لاليگا
سانتاندر يك _ بتيس يك
گل ها: آنتونيتو (۷۴) براى سانتاندر _ دنى (۲۳) براى بتيس
رئال مادريد يك _ ساراگوسا صفر
گل: كارلوس (۷۹)
گتافه يك _ بارسلونا ۳
گل ها: پرينا (۸۹) براى گتافه _ اتوئو (۱)، ژولى (۶۲)، موتا (۷۱) براى بارسا
كاديس يك _ مايوركا ۲
گل ها: مورونو (۹) براى كاديس _ كاستانيو (۲۷)، آرانگو (۸۴) براى مايوركا
سلتاويگو ۲ _ آلاوس يك
گل ها: كانوبيو (۲۷)، جاناتان (۶۷) براى سلتا _ آستوديو (۶۸) براى آلاوس
سرى A
مسينا صفر _ رم ۲
گل ها: مكسز (۳۴) و توتى (۸۰)
پارما ۲ _ لچه صفر
گل ها: ماركيونى (۳۰)، مورفه ئو (۵۰)
سيه نا صفر _ كيه وو يك
گل: پليسير (۱۰)
پالرمو صفر _ سامپدوريا ۲
گل ها: گاسبارونى (۳۲)، بوناتزولى (۷۲)
ميلان ۵ _ اودينزه يك
گل ها: جيلاردينو (۲۵ و ۵۳)، سيدورف (۳۶)، پيرلو (۴۵)، كاكا (۷۸) براى ميلان _ ياكينتا (۶۱ پنالتى) براى اودينزه
آسكولى صفر _ فيورنتينا ۲
گل ها: اويفالوژى (۱)، تونى (۶۲)
كاليارى صفر _ ترويزو صفر
يوونتوس ۳ _ ليوورنو صفر
گل ها: ابراهيموويچ (۵۷)، ترزه گه (۵۸)، دل پيرو (۹۰)
ليگ برتر
اورتون يك _ ميدلزبورو صفر
گل: بيتى (۱۶)
منچستريونايتد يك _ چلسى صفر
گل: فلچر (۳۱)

لوشامپيونا
ليل ۲ _ استراسبورگ صفر
گل ها: اودم وينگى (۶)، ليش اشتاينر (۶۶)
سوشو يك _ لانس يك
گل ها: ايلان (۱۰) براى سوشو _ كوزن (۶۱) براى لانس
تروا ۲ _ رن يك
گل ها: جزيرى (۲۷)، تورن (۷۷) براى تروا _ گوركوف (۱۷) براى رن
پارى سن ژرمن صفر _ موناكو صفر
بوندس ليگا
مونشن گلادباخ صفر _ هامبورگ صفر
نورنبرگ صفر _ اشتوتگارت يك
گل : تيفرت (۱۰)

منچستريونايتد
(تمام نمرات از ۱۰ است)
ادوين فان درسار (۹): بهترين گلر تيم بعد از پيتر اشمايكل. توپ هاى حساسى را گرفت و به دفاع تيم، ظاهرى منظم داد.
وس براون (۷): تكل هاى بلند خوب بودند. در زمين زياد دويد و به خوبى از پس داف برآمد.
جان اوشى (۷): نمايشى منظم و يكجورهايى بازگشت به عقب.
ريو فرديناند (۹): نمايشى به عنوان هدايت كننده تيم داشت. اگر هميشه به اين شكل بازى كند، كين هيچ وقت از كوره در نخواهد رفت.
ميكائل سيلوستره (۸): پاس هايى خوب در اوايل بازى داد و در مدت زمانى كه چلسى خيلى فشار آورد، محكم ايستاد.
كريستيانو رونالدو (۸): اغلب اوقات توپ را از دست داد اما روى گل خيلى خوب كار كرد. اخطار هم گرفت.
دارن فلچر (۸): هنگام دفاع، تمركزش به هم مى ريخت اما گلش، ضربه اى تمام كننده و خوب بود. سختكوش بود.
پل اسكولز (۸): به بهترين دورانش باز گشته. بسيار رقابتى ظاهر شد و با شوت محكمش نزديك بود گل بزند.
آلن اسميت (۸): درست زمانى كه كارت زرد گرفت، همه را ياد كين مى انداخت. حضورش در تيم مهم بود.
وين رونى (۸): حركات عالى، پاس هاى هوشمندانه و تلاشى فوق العاده. روى ساختن گل خيلى خوب كار كرد.
رود فان نيستلروى (۶): سخت كار كرد اما شوتش در نيمه دوم در تنها فرصتى كه دستش آمد از بالاى دروازه به بيرون رفت. حركتش رو به عقب است.
