرفت و هماهنگى قرار گرفته اند و نبايد اجازه بدهد كه ديگران وارد حريم او شده و افكار او را دچار خدشه و لرزش كنند.