اين ۳ نفر كه گروه داورى اسپانيايى را تشكيل داده بودند ۴ سال است كه به صورت تيمى در اسپانيا به قضاوت مشغولند. در اين بازى مشخص شد كه تكنولوژى استفاده از سيستم هاى بى سيم و پيجينگ چقدر مى تواند به داوران و اداره مسابقه كمك كند.
ادواردو ايتورالد كه در ايران به گونزالس مشهور شد دربى تهران را در حالتى قضاوت كرد كه سعى داشت ۱۵ دقيقه اول را مديريت كرده، ۱۵ دقيقه دوم را به دادن اخطار براى متقاعد كردن بازيكنان روى آورد و ۱۵ دقيقه سوم نيمه اول را مجدداً به اخطار دادن بگذراند. او به درستى در دقيقه ۲۴ در تجمعى از بازيكنان خطاى هند نيكبخت را كه توپ را با دست استپ كرده بود يا خود ديد يا از طريق كمكش به وسيله گوشى متوجه شد و اين گل غيرقانونى را به درستى مردود اعلام كرد.
او در نيمه اول ۲۲ بار خطا اعلام كرد و ۴ بار كارت زرد داد اما تصميمات او براى اغلب خطاها كاملاً صحيح بود. در نيمه دوم تأخير ورود استقلال به زمين كار غيرحرفه اى مسؤولان اين تيم را نشان مى داد. داور دقيقه ۵۱ به درستى متوجه شد كه سپهر حيدرى مدافع پرسپوليس دقيقا توپ مهاجم استقلال را به كرنر فرستاده است. دقيقه ۶۱ داور به دليل اينكه برهانى خود را به زمين انداخت و دست به تمارض زد به او يك اخطار داد. اخراج مرفاوى نيز حاصل تماس هاى آلونسو با داور مسابقه بود كه لازم نبود هيچ گاه منطقه فنى را ترك كند. اميد روانخواه كه به دليل تأخير در خروج اخطار گرفت نشان داد كه اين همان داورى است كه در سال گذشته در اسپانيا بيشترين اخطارها را داده است.
در دقيقه ۷۴ كمك داور اول، بازى سريع برهانى را به اشتباه آفسايد اعلام كرد.
در مجموع دقايق بازى اما شانس داور اسپانيايى اين بود كه در محوطه جريمه اتفاق مشكوكى رخ نداد.
استقلال هم كه با پيراهن دو رنگ (سفيد و آبى) وارد زمين شده بود به دليل اختلاف و فاصله زياد بين رنگ جلو و پشت سر، هارمونى رنگ مسابقه را بهم زده بود. داور اسپانيايى در مجموع با صلابت اسپانيايى و به شيوه اى ايرانى قضاوت كرد.