پارك جى سونگ (۶) (جانشين فان نيستلروى از دقيقه ۸۰)
چلسى
پترچك (۶): روى گل فلچر غافلگير شد. آن توازن هميشگى را نداشت.
پائولوفريرا (۶): به رونالدو فضاى زيادى براى حركت در صحنه گل داد اما چندى بعد با خطايى روى رونى در موقعيتى خطرناك اخطار گرفت.
آسيردل هورنو (۶): دو بار تا مرز گلزنى پيش رفت اما تأثير كمى در بازى داشت. حركت او هم عقبگرد است.
جان ترى (۸): محكم در خط دفاعى مثل هميشه اما نتوانست تيمش را به پيروزى برساند.
ويليام گالاس (۷): نمايشى تر و تميز در كنار كاپيتان تيمش داشت اما بعضى اوقات فضا را براى حريف باز مى كرد. كارت زرد هم گرفت.
مايكل اسين (۵): روى صحنه گل، فلچر را خوب مهار نكرد. آن اثرگذارى فيزيكى هميشگى اش را در زمين نداشت. خيلى زود كم آورد.
كلود ماكه له له (۶): پاس هاى چلسى را در حالى كه پايين تر از حد خودش بود به هم وصل مى كرد اما اثرگذارى هميشگى اش را نداشت و كارت زرد هم گرفت.
فرانك لمپارد (۷): سخت تلاش كرد تا چلسى را به جلو ببرد اما فان درسار اجاز گلزنى به او نداد.
جوكول (۶): خستگى ناپذير كار كرد اما نتوانست شعبده بازى كند!
ديديه دروگبا (۶): خيلى زود فرصتى خوب را از دست داد. يك كارت زرد احمقانه گرفت.
ديمين داف (۷): يونايتد را به گوشه ها كشاند اما فرصتى عالى را در دقيقه ۵۵ براى مساوى كردن بازى از دست داد.
ايدورگوديانسن (جانشين اسين از دقيقه ۵۴) (۸): با اولين ضربه اى كه به توپ زد، موقعيتى خلق كرد. در ادامه بازى هم مؤثر بود.
شان رايت فيليپس (جانشين جوكول از دقيقه ۷۳) (۵): توپ خوبى در گوشه ها به او نرسيد تا تأثير گذار باشد.
كارلتون كول (جانشين دل هورنو از دقيقه ۷۷) (۵): زمان كمى براى درخشش داشت.

محمدوالا يزدانى
منچستر يونايتد يك - چلسى صفر
گل: دارن فلچر (۳۱)
ورزشگاه: اولدترافورد شهر منچستر
تماشاگر: ۸۶۴/۶۷ نفر
اولدترافورد تبديل به شكوهمندترين قبرستان انگليس شده است. ۲۴ اكتبر ،۲۰۰۴ ونگر با رؤياى رساندن ركورد تيم اش به ۵۰ بازى پياپى بدون شكست پا به اين ورزشگاه گذاشت و مقابل چشمان ۸۶۲/۶۷ نفر مغلوب منچستر يونايتد شد. ۲ - صفر نتيجه اى بود كه كاپيتان پت ويرا و يارانش را به قهقرا فرستاد و روند شكنندگى آرسنال آغاز شد. شايد روزى كه ژوزه مورينيو پا به لندن گذاشت و قراردادش را با چلسى امضا كرد، تنها به يك چيز فكر مى كرد: «جاودانگى. شكستن امپراتورى فرگى و ركورد ۴۹ بازى بدون شكست آرسنال مى توانست از او اسطوره اى آبى بسازد اما سرالكس فرگوسن نشان داد كه در دوران بحران هم، آسى براى رو كردن دارد. ضربه سر قوسى شكل فلچر تمام رؤياهاى «مرد به خصوص» را محو كرد. در اينكه يونايتد شانس آورد كه از زير تازيانه هاى چلسى در نيمه دوم زنده بيرون آمد شكى نيست اما هيچ كس نمى تواند شايستگى و برترى نيمه اول يونايتد را ناديده بگيرد. اين پيروزى يك حسن ديگر هم براى يونايتد داشت و آن هم توقف مقطعى تمركز ديوانه وار روزنامه ها روى اين تيم است. حالا همه چيز پيرامون چلسى مى چرخد. سرگيجه حذف از جام اتحاديه، شكست در ليگ قهرمانان مقابل بتيس و باخت روز يكشنبه، ۶ نوامبر ۲۰۰۵ به اندازه كافى مى تواند خوراك روزنامه ها باشد. اين شكست شايد حسنى جانبى هم براى ونگر داشت. حالا ديگر مورينيو وقت ندارد به زمين و زمان بند كند. او در بحرانى ترين دوره زمانى حضورش در انگليس قرار دارد؛ بحرانى كه غرور مهارناپذيرش هم به آن دامن مى زند. مرد پرتغالى يونايتد را «زير فشار» مى داند؛ نكته