تيم ويكرى
نامه اى كه اين هفته به روزنامه ورزشى لانس برزيل فرستاده شد، به نوعى بازتاب انتخاب رونالدينيو گائوچو به عنوان بهترين بازيكن سال اروپا است: «وقتى رونالدوينيو پا به توپ مى شود، مردم كشورمان مشكلات فراوانشان را فراموش مى كنند. ستاره اى كه در بارسلونا و تيم ملى برزيل مى درخشد تا به برزيلى بودن افتخار كنيم.»
اگر از كامپيوتر مى خواستيد كه بازيكنى با تمام خصوصيات مثبت برزيلى ها طراحى كند، بعيد بود كه چيزى بهتر از رونالدينيو باشد. اين پسر خوش خنده بيست و پنج ساله با تصميم گيرى سريع، پاهايى سريع تر، ترفندهاى بى پايان و لذتى كه براى خودش و ديگران دارد، شايسته است كه نماينده سنت درخشان كشورش باشد. او از همان روز اول به اين عنوان مفتخر شد. در سال ۱۹۹۹ كه او فوتبال را تازه شروع كرده بود، كاركا ستاره سابق فوتبال برزيل به تمجيد از او پرداخت. «آن يكى رونالدو فقط بازيكنى خوب است كه محدوديت هاى خودش را دارد. او تنها زمانى واقعاً خوب بازى مى كند كه كاملاً آماده باشد. رونالدينيوى جديد متفاوت است. توانايى هاى او فوق العاده است و شخصيت مستحكمى دارد. او واقعاً يك پديده است.»
زى زينيو، ستاره جام جهانى ۱۹۵۰ معتقد است كه رونالدينيو در فوتبال برزيل بالاترين ضريب هوشى را دارد و زيكو مى گويد كه بدون يك لحظه درنگ حاضر است پيراهن شماره ۱۰ تيم ملى را به هموطن جوانش هديه كند. آن روزها رونالدينيو تازه فوتبال را شروع كرده بود، با او مصاحبه كردم و از او درباره الگوهايش پرسيدم. او پاسخ داد:  «به عنوان يك نوجوان شاهد درخشش رونالدو و ريوالدو بودم، دو بازيكنى كه با تمام وجود تحسين شان مى كنم. در هشت سالگى يادم مى آيد كه بازيهاى المپيك سئول را تماشا مى كردم، جايى كه روماريو گل هاى زيادى مى زد. در آن زمان با هر ضربه اى كه به توپ مى زدم، خودم را جاى روماريو مى ديدم.»
شباهتى كه ميان سه بازيكن مورد علاقه او وجود داشت، اين بود كه هر سه پيراهن بارسا را به تن كرده بودند. بنابراين عجيب نبود كه وقتى غول كاتالان به او پيشنهاد داد، حتى به باشگاه بزرگى مانند منچستريونايتد نيز پشت كرد و با پارى سن ژرمن وداع كرد. او تنها به يك جا فكر مى كرد. رونالدينيو نمونه اوليه طرز فكرى است كه در برزيل عموميت يافته است. حالا كودكانى كه بازى هموطنان و الگوهايشان را در باشگاه هاى اروپايى مى بينند، مى خواهند كه دنبال رو آنها باشند. برزيل پر از جوانانى است كه روزگارى تنها به بازى در فلامنگو و كورينتيانس فكر مى كردند، ولى اين روزها در ذهنشان تنها نام بارسلونا يا رئال مادريد طنين انداز است.
بيشتر انگيزه انتقال البته مالى است. حتى بچه هاى هشت ساله برزيلى آرزو مى كنند كه از مهارت هايشان در فوتبال براى خريد اتومبيل هاى بزرگ و خانه اى براى مادرشان استفاده كنند. اما كشش اروپا بيشتر از اينها است. اين روزها اروپا جايى است كه بهترين بازيكنان جهان بازى مى كنند. غير ممكن است كه يك بازيكن برزيلى بدون عبور از اقيانوس اطلس بتواند ثابت كند كه بازيكن بزرگى است. اين در مورد رونالدينيو كاملاً صادق بود. او با انتقال به بارسلونا، مى خواست خودش را در رديف بازيكنانى مانند روماريو، رونالدو و ريوالدو قرار دهد يا حتى بالاتر از آنها.
برخى معتقدند كه او در راه آنها است و براى برخى ديگر او به مرتبه آنها رسيده است. توستائو، ستاره بزرگ سابق برزيل و نويسنده واقع بين فعلى معتقد است: «رونالدينيو در شرايط فعلى هم در حد فوق ستارگانى مانند مارادونا، گارينشا و دى استفانو است و تنها پله بالاتر از او است. پس از تماشاى او، ديدن بازى بدون او لذتى ندارد. حتى زيباترين حركات فوتبال هم عادى شده، چون آنها را بارها مى بينيم. اما حركات رونالدينيو يگانه، باور نكردنى، نامحدود و تركيبى از واقعيت و فانتزى است، درست مانند آثار گائودى، پابلو پيكاسو، خوان ميرو و سالواتوردالى.»