بازى استقلال - پرسپوليس در نيمه اول شرايط خوبى نداشت. پرسپوليس با همان تركيب هميشگى (۱-۳-۲-۴) به ميدان آمد و استقلال هم با چينش (۱-۵-۴) مقابل پرسپوليس قرار گرفت. نيمه اول احتياطى كه ۲ تيم در پيش گرفته بودند حرف اول را مى زد. هر ۲ تيم ترجيح مى دادند بازى محتاطى ارايه كنند و با حفظ نتيجه و شرايط بازى از موقعيت ها استفاده كنند. به واسطه همين، بازى در نيمه اول كم تحرك بود و اتفاق شاخصى نيفتاد چرا كه هر ۲ تيم انتظار اشتباه حريف را مى كشيدند بلكه به گل برسند.نيمه دوم اوضاع كاملا تغيير كرد. هر ۲ تيم بازى رو به جلو و هجومى را به نمايش گذاشتند. استقلال در شروع نيمه دوم توانست با اتكا به سرعت بازيكنانى چون آرش برهانى، فرهاد مجيدى و اميدرضا روانخواه بازى را در كنترل خود دربياورد و به همين دليل فشار استقلالى ها روى دروازه پرسپوليس زياد شد هر چند برنامه استقلالى ها بعد از به ثمر رسيدن گل تغيير كرد و در نهايت هم به نفع آنها نبود.استقلال بعد از گل دنبال حفظ نتيجه بود. تعويض آقاى حجازى و بيرون كشيدن روانخواه كه اتفاقاً فوتبال خوب و سرعتى را مقابل پرسپوليس ارايه مى داد و قرار گرفتن سعيد لطفى در زمين استقلال را عقب برد و همين باعث شد پرسپوليس فوتبال هجومى را در پيش بگيرد. در واقع تعويضى كه درصدد حفظ نتيجه بود باعث هجوم و حملات همه جانبه پرسپوليس روى دروازه استقلال شد. به نظر من آقاى حجازى مى توانست تعويض را طورى انجام دهد كه هم نتيجه را حفظ كند و هم بازى را در اختيار داشته باشد. با توجه به شناخت پرسپوليس از استقلال در شروع اين بازى آنها روى فضاى خالى پشت سر نوازى حساب باز كرده بودند و حمله به سمت دروازه استقلال را از همان جناح پيش گرفتند. همين باعث شد كه نوازى عقب بازى كند و بيشتر در كارهاى دفاعى شركت داشته باشد، هرچند نوازى خاصيت نفوذى دارد اما در واقع در پست خودش قرار گرفت. به اعتقاد من استقلال بايد براى محمد نوازى و فضاهايى كه در اختيار اوست با كمك بازيكنان ديگر برنامه ريزى مى كرد. به هرحال نوازى در حمله هميشه بازيكن مثمرثمرى بوده و اكثر گل هاى استقلال روى ارسال هاى او به دست آمده است. از نظر من وحيد طالب لو و فرهاد مجيدى از استقلال به همراه پژمان نورى و كريم باقرى از پرسپوليس بهترين بازيكنان دربى شصت و سوم بودند.

در مجموع مى توان گفت بازى دو تيم پرسپوليس و استقلال از لحاظ بار فنى چيز خاصى دربر نداشت به خصوص در نيمه اول كه دو تيم پر از استرس بودند و در تمام حركاتشان تعجيل و ناهماهنگى مشهود بود. در اكثر دقايق نيمه اول خطاهاى متعددى در زمين روى داد كه در نتيجه بازى درگيرانه دو تيم و كاهش از استرس مسابقه به وقوع مى پيوست. پرسپوليس در ۴۵ دقيقه اول كمى قدرتى تر و با ميل بيشتر به طرف دروازه حريف حمله مى كرد اما استقلال تيمى نبود كه بتواند به حريف خود ضربه بزند. استقلال بازى مستقيم را در اين نيمه به كار گرفت چرا كه مى خواست با سرعت برهانى و مجيدى به گل برسد. استقلال مى خواست از كند بودن نصرتى و حيدرى استفاده ببرد كه اين موقعيت يك بار ايجاد شد اما رودباريان مانع از به ثمر رسيدن گل شد. استقلال در ۴۵ دقيقه اول با همين روش به سمت دروازه حريف آمد اما فاصله خط هافبك اين تيم با دو مهاجمش زياد بود و بازيكنان ميانى عملا بيكار مى ماندند. بازى در نيمه دوم اما رنگ و بوى ديگرى پيدا كرد هرچند گل استقلال روى كار فردى و خلاقيت روانخواه و نه از كار تاكتيكى و تيمى به دست آمد.
در مجموع نتيجه مساوى عادلانه بود و نمى توان گفت يكى از اين دو تيم استحقاق برترى بر حريف را داشتند.
در مورد پرسپوليس نيز بايد گفت به نظر مى رسيد به افشين قطبى گفته شده بود كه اين بازى به اندازه تمام بازيهاى فصل ارزش دارد و نبايد در اين ديدار بازنده باشد.
همين مسأله باعث شده بود كه قطبى نيز دچار استرس شود كه اين نكته كاملاً در چهره اش پيدا بود. در بازيهاى قبلى هميشه قطبى را شاد و خندان ديده بوديم اما در اين بازى استرس در خطوط چهره او كاملاً مشهود بود.تعويض قطبى هم كاملا اشتباه بود. درست است كه پرسپوليس با اين تعويض و روى آوردن به سانتر و بازى از كناره ها به گل رسيد اما بيرون كشيدن عباس آقايى كه توانايى هاى زيادى دارد يك اشتباه بزرگ بود.در دقايق پايانى هم كه پرسپوليس بايد به دنبال تدارك حملات بعدى و رسيدن به گل براى بار دوم بود اين تيم تنها به حفظ نتيجه پرداخت چرا كه فقط مى خواست بازنده نباشد. معتقدم اين تفكر آقاى قطبى كه مدام مى گويد تيم نبايد ببازد على رغم احترام براى ايشان يك تفكر بين المللى نيست.