اى كه در گفت وگوى او با روزنامه جدى «گاردين» كاملاً به چشم مى آيد: «آنها تيم و مربى خوبى دارند و مى توانند در آينده از اين هم بهتر شوند اما من اعتقاد دارم كه آنها آنقدر خوب نيستند كه قهرمان انگليس شوند.» او اين ديدار را نه مثل بازى با بتيس كه مثل بازى با چارلتون، نمايشى مى داند كه «تيم ام شايسته باخت نبود.»: «آنها خيلى جنگيدند. همه كسانى كه در اين بازى حاضر بودند، مى توانند به خودشان افتخار كنند. چه برنده ها چه بازنده ها. اين ديدار نمايشى عالى بود. به نظر من تفاوتى بين برنده و بازنده وجود نداشت. شايسته باخت نبوديم اما به آنها بابت نحوه دفاع كردنشان احترام مى گذارم.» او مثل هميشه حتى يك جمله هم در انتقاد از تيم اش نمى گويد: «من انتقادى ندارم. از تيم ام راضى ام. ما ناراحتيم. در نيمه دوم هيچ كس باور نمى كرد كه ما در ورزشگاه اولدترافورد بازى مى كنيم. ما هر كارى براى پيروزى در اين ديدار انجام داديم. همان طور كه من به يونايتد احترام گذاشتم، اميدوارم آنها هم بفهمند چرا چلسى قهرمان است، چرا صدر جدول است و چرا من ايمان دارم تيم ام دوباره قهرمان خواهد شد.» اما به نوشته روزنامه «تايمز» ديگر روزنامه جدى انگليس نمى توان از نقش هواداران يونايتد در اين بازى غافل شد. درست است كه هر باخت يونايتد، ضربان قلب خانواده گليزر را بابت خدشه دار شدن اسباب بازى شان تندتر مى كند، اما نه گليزر بزرگ نه هيچ كدام از پسرانش حاضر نشدند براى اين بازى زحمت سفر از امريكا را به منچستر به خود دهند. مطمئنا ً آنها بازى را از تلويزيون تماشا كرده اند اما جعبه جادويى هم نمى تواند جو ورزشگاه را تصوير كند. يكشنبه روزى بود كه به نوشته «تايمز»، «غولى نيرومند در اولدترافورد برانگيخته شد» غولى كه از اتحاد ۸۶۴/۶۷ تماشاگر حاضر در استاديوم، جوى رعب آور را رقم زد. آنها ظرف سال هاى اخير چندين بار از سوى روى كين با عنوان «ساندويچ ميگوخورهاى خاموش» به باد تمسخر گرفته شده بودند اما بازى يكشنبه نشان داد كه اولدترافورد مى تواند جمعيتى به عظمت يك كليساى بزرگ را در خود جاى دهد؛ هوادارانى كه فرگى در گفت وگو با خبرگزارى ها و روزنامه هاى مختلف «نقطه عطف بازى چلسى» لقبشان داده بود: «آنها نشان دادند كه چقدر براى باشگاه ارزش قائل مى شوند. اهميت قائل شدن براى باشگاه به شكل هاى مختلفى صورت مى گيرد. حمايت آنها عالى بود، باور نكردنى بود. اگر آنها هميشه به همين ترتيب ما را تشويق كنند، نمى توانيم و به خودمان اجازه نمى دهيم نااميدشان كنيم. تشويق آنها بازيكنان را تحت فشار مى گذارد تا بهترين بازيهايشان را انجام دهند.» فرگى در ادامه حرف هايش و در گفت وگو با بى بى سى از «برنامه براى پاسكارى هاى سريع» حرف مى زند: «براى يك ساعت ما عالى ظاهر شديم و بعد تحت فشار قرار گرفتيم. آنها واقعاً برگشتند. اين كارى است كه قهرمان ها انجام مى دهند. ما هم در گذشته بارها اين كار را انجام داديم. فكر مى كنم يك مقدار بيش از حد عقب نشستيم اما هر بار جلو رفتيم تهديدشان كرديم.» او در عين تمجيد از فوتبال هجومى تيم اش، ستايش از بازيكنان جوانش را فراموش نمى  كند: «بازيكنان جوان در هفته هاى اخير تمام مسؤوليت ها را به دوش كشيدند و اشتياق آنها براى بازى كردن بى نظير بود. استخوان بندى اصلى تيم در اين بازى روى سكوها نشسته بود. در حال حاضر چيزى كه با آن روبرو هستيم، ثبات است كه به آن احتياج دارند.» تمام اين حرف ها را هم كنار بگذاريم، يك