ايران ورزشى ـ يازده نفرى كه با تيم ملى دو وميدانى به مسابقه هاى قهرمانى آسيا دركره رفته بودند، اميدوار كننده به نظر مى رسيدند. اتفاق خوشايندى بود اينكه اين بار فدراسيون حداقل با ورزشكاران هر ماده يك مربى اعزام كرده بود و اينكه ورزشكارانى كه هميشه به خاطر نبود مربيان سر مسابقه با مشكل روبرو مى شدند، اين بار با حضور مربيانشان با اطمينان بيشترى با حريفان خارجى شان رقابت مى كردند. اما موضوع اين است كه در بين يازده نفرى كه به كره رفته بودند، تنها چند نفر مربى بودند. ويكتور گوتور مربى احسان حدادى، احمد گودرزى مربى احسان مهاجرشجاعى و محسن شاهرخى مربى مهدى شاهرخى، البته گوتورد و شاهرخى با اصرار شاگردانشان به كره رفتند. احسان حدادى و مهدى شاهرخى، بارها اعلام كرده بودندكه اگر مربى شان نباشد، به هيچ مسابقه  اى نمى روند. بيشترين ايراد را به حضور لشكر ۱۱ نفره همراهان در كره خود ورزشكاران مى گيرند، آنها، مى گويند اگر ما هم مربى داشتيم، بهتر از اين نتيجه مى گرفتيم. مطمئناً اگر كنار رضا بوعذار، دونده  اى كه براى اولين بار در خارج از ايران مسابقه مى داد، كسى بود، محمد عاكفيان و بقيه هم تيمى هايش مجبور نمى شدند به او روحيه بدهند. بوعذار وقتى دونده هاى ديگر را ديده بود، خودش را باخته بود. «هيكل ها و دور بازوها را كه ديدم ترسيدم. گفتم نمى روم بدوم.» اما در اين شرايط به جاى مربيان يا حداقل همان بزرگ ترهايى كه همراه تيم بودند، هم تيمى  هاى بوعذار او را روى پيست بردند. بعيد نبود اگر بوعذار مربى بالاسر خودش داشت و با روحيه بهترى مى دويد، ركورد چند ساله ۴۰۰ متر ايران را مى زد.
ايوب آرخى هم همين وضعيت را داشت. او كه پرتابگر نيزه است، فقط به خاطر شش سانتيمتر چهارم شد، آرخى نمى دانست آخرين پرتابش را انجام مى دهد و حريفانش در چه وضعيتى هستند. سر مسابقه او هيچ كس حاضر نبوده پرتاب هايش او را يادداشت كند. در حالى كه مربى بلاروس او در ايران منتظر نتايج اش بود. هادى سپهرزاد هم كه در تهران تنهايى تمرين مى كند، در كره هم كسى را بالاسرش نداشت. بقيه نفرات هم همين وضعيت را داشتند. شايد ورزشكاران كه به حضور هميشگى عده  اى در كنار تيم عادت كرده اند انتظار نداشته اند آنها صبح زود از خواب بيدار شوند و در مسابقه ها حاضر شوند. حتماً برايشان مهم نيست كه خودشان مسؤول همه كارها بوده اند و اگر نظم كره  اى  ها نبوده شايد آنها سر موقع به مسابقه ها نمى رسيدند يا اطلاعى از زمان برگزارى پيدا نمى كردند. دو وميدانى كاران ايرانى عادت كرده   اند كه چطور تنها مسابقه بدهند و همراهان، شهر جديد را ببينند و خريدهايشان را انجام بدهند.
اما تحمل بعضى  چيزها براى آنها سخت است.مثلاً رفتارهايى كه بعضى از همين همراهان دارند. رفتارى كه يكى از نفرات برتر تيم را به قدرى عصبى مى كند كه قبل از پرواز تيم تصميم مى گيرد تاكسى بگيريد به خانه برگردد، يا دونده   اى را كه به اين فكر مى اندازد كه ديگر دو و ميدانى را كنار بگذارد. از نظر آنها غير قابل تحمل است، اينكه فدراسيون بخواهد به يكى كه مطمئن  است مدال مى گيرد حداقل امكانات را بدهد و با اين مدال خودش را مطرح كند اما به يكى كه اميدى نمى رود به خط پايان برسد، بيشترين امتيازات را بدهد و بقيه اى كه در هيچ كدام از اين دسته ها نيستند، محكوم به كم كارى مى شوند. وقتى هم كه امكانات خودشان را با بقيه كشورها مقايسه مى كنند حتى خجالت مى كشند سر مسابقه حاضر شوند. لباس هايى كه به گفته خودشان به تن بسكتباليست ها هم گشاد است و كفش هايى كه به خاطر پنهان كردن از نگاه ديگران فقط قبل از استارت بايد پوشيد. آنها حرف هاى زيادى براى گفتن دارند. از اتفاقاتى كه در كره افتاد و در مسابقه هاى برون مرزى قبلى هم افتاده بود. اما همه مى دانند بهاى انتقاد كردن ، حذف از تيم ملى است. اين فقط بخشى از گلايه هاى آنها است.