جمعه ۲۲/۷/۸۶ - ساعت: ۳۰:۱۵
ورزشگاه: آزادى تهران
چارچوب: هفته نهم ليگ برتر
استقلال: يك
گل: اميدرضا روانخواه (۵۸)
پاس گل: -
پرسپوليس: يك
گل: محسن خليلى (۸۵)
پاس گل: شيث رضايى
داور: برناردينو گونزالس (اسپانيا)
كمك ها: روبرتو پالمار و رافائل آلونسو (اسپانيا)
اخطار: كريم باقرى، عليرضا واحدى نيكبخت، سپهر حيدرى (پرسپوليس)، آرش برهانى و مهرداد پولادى (استقلال)
ستاره ميدان: وحيد طالب لو با حفظ حقوق پژمان نورى
پرسپوليس هم انگار ترسيده بود. افشين قطبى هيچگاه اجازه نداد كه تيمش با ۳ مهاجم حمله كند و فقط در ظاهر ۱-۳-۲-۴ بازى  كرد. در واقع سيستم پرسپوليس چيز ديگرى بود: ۱-۵-۴!
اما استقلال كه گل اول را زد، ترسيد كه مبادا گل مساوى را دريافت كند و خيلى زود با به زمين آوردن لطفى به فاز دفاعى رفت. استقلال ترسيد و مزد ترس، مرگ است. مى توانيم اينگونه تعبير كنيم كه ترسوها پشت در بهشت ماندند و آنها را به داخل راه ندادند