چيز دست نخورده باقى مى ماند: ركورد ۴۹ بازى بدون شكست آرسنال بين مه ۲۰۰۳ تا اكتبر ۲۰۰۴ است. چلسى با اين باخت با ركورد ۴۰ بازى بدون شكست در جاى سوم جا خوش كرد. چون جايگاه دوم متعلق به ناتينگهام فارست بين نوامبر ۱۹۷۷ تا دسامبر ۱۹۷۸ با ۴۲ بازى بدون شكست است. ركوردى متعلق به برايان كلاف فقيد كه مورينيو فرصت شكستش را از دست داد. آيا همان بلايى كه پس از شكسته شدن ركورد شكست ناپذيرى آرسنال بر سر اين تيم آمد، گريبان چلسى را هم مى گيرد: «نه، فكر نمى كنم.» اين اولين واكنش مورينيو است: «به خصوص با نمايش امروزمان. وقتى آرسنال در اولدترافورد شكست خورد، دو تيم خيلى نزديك هم بودند اما هنوز فاصله زيادى بين ما و رقبايمان وجود دارد.» گرچه مرد پرتغالى نبايد فراموش كند كه نوستر آداموس نيست. آيا بحران گريبان او و تيم اش را مى گيرد؟ به اين سؤال پل جوئل و شاگردانش در ويگان بهتر از همه مى توانند جواب دهند؛ تيمى كه يك بازى كمتر و ۶ امتياز اختلاف با چلسى دارد. مورينيو به خوبى گرمى نفس جوئل را پشت گردنش احساس مى كند و اين نكته اى انكارناپذير است.
منچستر يونايتد: فان درسار، اوشى، فرديناند، براون، سيلوستره، فلچر، اسميت، اسكولز، رونى، فان نيستلروى (پارك جى سونگ ۸۲)، رونالدو
چلسى: چك، پائولو فريرا، گالاس، ترى، دل هورنو (كارلتون كول ۷۵)، اسين (گوديانسن ۵۵)، ماكه له له، لمپارد، جو كول (رايت فيليپس ۷۴)، دروگبا، داف

ديويد پليت
منچستريونايتد يكشنبه شب در برابر چلسى به روش بازى از دو گوش و استفاده از تمام عرض زمين روى آورد و همين مسأله به كليد پيروزى و تك گلى بدل شد كه به ثمر رساند و با همان گل بازى را برد. با اينكه چلسى در نيمه دوم سوار بر بازى شد و جوانب لازم را به لحاظ فنى به حريف داد اما به حقش نرسيد و نتوانست گل مساوى خود را بزند.
الكس فرگوسن تصميم گرفت با چسباندن كريستيانو رونالدو به لب خط چپ تا مى تواند به بازى عرض بدهد و از اين طريق خط دفاعى حريف را باز كند و از همين طريق هم بود كه يك سانتر از سمت چپ پايه گذار گلى شد كه دارن فلچر زد.
به جز اين رونالدو چند بار ديگر و قبل از آنكه پائولو فريرا مدافع راست ناكامل و پرتغالى چلسى قادر به دخالت و دفع توپ شود، موقعيت هايى را از آن سمت براى تيمش ايجاد كرد. به علاوه چسبيدن جان ترى به فان نيستلروى و گرايش ويليام دالاس به هر بازيكن يونايتدى صاحب توپ باعث مى شد كه فضا براى حركات وين رونى باز شود. درست است كه ضربه سر فلچر روى تك گل بازى خوش اقبالانه بود، اما تاكتيك يونايتد در آن مقطع جواب داده بود.
حتى رونى هم توانست با نزديك شدن به ماكه له له هافبك وسط كليدى چلسى بارها بازى او را به خصوص در نيمه اول خنثى كند و تأثيرگذارى او را در محافظت از خط دفاعى تيمش به حداقل برساند. وقتى توان حمل توپ چلسى در ميانه ميدان كمتر شد شانس هايى هم كه به دست آوردند با چنان روند سريعى همراه گشت كه باعث مى شد ضربات آخر مردان چلسى بد نواخته شود.
چلسى در آن مقطع نتوانست از رسيدن توپ به پاهاى رونالدو جلوگيرى كند، اما در نيمه دوم اين كار را كرد و مهارت هاى اين بازيكن پرتغالى را كم اثر ساخت. تعويض هاى خوزه مورينيو و آمدن گوديانسن و رايت فيليپس به ميدان روند بازى تهاجمى اين تيم را قوى تر كرد اما اين تيم قدر موقعيت هاى خود را ندانست و به باختى تن داد كه شايد سزاوارش نبود، در مجموع اين يك بازى زيبا بود كه اعتبار ليگ برتر انگليس را بيشتر كرد.