ايران ورزشى- عباس صميمى حالا ديگر مى داند چه مشكلى دارد. او اعتراف مى كند كه اشتباه كرده و نبايد پرتاب وزنه هم كار مى كرد. پرتابگر ديسكى كه ديروز شماره يك ايران بود، حالا با انگيزه بيشتر مى خواهد احسان حدادى را جا بگذارد. حدادى چند روز پيش ركورددار آسيا شد و از صميمى فاصله گرفت. شايد تصور مى شد، صميمى ديگر ديسك را كنار بگذارد اما او تازه اول راه است.
مسابقه ها چطور بود؟
< خيلى خوب بود. احسان حدادى توانست ركورد آسيا را بزند. من واقعاً به او تبريك مى گويم و اميدوارم باز هم شاهد درخشندگى اش باشيم.
و از نتيجه خودتان چطور، راضى هستيد؟
< من در هلسينكى (مسابقه هاى قهرمانى جهان) ۶۰ متر پرتاب كردم. خيلى آماده بودم و بايد بيشتر پرتاب مى كردم تنها و بدون مربى بودم و واقعاً نمى دانستم چه دليلى دارد كه ديسكم بيشتر از ۶۰ متر نمى رود، در ازمير هم همين اتفاق افتاد. ايران كه آمدم متوجه شدم عضله جلوى بازويم مشكل دارد و منقبض مى شود. گفتم نمى توانم مسابقه هاى آ سيايى شركت كنم اما گفتند بيا و در خدمت تيم باش. من هم قبول كردم. كره هم كه رفتيم، سينوزيت دارم، عفونت كرد و پنى سيلين زدم. بهترين تكنيك دوران ورزشى ام را داشتم. اگر مشكل نداشتم با آن تكنيك مى توانستم پرتاب خوبى داشته باشم اما نشد.
مشكل دست تان خيلى جدى است؟
< نه، خوب مى شود دو ماه استراحت و بعد دوباره شروع مى كنم.
اين بار با انگيزه بيشتر، احسان حدادى ركورددار آسيا شده و رقابت شما جدى تر مى شود.
< بله، انگيزه ها برگشته اما ما دو رفيق هستيم. تمرين مى كنم براى ركوردهاى بهتر. خوشبختانه قول هايى هم براى مربى داده اند. اگر مربى بيايد خيلى خوب مى شود، اگر هم نيايد مجبورم مثل هميشه ادامه بدهم. بعد از ليگ تمرين مى كنم.
دليل آسيب ديدگى دست تان را متوجه شديد؟
< يكى از اشتباهات من اين بود كه وزنه هم مى انداختم. ديسك و وزنه با هم فرق مى كنند. براى وزنه اصلاً تمرين نمى كردم. فشارى كه روى دستم مى آمد زياد بود. از اين به بعد ديگر وزنه را كنار مى گذارم.
مربى كه قرار است با شما كار كند، ويكتور گوتور مربى احسان است يا نفر جديدى است؟
< احسان خيلى خوب پرتاب كرد. اما من بچه نبودم و احساساتى هم حرف نزدم كه حالا با مدال طلا احسان نظرم عوض شود و بگويم حاضرم با او كار كنم. اگر احسان به ركورد ۷۵ متر هم برسد. من باز هم اعتقادى به مربى او ندارم. نظراتش برايم خيلى مهم است. استفاده هم مى كنم به من گفت بزرگترين اشتباه تو اين بود كه جهانى شركت كردى بايد مى ماندى و براى آسيايى تمرين مى كردى. من با او مشكلى ندارم اما در مربيگرى قبولش ندارم. به نظرم استعداد خود احسان است كه او را به اين ركورد رسانده است نه توانايى مربى اش.