استقلال: وحيد طالب لو، اميرحسين صادقى، پيروز قربانى، محمد نوازى، ميثم منيعى، پژمان منتظرى، مهرداد پولادى (على عليزاده ۱+۹۰)، مجتبى جبارى، فرهاد مجيدى، اميدرضا روانخواه (سعيد لطفى ۶۴)، فرهاد مجيدى (محسن يوسفى ۸۸)
سرمربى: ناصر حجازى
پرسپوليس: حسن رودباريان، محمد نصرتى، سپهر حيدرى، شيث رضايى، پژمان نورى، كريم باقرى، الونگ الونگ، عباس آقايى (فراز فاطمى ۶۵)، حسين بادامكى، عليرضا واحدى نيكبخت، محسن خليلى
سرمربى: افشين قطبى
ايران ورزشى - اگر ادبى به ماجرا نگاه كنيم، مى نويسيم حرف شرط «اگر»، ولى بهتر است عاميانه بگوييم واژه «اگر» فضاى ورزشگاه را فرا گرفته است. اگر پاس محمد نصرتى كه در دقيقه ۱۶ به محسن خليلى رسيد با واكنش وحيد طالب لو مهار نمى شد يا عليرضا واحدى نيكبخت خودخواهانه در دقيقه ۲۰ به توپ ضربه نمى زد، قطعا پرسپوليس در همان ابتداى بازى با ۲ گل جلو مى افتاد؛ اگر هنگام ضربه عليرضا واحدى نيكبخت در دقيقه ،۲۵ چشمان برناردينو گونزالس به دليل پلك زدن بسته بود، به طور حتم داور مسابقه نمى فهميد كه توپ با دست نيكبخت مهار شده و گل او مردود اعلام نمى شد و پرسپوليس سومين گل را زده بود يا اگر آرش برهانى كمى هوش به خرج مى داد و از مغزش كمك مى گرفت، لزومى نداشت كه كشان كشان به محوطه جريمه برود و ضربه اش را بزند كه حسن رودباريان اين ضربه را مهار كند؛ بلكه آرش خودش را داخل محوطه جريمه زمين مى انداخت و داور اسپانيايى به نشانه پنالتى سوت مى كشيد و احتمالا محمد نصرتى خطاكار را در واپسين دقايق نيمه اول از زمين اخراج مى كرد تا پرسپوليس ۱۰ نفره بازى را دنبال كند اما از قديم گفته اند: «اگر را كاشتند اما چغندر هم درنيامد!»
اين يك نماى كلى از نيمه اول بود؛ هنگامى كه تماشاگران پس از سوت پايان مسابقه از دالان هاى ورزشگاه به سمت در خروجى مى رفتند، دودى غليظ - كه احتمالا ناشى از سيگارهاى تماشاگران پراسترس بود - فضاى ورزشگاه را احاطه كرده بود. آنهايى كه از دالان ها خارج مى شدند، مدام از كلمه «اگر» استفاده مى كردند و بابت فرصت هاى بيشمارى كه بازيكنان دو تيم از دست داده بودند، افسوس مى خوردند اما اين حسرت فقط به نيمه اول ختم نمى شد چرا كه نيمه دوم اتفاقات فراوانى در دل خود داشت. استقلال كه نيمه اول را با سيستم ۱-۴-۱-۴ خود خوب به پايان رسانده بود، با انرژى مضاعفى نيمه دوم را آغاز كرد. رنگ و روى ناصر خان باز شده بود و اضطراب نيمه اول را نداشت اما نيمه دوم چه اتفاقاتى رخ داد؟
تماشاگران قرمز با حسرت مى گفتند، اگر حركت انفرادى پژمان نورى با تكل اميرحسين صادقى به كرنر تبديل نمى شد، پرسپوليس در همان دقيقه اول نيمه دوم به گل رسيده بود؛ لابد همه مى گفتند كه افشين قطبى در نيمه مربيان چه كرده است!
اگر حركت سريع فرهاد مجيدى به قلب دفاع پرسپوليس در دقيقه ۴۹ با خطاى مشترك نصرتى و جبارى مهار نمى شد، شايد فرهاد پس از دريبل دوطرفه اش در مصاف تك به تك دروازه حسن را باز مى كرد اما نه تنها اينگونه نشد كه محمد نوازى ضربه ايستگاهى بعد از خطا را هم هدر داد و توپ را به حوالى طبقه دوم استاديوم زد!
يك دقيقه بعد فرهاد مجيدى كه با نشاط بازى مى كرد، دوباره حركت كرد و اين بار از فضاى خالى پشت سر شيث جلو آمد و در حال تك به تك شدن بود كه سپهر حيدرى با يك تكل خوب، تماشاگران نيم خيز شده استقلال را سر جايشان نشاند. اگر اين توپ گل شده بود يا پاى سپهر پيش از رسيدن به توپ به ساق فرهاد مجيدى اصابت مى كرد يا اگر...!
۶ دقيقه بعد، پژمان نورى با يك شوت سهمگين، دروازه استقلال را در خطر باز شدن قرار داد؛ اگر وحيد طالب لو با رفلكس عالى بدنى اش اين توپ را نگرفته بود، پاسخى دندان شكن به گل محمود فكرى - فصل ۸۳-۸۲ داده شده بود اما آقا وحيد خيلى آماده بود.
همه اينها اگر و اما بود ولاغير؛ باز هم مى توانيم بگوييم اگر توپ روى پاى محسن خليلى در دقيقه ۶۴ مى چسبيد يا كريم باقرى در دقيقه ۷۵ ضربه اش را به وسط دروازه نمى زد تا وحيد آن را بگيرد يا اوت دستى على عليزاده كه به سر محمد نصرتى ساييد (۳+۹۰) گل شده بود، الان بازى مساوى تمام نمى شد!
تك گل استقلال را اميدرضا روانخواه با يك شوت محكم زمينى از فاصله ۲۵ مترى زد و پرسپوليسى ها با حسرت مى گفتند، اگر حسن درست جاگيرى مى كرد، اين گل مفت را نمى خورديم، درست مثل استقلالى ها كه مى گفتند اگر سعيد لطفى يا پيروز قربانى يا اميرحسين صادقى با محسن خليلى «من تومن» يارگيرى كرده بودند، قطعا سانتر شيث با ضربه سر محسن خليلى به گل تبديل نمى شد و ۵ دقيقه پايانى را اداره مى كرديم و برنده مى شديم.
دربى ،۶۳ مساوى تمام شد تا نه سيخ بسوزد و نه كباب.
بازى ديدنى و پرحركتى بود؛ مخصوصا نيمه دوم. اگر ناصر حجازى ۳۰ دقيقه پايانى بازى را عقب نمى كشيد و تعداد مدافعان را زياد نمى كرد، چه بسا روى ضدحمله گل دوم را مى زد ولى به هر حال اينجاست كه سرمربى نقش اصلى را ايفا مى كند. در پايان مى نويسيم اگر نيمكت پرسپوليس بازيكن كليدى و بزرگى داشت، قطعا افشين قطبى به فراز فاطمى - كه دو سال نيمكت نشين بوده - بازى نمى داد ولى به يك ضرب المثل قديمى مى رسيديم: «اگر را كاشتند، چغندر هم درنيامد!»