البته اين بار ميهن پرستى توستائو، حس غالب بوده. مارادونا و دى استفانو براى يك دهه در سطحى استثنايى بازى كردند و رونالدينيو راه درازى براى رسيدن به آنها دارد. نمايش خيره كننده در جام جهانى كمك شايانى است. كارلوس آلبرتوپريرا، مربى برزيل حساب زيادى روى او باز كرده است، ولى نگران است كه خستگى ناشى از مسابقات باشگاهى برروى نمايش او تأثيرگذار نباشد. او جام جهانى قبلى را يادآورى مى كند: «ما نمونه آن را در سال ۲۰۰۲ ديديم. فرانسه با تعدادى از بازيكنان بزرگش كه غالباً مصدوم بودند به مسابقات آمد. اميدوارم كه رونالدينيو فصل را به سلامت به پايان ببرد.»
تمام برزيلى ها چنين آرزويى دارند. رونالدينيو هنوز تمام آنچه را كه براى بارسلونا نشان داده، براى برزيل به نمايش نگذاشته است. يك ملت منتظر است. اگر او بتواند با فشار مسابقات كنار بيايد، بى ترديد مى تواند وارد معبد خدايان شود.

رويترز - گرى نويل، مدافع ملى پوش تيم ملى انگليس روز جمعه از سوى باشگاه منچستر يونايتد به عنوان كاپيتان تيم منصوب شد.
نويل ۳۰ ساله جايگزين روى كين مى شود كه دو هفته پيش قراردادش را با غول اولدترافورد فسخ كرد. درست از ديدار با ليورپول در ميانه ماه سپتامبر كه كين مصدوم شد، پل اسكولز و رود فان نيستلروى بازوبند كاپيتانى را روى بازويشان بستند اما نويل كه ۴۵۰ بازى براى يونايتد و از زمان حضورش از تيم جوانان باشگاه در تيم بزرگسالان انجام داده، حالا پس از رفع مصدوميتش اين وظيفه را به طور دايمى بر عهده خواهد گرفت. الكس فرگوسن در اين مورد گفت: «با رود گفت وگويى دوستانه داشتم اما فكر مى كنم اين تصميم درستى باشد كه اين امكان به خاطر خدماتى كه گرى براى باشگاه انجام داده، به او اعطا شود.
رايان گيگز هم گزينه ديگرى بود اما رايان نمى تواند هر هفته بازى كند. شما نمى توانيد از او انتظار داشته باشيد كه مثل سابق در كنار خط بدود.
او بازيهاى زيادى انجام خواهد داد اما بايد آمادگى اش را نگه داريم. به همين دليل اين تصميم را گرفتم.» فان نيستلروى كه ۵ بار كاپيتان تيم اش در اين فصل بوده، ايمان دارد كه فرگى تصميم درستى گرفته است: «افتخار مى كنم كه در شرايط سخت تيم مان را هدايت كردم.
ما بعد از شكست يك - ۴ مقابل ميدلزبورو بايد دوباره به اوضاع خوبمان برمى گشتيم. من از كاپيتانى لذت مى برم و به آن افتخار مى كنم اما اگر من هم بودم، تصميم سرمربى را مى گرفتم. فكر مى كنم گرى بهترين كاپيتان تيم ما خواهد بود. او تمام زندگى اش را در اين باشگاه بوده است، هر چيزى كه در فوتبال باشگاهى بوده به دست آورده و تجربه و شخصيتى عالى دارد. شما نمى توانيد از كاپيتان تيم انتظار ديگرى داشته باشيد.»

كوين مك كارا
آيا باشگاه هاى بزرگ در اواخر ماه نوامبر جزييات حضورشان در كنار يكديگر را در دفترچه هاى خاطراتشان ثبت كرده اند؟ اگر چنين باشد، ليورپول آخرين تيمى بود كه وارد اين جمع شد. ليورپولى كه بعد از تلاشش براى رسيدن به پيروزى در استاديوم «لايت» مثل دونده دوهاى سرعت تا حدودى از نفس افتاده بود، بالاخره به جمع ۴ تيم برتر ليگ اضافه شد. با حضور چلسى، منچستر يونايتد و آرسنال، تيم رافا بنيتس عملاً سلسله مراتبى كاملاً قابل پيش بينى را كامل كرده اند. جاى اين تيم ها ممكن است در طول بازيها تغيير كند اما اگر اين چهارگانه تمام پله هاى صعود به ليگ قهرمانان را به خودشان اختصاص ندهند بيشتر شك برانگيز است. اين مسأله هيچ شگفتى يا حتى ناراحتى در مورد اين ترتيب قرار گرفتن كاملاً طبيعى تيم ها وجود ندارد. گرچه اين دوباره شكل گيرى ناگهانى رژيم چهارگانه در شرايطى رخ داده كه به استثناى چلسى، سه تيم ديگر در دوره اى از شك و ترديد و خودشرمسارى قرار دارند.