اما مى گويند اگر شما هم با مربى احسان كار مى كرديد الان موفق تر بوديد.
< كسانى كه اين حرف را مى زنند نظرشان محترم اما يك مربى مى خواهم كه من را به ۷۰ متر برساند. گوتور نمى تواند من را به اين ركورد برساند.
مربى خاصى در نظرتان است.
< صحبت كرديم كه اين مربى از كوبا باشد يا مجارستان. جوزپه مجارى و بوريس وليس كوبايى مربى هاى خيلى خوبى هستند. احسان، ديمترى كونكوف از اوكراين را هم ديده مى گويد خيلى خوب است قول داده اند كه يكى از اين سه نفر به ايران بيايد.

ايران ورزشى _ هادى سپهرزاد قبل از اينكه به كره برود، مدعى بود كه ركورد دهگانه ايران را مى زند. اما او خيلى خوب نتيجه نگرفت: «نمى دانم چه شد، شايد به خاطر اينكه بعد از سه سال در مسابقه  بين المللى شركت مى كردم نتوانستم خوب كار كنم. البته مشكل اصلى روز دوم مسابقه ها بود. كسى نبود بيدارم كند و دير سر مسابقه رفتم. بيشتر امتياز را در پرتاب ديسك مى گيرم در آزمايشى ۵۳ متر پرتاب كردم. اما مسابقه خراب شد. پرتاب اول به فنس خورد من از ترس اينكه اوت نشوم هشت متر زير ركوردم انداختم.» همه از هادى ركورد مى خواستند: «كار من و چند نفر ديگر سخت تر بود.
همه از من ركورد مى خواستند و اين فشار روحى زيادى به من وارد مى كرد و نمى گذاشت راحت كار كنم.»

ايران ورزشى- ايوب آرخى براى اينكه مدال برنز پرتاب نيزه را بگيرد، شش سانتيمتر كم آورده. با اينكه چند روز از مسابقه هاى قهرمانى آسيا گذشته، آرخى هنوز در فكر آن شش سانت است: «اگر مى دانستم حريفم چقدر انداخته، شش سانتيمتر كه چيزى نبود، من اصلاً نمى دانستم پرتاب آخر است. باور كنيد آزمايشى كه انداختم نزديك ۸۰ متر بود، همه ترسيدند اما يك دفعه خراب كردم.»
مشكل آرخى اين بوده كه سه مسابقه، مربى نداشته: «بدنم آماده بود، هيچ مشكلى نداشتم اما يكدفعه سه مسابقه بدنم منقبض شد و تكنيكم را خراب كردم. اگر مربى بود مطمئناً اين وضع پيش نمى آمد.»
با اين حال از پرتاب خودش راضى است: «۷۷/۷۴ پرتاب كردم، يك متر ركورد خودم را زدم، خوب است اما بايد بهتر از اين نتيجه مى گرفتم، خيلى تمرين كرده بودم.»

ايران ورزشى- رضا بوعذار دونده ۴۰۰ متر ايران در قهرمانى آسيا بود. با اينكه او هم نتوانست ركورد ۴۰۰ متر ايران را بزند اما جزو چهار نفرى بود كه ركورد ۳۱ ساله ۴ در ۴۰۰ را شكستند.
بوعذار مى گويد: «مسابقه هاى خيلى خوبى بود. دونده هاى عربستان و قطر آمده بودند. نفر چهارم جهان، دونده هايى كه در المپيك دويده بودند. در بقيه بازيها هم همين بود. در پرتاب نيزه رقابت سانتيمترى بود.
براى من خيلى مهم بود كه توانستم الفوزى را بگيرم. من اصلاً فكرش را هم نمى كردم كه به فينال برسد اما هفتم شد.
ان شاءالله اولين دونده ۴۰۰ مترى مى شود كه ركورد ورودى المپيك را مى گيرد.»

كريس وانگ

تايوان حريف ايران در رقابت هاى بسكتبال جام ملت هاى آسياست. اين تيم در هاربين ۲۰۰۳ بدترين نتيجه تاريخ بسكتبال اين كشور را گرفت و با كسب عنوان يازدهم شرمنده به خانه برگشت و بعد از دو سال كار مداوم لى يون كوانگ اميدوار است در دوحه بتواند نتيجه مطلوب را بگيرد. آيا تايوان براى اين مسابقه ها آماده است يا بايد به مقام يازدهمى آسيا دوباره فكر كند؟ هرچند اين اتفاق در سال ۲۰۰۳ افتاد اما خيلى ها بعيد مى دانند چنين اتفاقى براى تيم ملى دوباره بيفتد و اعضاى تيم هم به آن اعتقادى ندارند. دو سال بعد از بدترين نمايش تايوان در هاربين، اين تيم به دوحه رفت تا بتواند اعتبار گذشته را به دست آورد. اگرچه مجبور شود بدون بازيكن كليدى اش چن سين آن، خود را بالا بكشد.