اميرحسين صادقى كه به همراه ساير بازيكنان استقلال قبل از شروع بازى در زمين تمرين مى كرد، با تشويق هواداران استقلال به سمت تماشاچيان رفت و با كرى خوانى هايش درخصوص برد اين ديدار زمينه اى را فراهم كرد تا هواداران پرسپوليس نسبت به اين صحبت ها عكس العمل نشان دهند و فضاى ورزشگاه براى چند دقيقه اى متشنج شود. هواداران استقلال از اميرحسين گل مى خواستند و او هم انگار از اين نوع تشويق ها چندان بدش نمى آمد!

مسؤولان ورزشگاه آزادى علاوه بر تمهيداتى كه براى انجام هر چه بهتر اين ديدار انديشيده بودند، براى خبرنگاران هم سنگ تمام گذاشتند.
در جايگاه خبرنگاران تعميراتى صورت گرفته بود تا اين جايگاه آمادگى پذيرايى از تعداد بسيار زياد خبرنگاران را داشته باشد.

قبل از شروع بازى حضور تعدادى از جوانان با لباس هاى محلى اقوام مختلف ايران بسيار جالب توجه بود. حضور اين جوانان در چنين بازى حساسى كه تماشاچيان در ۲ گروه كاملا مجزا از يكديگر قرار داشتند نمادى سمبوليك براى اتحاد و وحدت بين همه ايرانيان بود.

با شروع بازى اين عكاسان بودند كه در پشت دروازه استقلال مستقر شدند و حدود ۲۰ دقيقه ابتدايى بازى را در آنجا سپرى كردند. هواداران استقلالى با ديدن اين صحنه بسيار برآشفته شدند و با دادن شعارهايى اين كار عكاسان را به نوعى جانبدارى از تيم پرسپوليس دانستند اما از آنجا كه پيش از بازى كارشناسان احتمال پيروزى تيم پرسپوليس را مى دادند، عكاس ها براى گرفتن شادى گل پرسپوليس به پشت دروازه استقلال رفته بودند كه اين حركت باب ميل هواداران استقلال نبود!