آيا هيچ وقت فكر مى كرديد كه يونايتد با شكستش در روز ۲۹ نوامبر مقابل ميدلزبورو (يك - ۴) و حضور در شرايطى بدون بازگشت در جايگاه كنونى اش باشد يا حتى تصور مى كرديد كه سرالكس فرگوسن، ريو فرديناند را از قصد بيرون بكشد تا ديگر چشمش به او نيفتد كه روى نيمكت سعى در پيدا كردن گوشه اى براى پنهان كردن خجالتش است؟ حداقل يونايتد مى داند كه آرسنال هم جرأت ندارد لبخندى از روى رضايت هرچند احمقانه بزند. دو هفته پيش، مردان آرسن ونگر سومين شكستشان در ليگ را هم تجربه كرده بودند. آنها بايد تلخى شكست در وست بروم كه با گل نوانكو كانو، اخراجى شان متحمل شده بودند را هضم مى كردند. آن زمان آرسنال در جايگاه هشتم جا خوش كرده بود و بعد اين ليورپول بود كه تاج ليگ قهرمانانش به اشتباه و با شكست مقابل فولام در روز ۲۲ اكتبر با كلاه بچه تنبل ها اشتباه شد. هواداران ناراحت و جدى اين تيم براى پيدا كردن اسم ليورپول بايد چشمشان را تا رده سيزدهم جدول پايين مى كشيدند. بازيابى قدرت در اولدترافورد، هايبرى و آنفيلد از آن زمان به بعد خيلى مهم است اما هيچ كدام از اين تيم ها كاملاً درخشان ظاهر نشده اند تا موتورهايشان را براى بازگشت به دوران اوج روشن كنند. چه عمداً چه هر حالت ديگرى، اين سه تيم عنوان «رقيب احتمالى صدرنشين» بودن را به تعويق انداخته اند تا همان حريفانى باشند كه «مدت زمان زيادى مقتدر بوده اند.»
لردهاى بالانشين ليگ برتر همواره اينكه فرمانده كل هستند را انكار كرده اند كه شايد به خاطر ترس از پيش گويى باشد. آرسن ونگر چندى پيش گفته بود: «وقتى رقابتى بيش از اندازه قابل پيش بينى مى شود، هميشه مشكلى وجود دارد اما فكر نمى كنم ليگ برتر اين مشكل را داشته باشد. ويگان درست پايين ليورپول است و چارلتون هم تا همين چندى پيش نزديك صدر قرار داشت. فكر مى كنم حتى ميدلزبورو هم مى تواند چالشى براى ۴ تيم بالايى باشد.» اينكه بنيتس نام ويگان را در ذهنش نگه داشته كاملاً طبيعى است: «در اين ليگ باشگاه هاى قوى زيادى وجود دارند. به ويگان نگاه كنيد. آنها سخت كار مى كنند و به همين دليل است كه همواره همان جايى كه بايد، حضور دارند.» برعكس، رافا تيم خودش را «برنامه اى در حال توسعه» مى داند كه فقط ۷۰ درصد راه را رفته است. نخبه ها همواره برترى شان را حفظ كرده اند.
يونايتد آخرين بارى كه خارج از ۳ تيم بالاى جدول جا گرفت سال ۱۹۹۱ بود اما فرگوسن مجبور شد درك كند كه يك تريلى ديگر هم در اتوبان حضور دارد. ونگر كه در پاييز ۹۶ به سمت كنونى اش منصوب شد، آرسنال را تنها يك بار پشت يونايتد و نيوكاسل كوين كيگان جا داد. بعد از آن تيم اش در بدترين شرايط جايگاه دوم را اشغال كرده است. اين مارك بيشتر از گذشته خودش را نشان مى دهد. وقتى ليگ برتر در دوران طفوليتش قرار داشت، نوريچ و ناتينگهام فارست همواره در جمع ۴ تيم بالايى قرار داشتند. اورتون آن روحيه را با صعودش به مرحله مقدماتى ليگ قهرمانان زنده كرد اما آنها باشگاهى قدرتمند از شهرى بزرگ هستند و اينكه آنها را تيمى بدانيم كه پر از احساسات هستند و بيش از توانايى شان ظاهر شده اند، بى انصافى است.
كارتل ليگ برتر مستحكم تر از آن است كه تغيير كند. وقتى كلوديو رانيرى چلسى را به رده چهارم ليگ در سال ۲۰۰۳ رساند، اين كار با شرايط شكننده مالى در استمفوردبريج براى باشگاه به دست آمد اما رومن آبراموويچ تابستان همان سال باشگاه را در اختيار گرفت. حالا اين تيم نه تنها پولى كم ندارد بلكه با ژوزه مورينيو بابت هدايت مطمئن تيم اش هم نگرانى ندارد. تعداد تيم هاى انگليسى حاضر در ليگ قهرمانان براى فصل ۲۰۰۳-۲۰۰۲ افزايش پيدا كرد و به نظر مى رسد كه ۳ تاى آنها به نام هاى چلسى، يونايتد و آرسنال در اين دوره اى كه محدوديت زمانى هم ندارد، از قبل حضورشان را رزرو كرده اند و ليورپول هم تلاش مى كند به اين محفل بپيوندد.