از دست دادن چن سين آن، سومين بازيكن امتيازآور فصل قبل سوپرليگ تايوان، لين چى جى امتيازآورترين بازيكن حرفه اى تايوان، چنگ چى فنگ و هوشوين نفر هشتم بازيكن امتيازآور ليگ حرفه اى تايوان آسيب جبران ناپذيرى براى اين تيم است اما لى يون كوانگ با اين مسأله كنار آمده و بازيكنان را متقاعد كرده تا در غياب اين سه مهره طلايى به مأموريتى كه وطن به آنها محول كرده بروند. هدف، رسيدن به جمع ۶ تيم برتر قاره آسياست. اولين قدم براى رسيدن به شكوه آسيايى از دست رفته، رسيدن به مرحله يك چهارم نهايى است. اين خواسته البته براى تايوان ساده نيست چرا كه در دور مقدماتى بايد با چين، ايران و ازبكستان مبارزه كند، بعضى ها اين گروه را گروه مرگ مى خوانند. چين بى شك تيم اول اين گروه است و يك سهميه براى سه تيم بعدى باقى مى ماند، براى كسب »سيد» دوم، تايوان چاره اى جز پيروزى در برابر ايران ندارد، كارى كه با وجود سه بازيكن بلندقامت اين تيم سخت نشان مى دهد. ايران با جابر روزبهانى ۲۲۳سانتى، حامد حدادى ۲۱۶ سانتى و شاهسوند ۲۰۹ سانتيمترى در زير حلقه تسخيرناپذير است. لى سرمربى تايوان مى داند كه چقدر كار سختى پيش رو دارد اما دوست ندارد كه قبل از رويارويى با حريف تسليم شود. او از طرفى مى داند كه بايد در برابر ايران برنامه اى براى جمع كردن توپ هاى برگشتى در دفاع (ريباند دفاعى) داشته باشد، حملات ايران را در زمين حريف كنترل كرده و روى ضدحمله ها به نتيجه برسد. در واقع بازى با ايران مهم ترين جنگ تايوان در جام ملت هاى آسيا به حساب مى آيد و در صورت باخت بهترين رده اى كه مى توان براى تايوان تصور كرد مقام هشتم اين بازيها است.
بازيكنان كليدى تايوان
«سون ون دين» و «وو داى هائو» در جام ملت هاى آسيا نقش كليدى را براى تيم تايوان بازى مى كنند. سون MVP ليگ حرفه اى تايوان شده و به كمك «وو» بايد كه تيم ملى را نجات دهند. اين دو بايد كه سبد تايوان را حفظ كرده و از بازى پرخطا پرهيز كنند تا در دقايق بيشترى براى تيم ملى در زمين كار كنند. به بيان ديگر، «سون» و «وو» مأموران محافظ تايوان به ويژه در كارهاى دفاع هستند. «دفاع» كليد پيروزى تايوان در برابر حريفان در اين دوره از مسابقه هاست چرا كه فقط با دفاع خوب مى توان نبود بازيكنان كليدى در خط حمله را جبران كرد.
اسامى تيم ملى تايوان
گارد رأس: چن چى چون ۱۸۰ سانتيمتر
لى هسولين ۱۷۵ سانتيمتر
وانگ چى چوان ۱۸۰ سانتيمتر
چن شين نيان ۱۸۰ سانتيمتر
گارد شوتزن: چو شى يوان ۱۹۰ سانتيمتر
يانگ يومين ۱۸۰ سانتيمتر
فوروارد سرعتى: يانگ چى يى ۱۸۵ سانتيمتر
يانگ چين مين ۱۸۸ سانتيمتر
فوروارد قدرتى: لى چى يى ۱۹۸ سانتيمتر
تين لى ۲۰۲ سانتيمتر
سانتر: وو داى هائو ۲۰۲ سانتيمتر
سون ون دين ۲۰۲ سانتيمتر