صنم بياناتى

نگاه مغموم سرمربى خود گواه همه چيز است. هم او كه امروز به واسطه ۲ دروازه بان، خوش اقبال بود. رودباريان در جبهه مخالف و البته وحيد طالب لو درون دروازه خودى برگ برنده ناصر حجازى بودند كه با همه كرى خوانى هاى پيش از دربى و اطمينان از پيروزى باز هم در حسرت يك سه امتياز متفاوت مقابل رقيب ديرينه باقى ماند.
تجربه و اعتماد به نفس بازيافته وحيد طالب لو مقابل پرسپوليس بيش از هر فاكتور ديگرى به كار سرمربى استقلال آمد بلكه بازنده اين ماراتن نفسگير نباشد.
در سمت ديگر ميدان اما اشتباه محرز حسن رودباريان روى شوت اميدرضا روانخواه لذت پيروزى را هرچند موقتى به اردوى استقلال حجازى آورد تا سرمربى براى دقايقى در قامت يك برنده عرض اندام كند. هرچند برترى محسوس استقلال در اكثر دقايق نيمه دوم واقعيتى غيرقابل انكار بود كه شرايط را همان طور كه ميل سرمربى بود پيش مى برد اما اين وضعيت دلچسب چندان هم دوام نداشت. ناصر حجازى اين بار هم خود تيشه به ريشه اين پيروزى زد. تأكيد روى حفظ تك گل بازى در تعويض سراسر سؤال برانگيز سرمربى عيان شد. در واقع حجازى خودش رقم زننده اتفاقات ۲۰ دقيقه پايانى بود. زمانى كه استقلال به واسطه خروج اميدررضا روانخواه و حضور سعيد لطفى درون زمين، از سر خواست سرمربى، ميانه زمين را به پرسپوليس تقديم كرد. استقلال خيلى زود به دفاع صرف فرو رفت تا زودتر از حد تصور پيروزى را با تساوى عوض كند. تساوى كه البته به طور حتم ناصر حجازى آن را مديون وحيد طالب لو است كه مثل هميشه در دربى در قواره يك دروازه بان ششدانگ خودنمايى كرده اما در اين بين تعويض سرمربى كه حتى هواداران آماتور فوتبال را هم از تعجب انگشت به دهان كرد تير خلاصى بود بر پيكره استقلالى كه تا پايان راه پيروزى فاصله زيادى نداشت.
ناصر حجازى ناخواسته اما به اشتباه نتيجه را تقديم حريف كرد و روى برد استقلال پيش از آنكه مسجل شود خط بطلان كشيد.
حالا لحظات از مقابل چشمان سرمربى رژه مى رود. حجازى پيروزى را پس زد. خودكرده را تدبير نيست ...

افشين پيروانى

بازى در سطح بالايى برگزار نشد و هر ۲ تيم با يك ترس خاص يك بازى بسته را به نمايش گذاشتند. در مجموع بازى ضعيفى بود و جزو دربى هاى كم حرارت به شمار مى آمد. در اين ديدار كمتر كارهاى تيمى و تركيبى ديده شد و هر ۲ تيم پر اشتباه بودند. بيشتر اين اشتباهات در خط هافبك تيم ها به چشم مى خورد.
تيم پرسپوليس با تركيب چند بازى اخير يعنى ۱-۳-۲-۴ به ميدان رفت و تا انتها هم با همين تركيب در زمين بود و تغيير تاكتيكى در پرسپوليس ديده نشد اما استقلال با تركيب هاى متفاوت در بازى ديده شد. تركيب ابتدايى استقلال ۲-۴-۴ بود كه اين تركيب در طول بازى با نوسان هاى متعدد به ۳-۴-۳ و ۱-۵-۴ تبديل شد. هر دو تيم با تك مهاجم به مصاف هم رفتند و بازى محتاطانه اى انجام دادند كه نتيجه اين سبك بازى يك ديدار ضعيف و سرد بود كه به هيچ وجه هواداران را راضى نكرد.
در هماهنگى بين خطوط پرسپوليس بهتر به نظر مى آمد و كار تركيبى در اين تيم بيشتر از استقلال بود و حاصل اين كارهاى تركيبى گل تساوى پرسپوليس بود كه روى كارهاى تمرين شده صورت پذيرفت. اما گل استقلال روى ضدحمله و كارهاى فردى وارد دروازه پرسپوليس شد. از پرسپوليس كريم باقرى و از استقلال فرهاد مجيدى بازى نسبتا قابل قبولى ارائه كردند. نقطه اوج اين ديدار قضاوت بى نقص داوران اسپانيايى بود.